Κυριακή 10 Μαΐου 2020

ВЕДУЩИЕ ГРЕЧЕСКИЕ ИСПОЛНИТЕЛИ, КОМПОЗИТОРЫ, ПОЭТЫ ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ, ΣΥΝΘΕΤΕΣ, ΕΡΝΗΝΕΥΤΕΣ

ВЕДУЩИЕ ГРЕЧЕСКИЕ ИСПОЛНИТЕЛИ, КОМПОЗИТОРЫ, ПОЭТЫ
ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ, ΣΥΝΘΕΤΕΣ, ΕΡΝΗΝΕΥΤΕΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Μανώλης Αγγελόπουλος ήταν Έλληνας τραγουδιστής με σημαντική καριέρα στο λαϊκό τραγούδι κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970.
Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1939 στον Άγιο Αθανάσιο Δράμας. Από παιδί γύρισε όλη την Ελλάδα μέσα σε ένα τροχόσπιτο. Ο γονείς του ήταν πλανόδιοι έμποροι πάντων ειδών. Χαλιά, καρπούζια, ζαρζαβατικά. Ο μικρός Μανώλης τραγούδαγε στο μεγάφωνο του αυτοκινήτου πουλώντας την πραμάτεια. Το ταλέντο του δεν άργησε να ανακαλυφτεί. Ακολούθησε η πρώτη ηχογράφηση το 1957.
Συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς δημιουργούς του λαϊκού τραγουδιού, όπως ο Μανώλης Χιώτης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιώργος Μητσάκης και άλλους και κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.
Ο Μανώλης Αγγελόπουλος πέθανε στο Λονδίνο στις 2 Απριλίου του 1989.
МАНОЛИС АНГЕЛОПУЛОС
Манолис Ангелопулос – греческий певец, который прославился в 1960 -70 годы, исполняя народные песни.
Родился 8 апреля 1939 года в поселке Агиос Афанасиос округа Драма. Будучи ребенком, на трейлере объездил всю Грецию. Его родители были скитающимися торговцами, продавая все, что можно было продать: ковры, арбузы, овощи... Маленький Манолис занимался торговлей, напевая в машинный мегафон. Его талант не остался незамеченным. Первая его запись был сделана в 1957 году.
Он работал со многими известными артистами народного исполнения, такими как Манолис Хиотис, Василис Цицанис, Йоргос Мицакис и другие. Выпустил несколько альбомов, которые имели большой успех.
Манолис Ангелопулос умер в Лондоне 2 апреля 1989 года.

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ
Νίκος Γκάτσος του Γεωργίου (8 Δεκεμβρίου 1911 - 12 Μαΐου 1992) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής, συγγραφέας - μεταφραστής και στιχουργός.
Γεννήθηκε στην Ασέα της Αρκαδίας. Τις γυμνασιακές του σπουδές έκανε στην Τρίπολη, όπου γνώρισε τα λογοτεχνικά βιβλία, αλλά και τις μεθόδους αυτοδιδασκαλίας ξένων γλωσσών. Στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα όπου φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήξερε ήδη αρκετά καλά αγγλικά και γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, τον Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις στην ποίηση της Ευρώπης.
Στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του, άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του, μικρά σε έκταση και με κλασικό ύφος, στα περιοδικά Νέα Εστία το 1931 και Ρυθμός το 1933. Την ίδια περίοδο έγραψε κριτικά σημειώματα στα περιοδικά Μακεδονικές ΗμέρεςΡυθμός και Τα Νέα Γράμματα (για τον ποιητή Κωστή Μπαστιά, την ποιήτρια Μυρτιώτισσα και τον Θράσο Καστανάκη αντίστοιχα). Συνδέθηκε με το ρεύμα του ελληνικού υπερρεαλισμού.
Μοναδικό του βιβλίο υπήρξε η ποιητική συλλογή Αμοργός του 1943, που επηρέασε βαθιά την ελληνική ποίηση. Παρ' όλα αυτά, το έργο του αυτό θεωρείται κορυφαίο ποιητικό έργο του ελληνικού υπερρεαλισμού. [1] Από τότε δημοσίευσε τρία ακόμη ποιήματα: το Ελεγείο (1946, Φιλολογικά Χρονικά), το Ο Ιππότης και ο Θάνατος (1947, Μικρό Τετράδιο) και το Τραγούδι του παλιού καιρού (1936, Ο Ταχυδρόμος), αφιερωμένο στον Σεφέρη. Έγραψε επίσης μελέτες και σχόλια πάνω στην ποίηση.
Ο Γκάτσος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη μετάφραση έργων, κυρίως για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου. Το 1944 μετέφρασε στα Φιλολογικά Χρονικά το ποίημα Νυχτερινό Τραγούδι του Λόρκα. Μετέφρασε επίσης τα εξής έργα: Ματωμένος Γάμος (1948), Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα (1945), Ο πατέρας του Στρίνμπεργκ (1962). Όλα τα έργα αυτά ανέβηκαν από το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης. Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά Νέα ΕστίαΤράμΜακεδονικές ΗμέρεςΜικρό ΤετράδιοΤα Νέα ΓράμματαΦιλολογικά ΧρονικάΡυθμός και Καλλιτεχνικά Νέα. Επίσης, σε συνεργασία με την ελληνική ραδιοφωνία, σκηνοθέτησε διάφορα θεατρικά έργα.
Η υπόλοιπη συνεισφορά του ήρθε με τη μορφή στίχων για τραγούδια γνωστών συνθετών, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρoς Ξαρχάκoς και άλλοι. Μεταξύ των δημιουργιών του περιλαμβάνονται τα εξής: ΑθανασίαΤης γής το χρυσάφιΡεμπέτικοΑρχιπέλαγοςΠήρες το μεγάλο δρόμοΛαϊκή ΑγοράΜια γλώσσα μια πατρίδαΗ νύχταAmerica America κ.ά.
Ιδιαίτερη σχέση είχε ο ποιητής με τον Χατζιδάκι. Ήταν για μεγάλο διάστημα και μέχρι το θανατό του επίλεκτο μέλος της ομάδας Xατζιδάκι, EλύτηTσαρούχη, Mποσταντζόγλου και Αργυράκη.
Ο Νίκος Γκάτσος ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και της Ένωσης Συνθετών Στιχουργών Ελλάδος.

НИКОС ГАЦОС
Никос Гацос  (8 декабря 1911 – 12 мая 1992 гг.) был известным греческим поэтом, писателем-переводчиком и автором текстов к популярным песням.
Родился в деревне Асеа района Аркадия. Окончил гимназию в Триполи, где познакомился с литературой и методами самообучения иностранным языкам. Затем переехал в Афины, где учился на философском факультете Афинского университета. К этому времени он уже достаточно хорошо знал английский и французский языки и изучил Паламаса, Соломоса, народные песни и новейшие тенденции в европейское поэзии.
Переехав с семьей в Афины, он начал знакомиться с литературной средой того времени. Впервые издал свои произведения, небольшие по размеру и в классическом стиле, в журналах «Неа Эстиа» (= «Новый Очаг», 1931) и «Рифмос» (=«Ритм», 1933). В те же годы написал критические заметки в журналах «Македоникес Имерес» (=«Македонские дни»), «Ритм» и «Та Неа Граммата» (=«Новые Письма»), для Костиса Бастиаса, поэтессы Миртиотиссы и Фрасоса Кастанакиса. Стал одним из участников художественного течения греческого сюрреализма.
Единственной его книгой был поэтический сборник «Аморгос» 1943 г., оказавший значительное влияние на всю греческую поэзию. Эта работа считается вершиной поэзии греческого сюрреализма. С того времени опубликовал еще 3 произведения: «Элегию» (1946, журнал «Литературные Хроники»), «Рыцарь и Смерть» (1947, журнал «Маленькая тетрадь») и «Песнь былых времен» (1936, журнал «Почтальон»), посвященную Сеферису. Написал также примечания и комментарии к своим стихотворным сочинениям.
Особым увлечением стали переводы, главным образом для Национального, Художественного и Народного Театров. В 1944 г. он перевел для журнала «Филологика Хроника» (=«Литературные Хроники») поэму «Ночная песня» Федерико Гарсиа Лорки. Среди его переводов такие произведения, как «Кровавая свадьба», «Дом Бернарды Альбы», «Отец» Юхана Августа Стриндберга. Все эти произведения игрались на сцене Национального и Художественного театров. Также он сотрудничал с журналами «Новый очаг», «Трамвай», «Македонские дни», «Маленькая тетрадь», «Новые письма», «Литературные Хроники», «Ритм» и «Новости искусства». Различные театральные постановки были им организованы в сотрудничестве с греческим радио.

Говоря о творчестве Гацоса, нельзя не упомянуть его стихи на мелодии известных композиторов, таких как Манос Хатзидакис, Ставрос Ксархакос и другие. Среди его произведений: «Бессмертие», «Золото Земли», «Ребетико», «Пошел по длинному пути», «Народный Рынок», «Один язык, одна Родина», «Ночь», «Америка, Америка» и т. д.

Особые отношения у него сложились с поэтом Хатзидакисом, которые продолжались до самой его смерти. В течение длительного периода Гацос входил в компанию Хатзидакиса, Элитиса, Царухиса, Бостадзоглуса и Аргиракиса.

Никос Гацос был членом Союза греческих театральных писателей, а также Союза композиторов Греции.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996), φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη του Παναγιώτη, ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30. Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, γνωστός για τα ποιητικά του έργα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος, Προσανατολισμοί κ.α. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες. Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων. Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών εργων Τέχνης και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής, Αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης και Incontro Romano della Cultura της Ρώμης.
Ο ίδιος ο Ελύτης χαρακτήριζε τη δική του θέση στη γενιά αυτή ως παράξενη σημειώνοντας χαρακτηριστικά: "από το ένα μέρος ήμουνα ο στερνός μιας γενιάς, που έσκυβε στις πηγές μιας ελληνικότητας, κι απ' την άλλη ήμουν ο πρώτος μιας άλλης που δέχονταν τις επαναστατικές θεωρίες ενός μοντέρνου κινήματος". Το έργο του έχει επανειλημμένα συνδεθεί με το κίνημα του υπερρεαλισμού, αν και ο Ελύτης διαφοροποιήθηκε νωρίς από τον "ορθόδοξο" υπερρεαλισμό που ακολούθησαν σύγχρονοί του ποιητές όπως ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Νίκος Εγγονόπουλος ή ο Νικόλαος Κάλας. Επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό και δανείστηκε στοιχεία του, τα οποία ωστόσο αναμόρφωσε σύμφωνα με το προσωπικό του ποιητικό όραμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με το λυρικό στοιχείο και την ελληνική λαϊκή παράδοση. Οι επιρροές από τον υπερρεαλισμό διακρίνονται ευκολότερα στις δύο πρώτες ποιητικές συλλογές του Προσανατολισμοί (1940) και Ήλιος ο πρώτος (1943).
Μία από τις κορυφαίες δημιουργίες του υπήρξε το ποίημα Το Άξιον Εστί (1959), έργο με το οποίο ο Ελύτης διεκδίκησε θέση στην εθνική λογοτεχνία, προσφέροντας ταυτόχρονα μία «συλλογική μυθολογία» και ένα «εθνικό έργο» . Η λογοτεχνική κριτική υπογράμμισε την αισθητική αξία του καθώς και την τεχνική του αρτιότητα. Η γλώσσα του επαινέθηκε για την κλασσική ακρίβεια της φράσης, ενώ η αυστηρή δόμησή του χαρακτηρίστηκε ως άθλος που «δεν αφήνει να διαφανεί πουθενά ο παραμικρός βιασμός της αυθόρμητης έκφρασης» . Τον «εθνικό» χαρακτήρα του Άξιον Εστί υπογράμμισαν μεταξύ άλλων ο Δ.Ν. Μαρωνίτης και ο Γ.Π. Σαββίδης, ο οποίος σε μία από τις πρώτες κριτικές του ποιήματος διαπίστωσε πως ο Ελύτης δικαιούταν το επίθετο «εθνικός», συγκρίνοντας το έργο του με αυτό του Σολωμού, του Παλαμά και του Σικελιανού.
Η μεταγενέστερη πορεία του Ελύτη υπήρξε πιο ενδοστρεφής, επιστρέφοντας στον αισθησιασμό της πρώιμης περιόδου του και σε αυτό που ο ίδιος ο Ελύτης αποκαλούσε ως έκφραση μιας «μεταφυσικής του φωτός»: «Έτσι το φως, που είναι η αρχή και το τέλος κάθε αποκαλυπτικού φαινομένου, δηλώνεται με την επίτευξη μιας ολοένα πιο μεγάλης ορατότητας, μιας τελικής διαφάνειας μέσα στο ποίημα που επιτρέπει να βλέπεις ταυτοχρόνως μέσα απ' την ύλη και μέσα από την ψυχή»[10] Ιδιόμορφο, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ελύτη, μπορεί να χαρακτηριστεί το σκηνικό ποίημα Μαρία Νεφέλη (1978), στο οποίο χρησιμοποιεί - για πρώτη φορά στην ποίησή του - την τεχνική του κολάζ.
Πέρα από το ποιητικό του έργο, ο Ελύτης άφησε σημαντικά δοκίμια, συγκεντρωμένα στους τόμους Ανοιχτά Χαρτιά (1974) και Εν Λευκώ (1992), καθώς και αξιόλογες μεταφράσεις Ευρωπαίων ποιητών και θεατρικών συγγραφέων.

Ποιητικές συλλογές

  • «Προσανατολισμοί» (1940)
  • «Ηλιος ο πρώτος, παραλλαγές πάνω σε μιαν αχτίδα» (1943)
  • «Το Άξιον Εστί» (1959)
  • Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας (1962)
  • Θάνατος και ανάστασις του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (1971)
  • Ο Ήλιος ο ηλιάτορας (1971)
  • Το φωτόδεντρο και Η δέκατη τέταρτη ομορφιά (1971)
  •  «Μαρία Νεφέλη» (1978)

Μελοποιημένα έργα / ποιήματα του Ελύτη

Σημαντικός αριθμός ποιημάτων του Οδυσσέα Ελύτη έχει μελοποιηθεί και τραγουδηθεί από πολλούς καλλιτέχνες. Μερικά έργα αναφέρονται παρακάτω:

ОДИССЕАС ЭЛИТИС
Одиссеас Элитис (2 ноября 1911 г. – 18 мая 1996 г.) – литературный псевдоним Одиссеаса Алепуделлиса (отец – Панайотис Алепуделлис), одного из величайших греческих писателей поколения 1930-х гг. В 1960 г. он был награжден Государственной премией в области поэзии, а в 1979 г. стал лауреатом Нобелевской премии по литературе. Известен, прежде всего, благодаря таким поэтическим произведениям как «Достойно есть», «Солнце первых», «Ориентиры» и т.д. Он создал собственный поэтический язык и считается одним из главных новаторов в греческой поэзии. Многие из его стихотворений были положены на музыку, а его поэтические сборники до сих пор переводятся на многие языки мира. Литературное наследие Элитиса помимо собственных стихов включает также переводы поэтических произведений и драматургии. Элитис являлся членом Международной ассоциации художественных критиков Европейской ассоциации критиков, греческим представителем на международных встречах Rencontres Internationales в Женеве и Incontro Romano della Cultura в Риме.
Говоря о своем месте среди поколения «тридцатников», сам Элитис писал следующее: «с одной стороны, я был последним из поколения, кто черпал вдохновение из основ эллинизма, а с, другой стороны, первым, кто принял революционные теории и веяния модерна». Его произведения неоднократно причислялись к движению сюрреализма, хотя Элитис пытался дистанцироваться от «ортодоксального» сюрреализма, к которому тяготели современные ему поэты, такие как Андреас Эмбирикос, Никос Энгонопулос и Николасос Калас. Испытав влияние сюрреализма и заимствовав ряд поэтических элементов, Элитис привнес в них свое поэтическое видение, которое было неразрывно связано с лирическим началом и греческой народной традицией. Влияние сюрреализма легче всего прослеживается в его первых двух поэтических сборниках – «Ориентирах» и «Солнце первых».
Одним из главных произведений Элитиса стало стихотворение «Достойно есть» (1959), благодаря которому он закрепил за собой особое место в национальной греческой литературе, одновременно предложив Греции свой «коллективный миф» и «национальный проект». Эта поэма поразила литературную критику своей эстетической ценностью и превосходством стиля. Его язык заслуживает всяческой похвалы за точность выражения, четкая структура которого равнозначна подвигу, «не позволяющему ни малейшего даже насилия над непринужденной выразительностью». «Национальный» характер поэмы «Достойно есть» подчеркивали, в частности, Д.Н. Маронитис и Г.П. Саввидис, который одним из первых критиков применил к Элитису термин «национальный», поставив его произведение в один ряд с творениями Соломоса, Паламаса и Сикелианоса.
Дальнейший творческий путь Элитиса был более интроспективным и ознаменовался возвращением к чувственности его ранних работ и тому, что сам Элитис назвал «метафизикой света»: «Таким образом свет, являющимся альфой и омегой любого апокалиптического явления, выражается с все большей достигаемой видимостью, с помощью конечной прозрачности в самом стихотворении, позволяющей видеть одновременно как через материю, так и через душу». Непохожим на другие, и вместе с тем одним из важнейших произведений Элитиса, считается сценическая поэма «Мария Нефели» (1978), в которой он – впервые в своей поэзии – использует технику коллажа.

Помимо поэтических произведений, Элитис оставил после себя множество очерков, собранных в сборники «Открытые карты» (1974) и «Карт-бланш» (1992), а также замечательные переводы европейских поэтов и драматургов.

Поэтические сборники
  • Ориентиры (1940)
  • Солнце первых (1943)
  • Достойно есть (1959)
  • Героическая и элегическая песнь по погибшему в албанской кампании младшему лейтенанту (1962)
  • Смерть и воскресение Константина Палеолога (1971)
  • Царь-Солнце (1971)
  • Дерево света и четырнадцатая красота (1971)
  • Мария Нефели (1978)

Стихи, положенные на музыку, и поэмы Элитиса
Многие стихи Одиссеаса Элитиса были положены на музыку и стали частью репертуара различных греческих исполнителей. Вот лишь некоторые из этих стихотворений:
  • «Достойно есть», Микис Теодоракис
  • Малые Киклады, Микис Теодоракис
  • Ро Эрота, Линос Коккотос
  • Красавица в саду, Йоргос Курупос
  • Царь-солнце, Димитрис Лагиос
  • Ориентиры, Илиас Адрианопулос 


ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Ο Μίκης Θεοδωράκης, Κρητικός στην καταγωγή, γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1925 στη Χίο. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε σε διάφορες πόλεις της ελληνικής επαρχίας όπως στη ΜυτιλήνηΓιάννεναΚεφαλλονιάΠύργοΠάτρα και κυρίως στην Τρίπολη.
Από τότε φάνηκε καθαρά, ότι η ζωή του θα μοιραζόταν ανάμεσα στη μουσική και σε αγώνες για ανθρωπιστικές αξίες. Στην Τρίπολη, μόλις 17 ετών, δίνει την πρώτη του συναυλία παρουσιάζοντας το έργο του Κασσιανή και παίρνει μέρος στην αντίσταση κατά των κατακτητών. Στη μεγάλη διαδήλωση της 25ης Μαρτίου 1943 συλλαμβάνεται για πρώτη φορά από τους Ιταλούς και βασανίζεται. Διαφεύγει στην Αθήνα, όπου οργανώνεται στο ΕΑΜ και αγωνίζεται κατά των Γερμανών κατακτητών. Συγχρόνως σπουδάζει στο Ωδείο Αθηνών με καθηγητή τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη. Μετά την απελευθέρωση ξεσπά ο Εμφύλιος. Ο Θεοδωράκης λόγω των προοδευτικών του ιδεών καταδιώκεται από τις αστυνομικές αρχές. Για ένα διάστημα ζει παράνομος στην Αθήνα χωρίς να σταματήσει την επαναστατική του δράση. Τελικά συλλαμβάνεται και στέλνεται εξορία στην αρχή στην Ικαρία και στη συνέχεια στο επονομαζόμενο στρατόπεδο θανάτου, τη Μακρόνησο. Τελικά αποφοιτά από το Ωδείο το 1950 με δίπλωμα στην αρμονίααντίστιξη και φούγκα.
Το 1954 πηγαίνει με υποτροφία στο Παρίσι, όπου εγγράφεται στο Conservatoire και σπουδάζει για σύντομο χρονικό διάστημα [1] μουσική ανάλυση με τον Olivier Messiaen καθώς επίσης και διεύθυνση ορχήστρας με τον Eugène Bigot. Η περίοδος 1954-1960 είναι μια εποχή έντονης δραστηριότητας για τον Θεοδωράκη στο χώρο της Ευρωπαϊκής μουσικής. Συνθέτει μουσική για το μπαλέτο της Ludmila Tcherina, το Κόβεντ Γκάρντεν, το Μπαλέτο της Στουτγκάρδης και επίσης για τον κινηματογράφο. Το 1957 του απονέμεται το πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ της Μόσχας από τον Σοστακόβιτς για το έργο του Suite No 1 για πιάνο και ορχήστρα. Συγχρόνως συνθέτει πολλά έργα συμφωνικής μουσικής και μουσικής δωματίου.
Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα. ΄Έχει ήδη μελοποιήσει τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου, που σηματοδοτεί την στροφή του προς το λαϊκό τραγούδι. Συνθέτει δεκάδες κύκλους τραγουδιών που βρίσκουν βαθύτατη απήχηση μέσα στον ελληνικό λαό. Ιδρύει την Μικρή Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών και δίνει πολλές συναυλίες σ' όλη την Ελλάδα προσπαθώντας να εξοικειώσει τον κόσμο με τα αριστουργήματα της συμφωνικής μουσικής. Το 1964 αποκτά διεθνή αναγνώριση με τη σύνθεση της μουσικής για την ταινία του Μιχάλη ΚακογιάννηΑλέξης Ζορμπάς (Zorba the Greek).
Το 1963 μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη ιδρύεται η «Νεολαία Λαμπράκη», της οποίας εκλέγεται Πρόεδρος. Την ίδια εποχή εκλέγεται βουλευτής της ΕΔΑ.
Την 21η Απριλίου του 1967 περνά στην παρανομία και απευθύνει την πρώτη έκκληση για αντίσταση κατά της Δικτατορίας στις 23 Απριλίου. Τον Μάιο του 1967 ιδρύει μαζί με άλλους την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της Δικτατορίας, το ΠΑΜ και εκλέγεται πρόεδρός του.
Συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 1967. Ακολουθεί η φυλάκισή του στην οδό Μπουμπουλίνας, η απομόνωση, οι φυλακές Αβέρωφ, η μεγάλη απεργία πείνας, το νοσοκομείο, η αποφυλάκιση και ο κατ' οίκον περιορισμός, η εκτόπιση με την οικογένειά του στη Ζάτουνα Αρκαδίας, και τέλος το στρατόπεδο Ωρωπού. Όλο αυτό το διάστημα συνθέτει συνεχώς. Πολλά από τα καινούργια έργα του κατορθώνει με διάφορους τρόπους να τα στέλνει στο εξωτερικό, όπου τραγουδιούνται από τη Μαρία Φαραντούρη και τη Μελίνα Μερκούρη.
Στον Ωρωπό η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται επικίνδυνα. Στο εξωτερικό ξεσηκώνεται θύελλα διαμαρτυριών. Προσωπικότητες, όπως οι Ντμίτρι ΣοστακόβιτςΆρθουρ ΜίλερΛώρενς ΟλίβιεΥβ Μοντάν και άλλοι, δημιουργούν επιτροπές για την απελευθέρωσή του. Τελικά υπό την πίεση αυτή αποφυλακίζεται και βρίσκεται στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1970.
Στο εξωτερικό αφιερώνει όλο το χρόνο του σε περιοδείες σε όλο τον κόσμο με συναυλίες, συναντήσεις με αρχηγούς κρατών και προσωπικότητες, συνεντεύξεις, δηλώσεις για την πτώση της δικτατορίας και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Οι συναυλίες του γίνονται βήμα διαμαρτυρίας και διεκδίκησης και για τους άλλους λαούς που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα: Ισπανούς, Πορτογάλους, Ιρανούς, Κούρδους, Τούρκους, Χιλιανούς, Παλαιστίνιους.
Το 1972 επισκέπτεται το Ισραήλ δίνοντας συναυλίες. Συναντάται με τον τότε αντιπρόεδρο της ισραηλινής κυβέρνησης Αλόν, που του ζητά να μεταφέρει μήνυμα στον Γιάσερ Αραφάτ. Πραγματικά αμέσως μετά συναντάται με τον Αραφάτ, στον οποίο επιδίδει το μήνυμα της ισραηλινής κυβέρνησης και προσπαθεί να τον πείσει να αρχίσει συζητήσεις με την άλλη πλευρά. Από τότε συνέβη πολλές φορές να παίξει τον ρόλο του άτυπου πρεσβευτή μεταξύ των δύο πλευρών.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι το 1994 γιορτάσθηκε πανηγυρικά στο Όσλο η υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων παρουσία των Πέρες και Αραφάτ με την παρουσίαση του Μαουτχάουζεν -που στο μεταξύ έχει γίνει εθνικό τραγούδι του Ισραήλ- και του Ύμνου για την Παλαιστίνη που έγραψε ο Θεοδωράκης, ως αναγνώριση και της δικής του συμβολής στην υπόθεση της ειρήνης στην περιοχή αυτή. Επισκέπτεται επίσης την ΑλγερίαΑίγυπτοΤύνιδαΛίβανο και Συρία προσπαθώντας να ενισχύσει τον διάλογο μεταξύ αντιμαχομένων πλευρών.
Το 1974 με την πτώση της Δικτατορίας γυρίζει στην Ελλάδα. Συνθέτει πάντα μουσική. Δίνει πολλές συναυλίες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Παράλληλα συμμετέχει στα κοινά είτε ως απλός πολίτης, είτε ως βουλευτής (τις περιόδους 1981-86 και 1989-92) είτε ως υπουργός Επικρατείας (1990-92), θέσεις από τις οποίες τελικά παραιτείται.
Το 1976 ιδρύει το Κίνημα «Πολιτισμός της Ειρήνης» και δίνει διαλέξεις και συναυλίες σ' όλη την Ελλάδα. Το 1983 του απονέμεται το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη.
Το 1986 γίνεται πραγματικότητα κάτι που από το 1970 ακόμα έχει υποστηρίξει σε συνεντεύξεις του: η δημιουργία επιτροπών ελληνοτουρκικής φιλίας στην Ελλάδα με πρόεδρο τον ίδιο και στην Τουρκία με τη συμμετοχή γνωστών πνευματικών ανθρώπων όπως ο Αζίζ Νεσίν, ο Γιασάρ Κεμάλ και ο Ζυλφύ Λιβανελί. Ο Θεοδωράκης δίνει πολλές συναυλίες στην Τουρκία, που τις παρακολουθούν κυρίως νέοι με συνθήματα υπέρ της φιλίας μεταξύ των δύο λαών. Αργότερα παίζει και πάλι το ρόλο του άτυπου πρεσβευτή ειρήνης, μεταφέροντας μηνύματα των Ελλήνων πρωθυπουργών, του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προς την τουρκική κυβέρνηση.
Επίσης το 1986 (μετά την καταστροφή στο Τσερνομπίλ) πραγματοποιεί μεγάλη περιοδεία με συναυλίες σ' όλη την Ευρώπη κατά της ατομικής ενέργειας.
Ο Θεοδωράκης στην Ανατολική Γερμανία το 1989
Το 1988 διοργανώνονται με δική του πρωτοβουλία δύο συνέδρια για την ειρήνη στο Τύμπιγκεν και την Κολωνία. Συμμετέχουν πολιτικοί όπως ο Όσκαρ Λαφοντέν και ο Γιοχάνες Ράουφιλόσοφοι όπως ο Φρίντιχ Ντίρενματ, συγγραφείς, πολιτειολόγοι και καλλιτέχνες. Εκεί έχει την ευκαιρία να αναπτύξει τη θεωρία του για τον ελεύθερο χρόνο και τη σημασία του στη διαμόρφωση ελεύθερων ανθρώπων.
Το 1990 δίνει 36 συναυλίες σ' όλη την Ευρώπη υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστείας. Συνεχίζει δίνοντας συναυλίες για την ηλιακή ενέργεια (υπό την αιγίδα της Εurosolar), κατά του αναλφαβητισμού, κατά των ναρκωτικών κ.λπ.
Παράλληλα αγωνίζεται και για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε άλλες χώρες και κυρίως στις γειτονικές Αλβανία (που την επισκέπτεται και ως Υπουργός για τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας) και Τουρκία. Ως πρόεδρος Διεθνούς Επιτροπής στο Παρίσι καταβάλλει προσπάθειες για την απελευθέρωση των Τούρκων ηγετών της αντιπολίτευσης Κουτλού και Σαργκίν, κάτι που τελικά πετυχαίνεται.
Προτείνει τη διοργάνωση Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου Ειρήνης στους Δελφούς και υποβάλλει στην κυβέρνηση σχέδιο για μια «Ολυμπιάδα του Πνεύματος». Ιδρύει επιτροπή συμπαράστασης και βοήθειας προς τον κουρδικό λαό.
Το 1993 αναλαμβάνει Γενικός Διευθυντής Μουσικών Συνόλων της ΕΡΤ, όμως παραιτείται τον επόμενο χρόνο.
Σε περιοδεία του στην Αμερική και τον Καναδά το 1994 για την ενίσχυση Πολιτιστικού Κέντρου των ομογενών Ελλήνων, η Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ τον υποδέχεται με ομόφωνο ψήφισμά της, με το οποίο τον τιμά για την προσφορά του στον πολιτισμό και τους αγώνες του για τον Άνθρωπο.
Τα επόμενα χρόνια παρουσιάζονται οι όπερές του Ηλέκτρα (1995) και Αντιγόνη (1999), ενώ παράλληλα αναπτύσσει μεγάλη δραστηριότητα στο εξωτερικό (ΕυρώπηΝότια ΑφρικήΑμερική) και παίρνει δυναμικά θέση σε όλα τα σημαντικά γεγονότα της εποχής (ελληνοτουρκική φιλία, σεισμοί, βομβαρδισμοί στην Γιουγκοσλαβίαυπόθεση Οτσαλάν, πόλεμος στο Αφγανιστάν, πόλεμος στο Ιράκ κ.λπ.).
Το 2000 είναι υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Το 2002 παρουσιάζεται η όπερά του Λυσιστράτη, ένας αληθινός ύμνος στην Ειρήνη.

Μουσικό έργο

Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε όλα τα είδη της μουσικής: όπερες, συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, ορατόρια, μπαλλέτα, χορωδιακή εκκλησιαστική μουσική, μουσική για αρχαίο δράμα, για θέατρο, για κινηματογράφο, έντεχνο λαϊκό τραγούδι, μετασυμφωνικά έργα.
Κυριότερα έργα
  • Κύκλοι τραγουδιώνΤα παιδικάΕπιτάφιοςΕπιφάνιαΠολιτεία Α΄, Β΄, Γ΄ και Δ΄, ΛιποτάκτεςΜικρές ΚυκλάδεςΜαουτχάουζενRomancero GitanoΘαλασσινά φεγγάριαΟ ήλιος και ο χρόνοςΔώδεκα λαϊκάΝύχτα θανάτουΑρκαδίεςΤα τραγούδια του ΑγώναΤα τραγούδια του ΑνδρέαΔεκαοχτώ λιανοτράγουδαΜπαλάντεςΣτην ΑνατολήΤα λυρικάΧαιρετισμοίΕπιβάτηςΡαντάρΔιόνυσοςΦαίδραΚαρυωτάκηςΤα πρόσωπα του ήλιουΜνήμη της πέτραςΩς αρχαίος άνεμοςΜήπως ζούμε σ' άλλη χώρα;Μια θάλασσα γεμάτη μουσικήΗ Βεατρίκη στην οδό ΜηδένΑσίκικο ΠουλάκηΛυρικώτεραΛυρικώταταΣερενάτες.
  • Μουσική για θέατροΤο τραγούδι του νεκρού αδελφούΈνας όμηροςΕχθρός ΛαόςΠροδομένος ΛαόςΚαποδίστριαςΧριστόφορος ΚολόμβοςΠερικλήςΑυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονήΤο θεριό του ΤαύρουΜάκβεθ.
  • Μουσική για αρχαίο δράμαΟρέστεια (ΑγαμέμνωνΧοηφόροιΕυμενίδες), ΑντιγόνηΙππήςΛυσιστράτηΠρομηθεύς ΔεσμώτηςΟιδίπους ΤύραννοςΕκάβηΙκέτιδεςΤρωάδεςΦοίνισσεςΑίας.
  • Μουσική για κινηματογράφοΖορμπάςΖΣέρπικοΙφιγένειαΗλέκτραΤο μπλόκο Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριάΣουτιέσκα (Τίτο), ΜπιριμπίΦαίδραΚατάσταση πολιορκίαςActas de Marusia.
  • ΟρατόριαΆξιον εστίΜαργαρίταΕπιφάνια ΑβέρωφΚατάσταση πολιορκίαςΠνευματικό εμβατήριοRequiemCanto GeneralΘεία ΛειτουργίαΛειτουργία για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο.
  • Συμφωνικά έργα και Μουσική Δωματίου: 1η, 2η, 3η 4η, 7η Συμφωνία, Κατά ΣαδδουκαίωνCanto OlympicoΤρίοΣεξτέτοΤο Πανηγύρι της Αση-ΓωνιάςΕλληνική ΑποκριάΚύκλος, Σονατίνα για πιάνο, Σουίτα αρ. 1, 2 και 3, Σονατίνα αρ. 1 και αρ. 2 για βιολί και πιάνο, Οιδίπους Τύραννος, Κοντσέρτο για πιάνο, Ραψωδία για τσέλλο και ορχήστρα, Sinfonietta, Adagio.
  • ΜπαλέταΟι Εραστές του ΤερουέλΑντιγόνηΖορμπάς.
  • ΌπερεςΚαρυωτάκης (Οι μεταμορφώσεις του Διονύσου), ΜήδειαΗλέκτραΑντιγόνηΛυσιστράτη.

МИКИС ТЕОДОРАКИС
Микис Теодоракис (греч. Μίκης Θεοδωράκης, р. 1925) — известный греческий композитор и политический деятель. Лауреат Международной Ленинской премии «За укрепление мира между народами» (1983).
Теодоракис родился 29 июля 1925 года на греческом острове Хиос. Его отец был выходцем с острова Крит, мать родилась в Малой Азии. С детства мальчик проявил интерес и любовь к музыке, свои первые песни он стал сочинять, еще не умея играть на музыкальных инструментах. В возрасте 17 лет организовал хор в пелопоннесском городе Триполисе.
Во время Второй мировой войны Теодоракис участвовал в Движения Сопротивления. Был схвачен нацистами и подвергался пыткам.
Во время гражданской войны в Греции (19461949) композитор был отправлен в ссылку на остров Икария, а затем помещен в концлагерь на острове Макронисос, где также подвергался пыткам и избиениям.
В 1950 году окончил Афинскую консерваторию по классу композиции у Филоктитиса Икономидиса. Затем с 1954 по 1959 год в Парижской консерватории учился музыкальному анализу у Оливье Мессиана и дирижированию у Эжена Виго. Живя во Франции, много сочинял. К этому периоду относятся камерные прелюдии и сонатины, симфонические произведения и три балета.
В 1959 году композитор вернулся в Грецию. Организовал оркестр в Афинах и Музыкальное общество в Пирее. Занимался также политической деятельностью, в частности был депутатом парламента от Единой демократической партии (19641967). В апреле 1967 года вскоре после путча, устроенного «черными полковниками», Теодоракис ушел в подполье. Полковники запретили его музыку, а вскоре композитор попал в тюрьму, где провел пять месяцев. В 1968 году его освободили под давлением мирового общественного мнения и отправили в ссылку, но уже в 1969 году поместили в концлагерь Оропос (под Афинами). За него снова заступились всемирно известные деятели культуры, в частности, Д. Шостакович, Л. Бернстайн, А. МиллерГ. Белафонте. Это возымело действие, и в апреле 1970 года композитор был освобожден. С 1970 года он жил и работал во Франции. В изгнании он продолжал борьбу, устраивая концерты в пользу борцов с хунтой. После падения хунты в июле 1974 Теодоракис снова вернулся в Грецию.
В 1980-х и 1990-х он несколько раз избирался в парламент, был министром в правительстве К. Мицотакиса. В настоящее время — на пенсии. Его племянница Маро Теодораки — также известный греческий композитор.

Произведения

Перу Теодоракиса принадлежат многочисленные симфонии, камерные произведения, а также популярные песни и танцы в народном стиле (циклы «Лирика», «Дионис», «Федра», «Море» и др.). Всемирную известность получил его танец сиртаки. В разные периоды он создал также оперу «Квартал ангелов»; балеты «Орфей и Эвридика», «Антигона», «Медея», «Лисистрата», «Песнь о мёртвом брате», «Любовники из Теруэля», музыка к драматическим спектаклям (к трагедии «Эдип-царь» Софокла и др.) и фильмам («Грек Зорба» М.Какоянниса, 1964); вокальные сочинения.

Награды и премии


ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ
Γεννήθηκε στη Νάξο στις 2 Δεκεμβρίου 1922. Το 1935 η οικογένειά του έρχεται για μόνιμη εγκατάσταση στην Νίκαια. Στη κατοχή αναμείχθηκε στην αντίσταση αλλά όταν συνελήφθη από τους Γερμανούς (1943) οδηγήθηκε και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι τις 5 Μαΐου 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις.
Όταν γυρίζει στην Ελλάδα, οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, το χειμώνα του 1945-46, τον συναρπάζουν... «εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου». Αν και δεν ολοκλήρωσε γυμνασιακή μόρφωση, έδειξε ιδιαίτερη αφοσίωση στο γράψιμο. Θα προσπαθήσει να γίνει ηθοποιός, ελλείψει όμως γυμνασιακού απολυτηρίου δεν θα γίνει αποδεκτός από τη συντεχνία. Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός. Το πρώτο θεατρικό έργο του ήταν ο Χορός πάνω στα στάχυα, που παρουσιάστηκε τη θερινή θεατρική περίοδο 1950 από τον θίασο Λεμού στο Θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας.
Τον Οκτώβριο του 1981 τοποθετήθηκε στη θέση του διευθυντή ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.
Από τα θεατρικά του έργα τα πλέον γνωστά είναι Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντιαΈβδομη μέρα της δημιουργίαςΗ Αυλή των θαυμάτωνΗλικία της νύχταςΠαραμύθι χωρίς όνομαΓειτονιά των ΑγγέλωνΟδυσσέα γύρισε σπίτιΑποικία των τιμωρημένωνΤο μεγάλο μας τσίρκοΟ εχθρός λαός και Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα.
Βρισκόταν νοσηλευόμενος σε μονάδα εντατικής θεραπείας μετά από επιπλοκή λόγω της νεφροπάθειας από την οποία έπασχε. Απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 2011, λίγες μέρες μετά το θάνατο της γυναίκας του Νίκης.

Όλα τα έργα που παίχτηκαν

  • Χορός πάνω στα στάχυα - Θίασος Αδ. Λεμού, 1950
  • Έβδομη μέρα της δημιουργίας - Εθνικό Θέατρο, Β' Σκηνή, 1955-56
  • Η Αυλή των Θαυμάτων - Θέατρο Τέχνης, 1957-58
  • Η ηλικία της νύχτας - Θέατρο Τέχνης, 1958-59
  • Παραμύθι χωρίς Όνομα - Νέο Θέατρο Βασ. Διαμαντόπουλου - Μαρ. Αλκαίου 1959-60
  • Γειτονιά των αγγέλων - Θίασος Καρέζη, 1963-64
  • Οδυσσέα γύρισε σπίτι - Θέατρο Τέχνης, 1966-67
  • Το μεγάλο μας τσίρκο - Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1972-73
  • Το κουκί και το ρεβύθι - Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1974
  • Ο εχθρός λαός - Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1975
  • Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα - Θέατρο Τέχνης, 1976-77

Έγραψε επίσης σενάρια κινηματογραφικών ταινιών κυριότερα των οποίων είναι:
Επίσης ο Ιάκωβος Καμπανέλλης συνέγραψε και το βιβλίο Μαουτχάουζεν. Έργα του Καμπανέλλη έχουν μεταφρασθεί και παιχτεί στην ΑγγλίαΑυστρίαΓερμανίαΟυγγαρίαΡουμανίαΒουλγαρία και Σουηδία. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία στις εφημερίδες Ελευθερία (1963-65), Ανένδοτος (1965-66) και από το 1975 στα Νέα. Υπήρξε επίσης μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.
ИАКОВОС КАМПАНЕЛЛИС
Родился на острове Наксос 2 декабря 1922 г. В 1935 г. его семья переезжает на постоянное место жительства в Никею. Во время оккупации стал участником движения Сопротивления, но был арестован немцами (1943) и находился в концентрационном лагере Маутхаузен до 5 мая 1945 г., когда и был освобожден союзными войсками.
Вернувшись в Грецию, зимой 1945-46 гг. увлекся представлениями Художественного театра Каролоса Куна … «там я познал себя и свое признание в жизни». Хотя Кампанеллис так и не окончил гимназию, главным его увлечением стала литературная деятельность. Также ему хотелось стать актером, однако для этого ему недоставало школьного аттестата, и он не был бы принят профсоюзом. Талант Кампанеллиса впервые обнаружил театральный режиссер Адамантиос Лемос. Его первой работой для театра стал «Танец над колосьями», который был поставлен в летний сезон 1950 г. труппой Лемоса в театре «Дионисия» (г. Каллифея).
В октябре 1981 г. был назначен на должность директора радиовещания EPT.
Из его театральных работ наиболее известны «Стэлла в красных перчатках», «Седьмой день творения», «Двор чудес», «Возраст ночи», «Сказка без названия», «Город ангелов», «Одиссей возвращается домой», «Наш большой цирк», «Враждебный народ» и «Лица для скрипки и оркестра».
В последние годы жизни тяжело болел, лечился в больнице в отделении интенсивной терапии после осложнений в связи с болезнью почек. Скончался 29 марта 2011 г., через несколько дней после смерти его жены Ники.

Работы, которые игрались на сцене

  • «Танец над колосьями»
  • «Седьмой день творения»
  • «Двор Чудес»
  • «Возраст Ночи»
  • «Сказка без названия»
  • «Город ангелов»
  • «Одиссей вернулся домой»
  • «Наш большой цирк»
  • «Боб и нут»
  • «Враждебный народ»
  • «Лица для скрипки и оркестра»
Написал также сценарии фильмов:
  • «Стэлла» в постановке Какоянниса.
  • «Дракон» в постановке Кундуроса.
  • «Похищение Персефоны» в постановке Григориоса.
Также Яковос Кампанеллис написал книгу «Маутхаузен». Работы Кампанеллиса переводились и ставились в Англии, Австрии, Германии, Венгрии, Румынии, Болгарии и Швеции. Помимо драматургии, Кампанеллис занимался публицистикой, сотрудничая с газетами «Элефтерия» (=«Свобода», 1963-65), «Анендотос» (=«Непреклонный», 1965-66) и, с 1975 г. , с газетой «Неа» (= «Новости»). Состоял в Союзе театральных писателей Греции.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
Ο Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922 -30 Οκτωβρίου 1988) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής.
Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922 είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια, μια αδερφή και τρεις αδερφούς. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με συνέπεια να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο και μετά στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Τελικά το δικαστήριο (Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, 10 Φεβρουαρίου 1955) τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών.
Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1947 συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού «Θεμέλιο». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954 - 1980 (με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα είχε κλείσει λόγω δικτατορίας) και το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» (1962-1966), όπου δημοσίευσε πολιτικά και κριτικά δοκίμια.
Στο διάστημα της Χούντα των Συνταγματαρχών ο ποιητής για βιοποριστικούς λόγους μεταφράζει ή διασκευάζει λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης με το ψευδώνυμο Pόκκος. Во время хунты «черных полковников» зарабатывал на жизнь переводами и адаптациями литературных произведений для популярных журналов под псевдонимом «Роккос».
Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στην Αθήνα 30 Οκτωβρίου 1988, στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου».
Στίχοι του μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη, στο δίσκο «Πολιτεία» (1961), «Της εξορίας» (1976), «Λειτουργία Νο2: Για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο» (1987), τον Μάνο Λοΐζο στο δίσκο «Για μια μέρα ζωής» (1980), τον Γιώργο Τσαγκάρη στο δίσκο Φυσάει» (1993) με ερμηνευτή το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη συμμετοχή του ηθοποιού Γιώργου Μιχαλακόπουλου, τον Μιχάλη Γρηγορίου στο δίσκο «Σκοτεινή πράξη, ένα Ορατόριο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη» (1997) και από το συγκρότημα Όναρ στο δίσκο «Αλαντίν, τελειώσαν οι ευχές σου» (2003).
Συνυπέγραψε ακόμη με τον Κώστα Κοτζιά τα σενάρια των ελληνικών ταινιών «Ο θρίαμβος» και «Η συνοικία το όνειρο» σε σκηνοθεσία του Αλέκου Αλεξανδράκη.
Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ρωσικά, Σερβικά, Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινέζικα και Αγγλικά.
 Όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, φίλος και συνεργάτης του Λειβαδίτη, ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ποίηση ώστε όσα ποιήματα του έστελναν «τα διάβαζε όλα ως το κόκαλο και όσο μεγαλύτερη αξία τους έβρισκε, τόσο την αναγνώριζε και τη διακήρυσσε». Και παρακάτω: «άσκησε την κριτική με διεισδυτική ευαισθησία, με στοχασμό που δεν κατέληγε σε κάποια κανονιστικότητα, με άνοιγμα σε όλους τους τρόπους της ποίησης και αγάπη για όλους τους ποιητές, χωρίς εύνοιες και πατερναλισμούς».

ТАСОС ЛИВАДИТИС
Анастасиос-Пантелеймон Ливадитис (20 апреля 1922 – 30 октября 1988 гг.) – один из крупнейших греческих поэтов XX века.
Тасос Ливадитис родился в Афинах в пасхальный вечер 1922 г. в семье Лисандра и Василики Ливадити. Обучаясь на юридическом факультете Афинского университета, он рано увлекся литературой, в особенности, поэзией. После учебы начал масштабную политическую деятельность, поддерживая леворадикальные силы, за что был отправлен в ссылку, продлившуюся с 1947 по 1951 гг. Эти годы он провел в Мудросе, на островах Макрониссос и Агиос Эвстратиос, а затем –  в тюрьме Хатзикоста в Афинах, откуда был выпущен на свободу в 1951 г. Его поэма «Дует ветер на перекрестке мира» была конфискована и запрещена за «призыв к подрывной деятельности».
В греческом обществе Тасос Ливадитис получил известность в 1946 г., благодаря своим колонкам в журнале «Элефтера Граммата» (=«Свободные письма», выпуски 55, 15-11-46), где была опубликована поэма «Песнь Хатзидимитриса». В 1947 г. он участвовал в издании журнала «Темелио» (=«Основа»). В 1952 г. опубликовал свой первый поэтический сборник под названием «Сражение на краю ночи», а с 1954 по 1980 гг. работал в качестве поэтического критика в газете «Авги»  (=«Заря»), за исключением периода диктатуры 1967-1974 гг., когда газета была закрыта. Также в течение четырех лет (1962-1966 гг.) публиковал критические заметки и статьи на политическую тематику в «Эпитеориси Технис» (=«Искусствоведческий журнал»).
Тасос Ливадитис умер 30 октября 1988 г. в Афинах, в Главной государственной больнице от аневризма брюшной аорты. Его неопубликованные стихотворения посмертно были изданы под названием «Осенние рукописи».
Стихотворения Ливадитиса были положены на музыку Микисом Теодоракисом и представлены в альбомах «Государство» (1961), «Изгнание» (1976), «Литургия  №2: памяти детей, убитых на войне» (1987), Маносом Лоизосом (альбом «За один день жизни»), Йоргосом Цанкарисом (альбом «Темные дела», оратория на поэзию Тасоса Ливадитиса) и музыкальной группой «Онар» (=«Видение»), в 2003 г. выпустившей альбом «Аладдин, твои желания закончились».      
Совместно с Костасом Кодзясом он написал сценарии к греческим фильмам «Триумф» и «По соседству с мечтой», снятым А. Александраки.
Его стихотворения переводились на русский, сербский, венгерский, шведский, итальянский, французский, албанский, болгарский, китайский и английский языки.
Как подчеркивает публицист и литератор Титос Патрикиос, друг самого Ливадитиса, последний был настолько предан поэзии, что «детально изучал все произведения, которые ему присылали, и, если находил в них литературную значимость, говорил об этом во всеуслышание». При этом по словам Патрикиоса, «он подвергал произведения критике, которая сопровождалась проницательной чувствительностью и размышлениями, не исчерпывающимися формализмом. Он был открыт к самым разным жанрам поэзии и относился с любовью ко всем поэтам, не проявляя признаков протекции и патернализма».
ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ
Ο Σταύρος Ξαρχάκος είναι Έλληνας μουσικοσυνθέτης. Γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1939 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες.
Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και συνέχισε στο Παρίσι και στο Julliard School of Music της Νέας Υόρκης. Έχει γράψει τραγούδια σε περισσότερους από 40 δίσκους, μουσική για 21 ταινίες και 15 τηλεοπτικές παραγωγές. Ακόμα, έχει συνθέσει μουσική για αρχαία τραγωδία, δράματα και διεθνή μπαλέτα.
Στην αρχή της σταδιοδρομίας του γράφει μουσική κυρίως για το θέατρο και τον κινηματογράφο και έτσι ξεχώρισε ως συνθέτης κινηματογραφικής και θεατρικής μουσικής. Πρώτη του μεγάλη επιτυχία είναι η μουσική που έγραψε το 1963 για την κινηματογραφική ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Κόκκινα Φανάρια». Τα τραγούδια «Άπονη ζωή», «Φτωχολογιά» και το «Παράπονο» έγιναν μεγάλες επιτυχίες και ήταν τα πρώτα τραγούδια που έγραψε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Με ίδιο τίτλο κυκλοφορεί και ο πρώτος του μεγάλος δίσκος που πλουτίζεται με τις επιτυχίες «Σαββατόβραδο στην Καισαριανή», «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι» όλα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. Προς το τέλος της δεκαετίας του ’60 επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στην κλασσική μουσική. Στα έργα του περιλαμβάνονται σουίτες μπαλέτου, κοντσέρτα αλλά και συμφωνικά έργα. Σπουδαίος δίσκος του θεωρείται βραβευμένο έργο «Το Ρεμπέτικο» (1983) που ήταν μουσική για την ομότιτλη ταινία σε σκηνοθεσία του Κώστα Φέρρη. Ο Σταύρος Ξαρχάκος θεωρείται και σπουδαίος ενορχηστρωτής με πιο πρόσφατη ενορχηστρωτική δουλειά του τον δίσκο "Ερημιά" του Μίκη Θεοδωράκη και του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Εχει βραβευτεί πολλές φορές σε κινηματογραφικά και μουσικά φεστιβάλ, όπως το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Τον Μάιο του 1994 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Adelphi της Νέας Υόρκης. Στις αρχές του 1995 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της «Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής» (KOEM).
Διατέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων και αργότερα Αντιδήμαρχος Πολιτιστικών Θεμάτων. Επίσης, διατέλεσε βουλευτής Αθηνών αλλά παραιτήθηκε πολύ σύντομα. Διετέλεσε Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας από το 1999 έως το 2004.

СТАВРОС КСАРХАКОС
Ставрос Ксархакос – один из самых значимых современных греческих композиторов. Родился 14 марта 1939 г. в Афинах, где и вырос. Учился в Афинской консерватории, затем продолжил обучение в Париже и в Джульярдской школе музыки в Нью-Йорке. Записал более 40 альбомов, сочинил музыку к 21 фильму и 15 телевизионным программам. Также написал музыку к античным трагедиям, драмам и международному балету.
В начале своей карьеры сочинял главным образом для театра и кино, получив большую известность в этой области. Первый большой успех получила его музыка, написанная в 1963 г. для фильма Василиса Георгиадиса «Красные Фонари». Вошедшие в него песни «Апони Зои» (=«Легкая Жизнь»), «Фтохология» (=«Беднота») и «Парапоно» (=«Жалоба») стали первыми композициями, слова к которым написал Лефтерис Пападопулос, и пользовались немалой популярностью. С одноименным названием вышел его дебютный полноценный альбом, в который также вошли хиты «Субботний вечер в Кесариани» и «Поставь еще одно блюдо на стол» на стихи Лефтериса Пападопулоса. К концу 60-х гг. он сосредоточился на классической музыке. Среди его работ – сюиты для балета, концерты, а также симфонические произведения. Важной вехой в его творчестве стал альбом «Ребетико» (1983) с  музыкой к одноименному фильму режиссера Костаса Ферриса, собравший всевозможные награды. Ставрос Ксархакос является также известным дирижером. В частности, под его руководством был сыгран альбом «Одиночество» с музыкой Микиса Теодоракиса и словами Лефтериса Пападопулоса.
Ставрос Ксархакос стал лауреатом многих кино- и музыкальных фестивалей, в мае 1994 г. Адельфийский университет в Нью-Йорке присвоил ему степень доктора изящных искусств. В начале 1995 г. он стал  художественным руководителем Государственного оркестра греческой музыки» (КОЭМ).
На государственной службе Ксархакос работал в качестве городского советника в администрации г. Афины, а затем заместителем мэра по вопросам культуры. Также занимал должность депутата афинского законодательного собрания, но быстро подал в отставку. В 1999-2004 г. был депутатом Европарламента от партии «Новая Демократия».

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος του Παναγιώτη είναι Έλληνας δημοσιογράφος, στιχουργός και ποιητής. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Νοεμβρίου 1935. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες, από τη Μικρά Ασία ο πατέρας του και από τη Ρωσία η μητέρα του. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος και από το 1959 εργάζεται ανελλιπώς με την εφημερίδα «Τα Νέα».

Έχει γράψει στίχους εκατοντάδων τραγουδιών σε πρωτότυπη ποίηση αλλά και από μετάφραση (ΛόρκαΝερούδα). Οι στίχοι του μελοποιήθηκαν από μερικούς από τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία εκ των οποίων «Επαρχίες της Αθήνας», «Η Τουρκία χωρίς φερετζέ», το θεατρικό «Ο δρόμος» (1969) και την κριτική μονογραφία "Ο ποιητής Λευτέρης Παπαδόπουλος για τη στιχουργό Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου".

Είναι μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερ. Εφημ. Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), της Εταιρείας Μουσικοσυνθετών Ελλάδος και της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Ανέλαβε δημοσιογραφικές αποστολές στην ΑμερικήΡωσίαΕυρώπηΑσία και Αφρική. Έχει τιμηθεί με βραβείο δημοσιογραφικού διαγωνισμού ΕΣΑΤ (1965). Η ΕΣΗΕΑ τον τίμησε επίσης για την προσφορά του, απονέμοντας του δια χειρών του Πάνου Σόμπολου το ανώτατο βραβείο της "ΞΕΝΟΦΩΝ" (2009).

Παράλληλα έχει ασχοληθεί με την τηλεόραση ως παρουσιαστής εκπομπών, προσώπων με έντονη συμμετοχή σε καλλιτεχνικές κριτικές επιτροπές. Έχει πολλές φορές εκφράσει δημόσια την άποψη αλλά και την αντίθεσή του σε διάφορους πολιτικούς χειρισμούς. Είναι φανατικός οπαδός της ΑΕΚ.


ЛЕФТЕРИС ПАПАДОПУЛОС 
Лефтерис Пападопулос – греческий журналист, поэт и автор текстов к песням. Родился в Афинах 14 ноября 1935 г. Его родители были эмигрантами, отец из Малой Азии, а мать из России. Учился на юридическом факультете в Афинском университете. Начал карьеру как журналист и с 1959 непрерывно работает в газете «Та Неа» (=«Новости»).

Сотни стихотворений, как его собственного сочинения, так и переводных (в частности, он переводил поэзию Федерико Гарсиа Лорки и Пабло Неруды) были положены на музыку известными греческими композиторами.  Также он написал множество книг, в числе которых «Турция без паранджи», пьеса «Путь» (1969) и критическая монография «Поэт Лефтерис Пападопулос о поэтессе Эфтихии Папаяннопулу».

Является членом афинского Союза журналистов ежедневных газет,   Союзов композиторов и театральных писателей Греции. В качестве журналиста ездил в командировки в США, Россию, Европу, Азию и Африку, получил несколько престижных наград, а в 2009 г. был удостоен почетной премии «Ксенофон», которую ему вручил президент Международной федерации журналистов Панос Сомполос.

Параллельно ведет передачи на телевидении с участием ведущих художественных критиков. Неоднократно публично высказывал свое мнение и несогласие по различным политическим вопросам. Фанат афинской футбольной команды АЕК.

ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ
O Μίμης Πλέσσας, του Αντωνίου, (1924- ) είναι Έλληνας συνθέτης με διεθνείς διακρίσεις.
Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1924 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια πήγε στην Αμερική (ΗΠΑ) για συνέχιση σπουδών. Σε πολύ μικρή ηλικία έγινε ο πρώτος σολίστ πιάνου στην Ελληνική Ραδιοφωνία. Το 1952, σε ηλικία μόλις 27 ετών, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο μουσικής του πανεπιστημίου της Μινεσότα, και την επόμενη χρονιά κατετάγη πέμπτος πιανίστας στις ΗΠΑ. Το 1952 άρχισε επίσης την ενασχόληση του με τη σύνθεση και από το 1956 ως μαέστρος και συνθέτης.
Η καλλιτεχνική και συνθετική του δραστηριότητα καλύπτει, τα τελευταία 50 χρόνια, όλους τους τομείς της μουσικής, στο θέατρο, το κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και τη τηλεόραση. Έχει συνεργαστεί με πληθώρα κορυφαίων τραγουδιστών, πολλούς από τους οποίους ανέδειξε μέσα από τα τραγούδια του. Ασχολήθηκε επίσης με τη σύνθεση μουσικής για ταινίες και θεατρικές παραστάσεις, έχοντας στο ενεργητικό του 104 ταινίες και 70 παραστάσεις. Έγραψε επίσης τη μουσική και τα τραγούδια για την τηλεοπτική σειρά "Τα παιδιά της Νιόβης". Έχει διευθύνει πολλές από τις μεγαλύτερες ορχήστρες στον κόσμο, σε έργα του και πρωτο-διακρίθηκε αφενός για τη θεατρική του προσφορά στο Παρίσι το 1958, και για τη κινηματογραφική του στο Εδιμβούργο και τις ΗΠΑ το 1964 και 1965 αντίστοιχα. Αυτών ακολούθησαν πάμπολλες διακρίσεις ελληνικές και ξένες.
Επίσης ο Μίμης Πλέσσας υπήρξε ο παραγωγός της ιστορικής ραδιοφωνικής εκπομπής "Σε 30 δευτερόλεπτα" που ήταν μια εκπομπή βράβευσης γνώσεων με διάφορα δώρα, (ραδιόφωνα και βιβλία), στη δεκαετία του 1960 - 1970. Επίσης συμμετείχε σε πλείστες διεθνείς και ελληνικές επιτροπές κρίσης καλλιτεχνικών γεγονότων. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρίας Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος, της ΕΡΓΗΜ (σύγχρονης μουσικής) και πολλών άλλων καλλιτεχνικών συλλόγων.

Διακρίσεις

Ο Μίμης Πλέσσας έχει τιμηθεί επανειλημμένα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Συνολικά έχει λάβει έξι διακρίσεις στην Ελλάδα (Αθήνα και Θεσσαλονίκη 1959, 1963, 1964 και 1967), και επτά διεθνείς διακρίσεις ( Βαρκελώνη το 1960, Βαρσοβία το 1962, Βέλγιο το 1963, Ιταλία (Άλτο Μόντε) 1964, ΗΠΑ το 1965, Παρίσι το 1968 και Τόκιο το 1970). Έχει λάβει, επίσης, τόσο χρυσούς όσο και πλατινένιους δίσκους . Ενδεικτικά αναφέρονται:
  • 1951 Λαμβάνει το πρώτο βραβείο μουσικής του πανεπιστημίου της Μινεσότα.
  • 1952 Ανακηρύσσεται πέμπτος πιανίστας στις ΗΠΑ.
  • 2000 Τιμάται για την πενηντάχρονη προσφορά του στην ελληνική μουσική και τον πολιτισμό από το Δήμο της Αθήνας με την απονομή του "Χρυσού Μεταλλίου της πόλης" σε μια μεγάλη συμφωνική συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
  • 2001 Απονομή του Χρυσού Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα για την προσφορά του στον πολιτισμό, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
  • 2002 Τιμάται για τα 50 χρόνια του στην Ελληνική μουσική σκηνή στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού από το Υπουργείου Πολιτισμού.
  • 2004 Τιμάται ως ο «Άνθρωπος της Χρονιάς» από τον υπουργό πολιτισμού στην τελετή των προσωπικοτήτων για την προσφορά του στον παγκόσμιο πολιτισμό.
  • 2006 Βραβεύεται από την Ακαδημία Προσωπικοτήτων για την συνολική προσφορά του στον πολιτισμό. 

МИМИС ПЛЕССАС
Мимис Плессас (1924 г.р.) – всемирно известный греческий композитор.
Родился 12 октября 1924 г. в Афинах. Учился на физико-математическом факультете в Афинском университете, затем уехал в США для дальнейшего обучения. В раннем возрасте становится первым солистом фортепиано на Греческом радио. В 1952 г., в возрасте всего 27 лет, был награжден первой музыкальной  премией Университета Миннесоты, и в следующем году вошел в пятерку лучших пианистом США. В 1952 г. начал также писать музыку и с 1956 г. выступает как дирижер и композитор.
Деятельность Мимиса Плессаса как композитора в последние 50 лет охватывает все области музыки, театр, кинематограф, радио и телевидение. Он сотрудничал с ведущими греческими исполнителями, многие из которых получили известность благодаря его песням. Также он сочинял музыку для фильмов и театральных постановок, имея в своем активе 104 фильма и 70 спектаклей. Написал музыку и песни для телевизионного сериала «Та пэдья тис Ниовис» (=«Дети Ниобы»). Дирижировал многими крупнейшими  мировыми оркестрами, за музыку для театра получил премию в Париже (1958 г.), в 1964 и 1965 гг. соответственно стал лауреатом кинофестивалей в Эдинбурге и США. С этого времени он получил широкую известность как в Греции, так и во всем мире.
Также Мимис Плессас был автором исторической радиопередачи «За 30 секунд», состоял во множестве международных и греческих организаций, в том числе, в Союзе театральных писателей Греции, Союзе композиторов Греции и многих других художественных объединениях.
Награды и премии
Мимис Плессас награждался неоднократно как в Греции, так и заграницей, получив 6 греческих (Афины и Салоники, 1959, 1963, 1964 и 1967 гг.) и 7 международных премий (Барселона, 1960; Варшава, 1962; Бельгия, 1963; Италия (Монте-Альто), 1964; США, 1965; Париж, 1968 и Токио, 1970). Его альбомы становились «золотыми» и «платиновыми».

ΕΥΑΝΘΙΑ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ

Γεννήθηκε στην Κάτω Αχαΐα. Είναι μέλος της γνωστής οικογένειας μουσικών, αδελφή της Ιωάννας, της Μαρίας και του Πλούταρχου Ρεμπούτσικα. Από έξι ετών άρχισε να σπουδάζει βιολί στο Πατραϊκό Ωδείο. Από το 1970 μέχρι το 1979 συνεργάζεται με Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές, κάτι που συνεχίστηκε και μετά το 1979, όταν επέστρεψε από το Παρίσι ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στην Ecole Normale de Musique. Ακολουθούν συνεργασίες με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Γ΄ Προγράμματος, καθώς και με τη Σύγχρονη Ορχήστρα της ΕΡΤ.
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 συμμετέχει στο «Μουσικό Αύγουστο» που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις. Το 1992 κυκλοφορεί ο πρώτος δίσκος της με τίτλο "Στη Λίμνη Με Τις Παπαρούνες", σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο και ερμηνεύτρια την Κρίστι Στασινόπουλου. Το 1995, από κοινού με τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο και σε στίχους του Αρη Δαβαράκη, δημιουργεί το "Αθώος Ένοχος", δίσκο που φέρνει στο προσκήνιο ένα νέο τότε τραγουδιστή, το Γιάννη Κότσιρα. Η συνεργασία της με το Γ. Κότσιρα συνεχίζεται και στο δίσκο "Μόνο Ενα Φιλί" (1998), σε στίχους Ελένης Ζιώγα -άλμπουμ που έγινε «πλατινένιο»- καθώς και στο "Φύλακας Αγγελος" (1999).
Παράλληλα με την προσωπική της δισκογραφία γράφει μουσική για τηλεοπτικές σειρές, όπως το «Εσύ αποφασίζεις», η «Προδοσία» του Νίκου Κουτελιδάκη, το «Αθήνα-Θεσσαλονίκη» του Χρήστου Παλληγιαννόπουλου, «Αίθουσα του Θρόνου» της Πηγής Δημητρακοπούλου κ.ά. Από αυτές τις κατά καιρούς συνθέσεις προέκυψε "Το Αστέρι και η Ευχή", δίσκος στον οποίο συνεργάστηκαν η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου, η Ελλη Πασπαλά και η Caroline Lavelle. Ο δίσκος με τίτλο "Μικρές Ιστορίες", είναι ορχηστρικός στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ συμμετέχει η σοπράνο Μαριάννα Ριγάκη, και δύο τραγούδια ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και Ελένης Ζιώγα. Ευρέως έγινε γνωστή για τη μουσική της στην ταινία «Πολίτικη Κουζίνα».
Το 2006 ανακηρύχθηκε μουσική «Ανακάλυψη» της χρονιάς από τη Διεθνή Ακαδημία Σάουντρακ, και τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου νέου συνθέτη για τη μουσική της τουρκικής ταινίας «Ο πατέρας και ο γιος μου», που σκηνοθέτησε ο Τσαγκάν Ιρμάκ. Στην ίδια κατηγορία, η Ρεμπούτσικα κέρδισε τον Νικ Κέιβ, ο οποίος ήταν υποψήφιος για τη μουσική της ταινίας «The Proposition», καθώς και τον Ντάγκλας Πάιπς που έγραψε το σάουντρακ του «Τερατόσπιτου».

ЭВАНТИЯ РЕБУТСИКА
Родилась в городе Като Ахайя в семье известных музыкантов. В 6 лет начала учиться игре на скрипке в музыкальной школе в Патрах. С 1970 по 1979 гг. работала с греческими композиторами и исполнителями. Это сотрудничество продолжилось в 1979 г., когда она вернулась из Парижа, где училась в Музыкальной консерватории Ecole Normale de Musique. В настоящее время продолжает работать с Симфоническим оркестром, а также с Современным оркестром ЕРТ.
В начале 80-х приняла участие в концерте «Музыкальный август», который организовал Манос Хатзидакис. В 1992 выходит ее первый альбом под названием «На озере с маками», совместно с Панайотисом Калатзопулосом и певицей Кристи Стасинопулу. В 1995 г., вместе с Панайотисом Калатзопулосом выпускает альбом «Атоос Энохос» (=«Без вины виноватый») на стихи Ариса Даваракиса, который возносит на музыкальный олимп тогда еще начинающего певца Янниса Коцираса. Сотрудничество с Яннисом Коцирасом продолжалось и при создании альбома «Моно Эна Фили» (=«Только один поцелуй», 1998),  на стихи Элены Зиога, ставшего «платиновым». За ним последовал не менее успешный диск «Филакас Ангелос» (=«Ангел Хранитель», 1999).
Параллельно с записью сольных альбомов пишет музыку для телевизионных сериалов, таких как «Тебе решать», «Предательство» режиссера Никоса Кутелидакиса, «Афина-Фессалоники» Христоса Паллияннопулоса, «Тронный Зал» Пигиса Димитракопулоса и т.д. С этими композициями вышел альбом «Звезда и желание», над которым работали Соня Теодориу (сопрано), Элли Паспала и Каролина Лаваль. На следующем, по большей части оркестровом, альбоме под названием «Маленькие истории» приняла участие Марианна Ригаки (сопрано), а две песни исполнила Елефтерия Арванитаки на стихи Лины Николакопулу и Элены Зиога. Также Эвантия Ребутсика получила широкую известность за музыку к фильму «Константинопольская  кухня».
В 2006 г. на церемонии награждения, проводившейся Международной академией саундтреков, она удостоилась приза как лучший молодой композитор за музыку к турецкому фильму «Мой отец и мой сын», режиссером которого был Чаган Ирмак. В той же номинации Ребутсика обошла Ника Кейва, номинировавшегося за музыку к фильму «Предложение», а также Дугласа Пайпса, написавшего саундтрек к фильму «Дом-монстр».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
Ο Γιάννης Ρίτσος (Μονεμβασιά 1 Μαΐου 1909 - Αθήνα 11 Νοεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας ποιητής. Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα και μελέτες. Πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν το έργο του.
Το 1921 άρχισε να συνεργάζεται με τη «Διάπλαση των Παίδων». Συνεισέφερε επίσης ποιήματα στο φιλολογικό παράρτημα της «Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας» του Πυρσού. Το 1934 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Τρακτέρ», ενώ ξεκίνησε να δημοσιεύει στο «Ριζοσπάστη» τη στήλη «Γράμματα για το Μέτωπο». Την ίδια χρονιά γίνεται μέλος του ΚΚΕ στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι το θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορούν οι «Πυραμίδες», το 1936 ο «Επιτάφιος» και το 1937 «Το τραγούδι της αδελφής μου». Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ κατά το χρονικό διάστημα 1948-1952 εξορίστηκε σε διάφορα νησιά. Συγκεκριμένα συλλαμβάνεται τον Ιούλιο του 1948 και εξορίζεται στη Λήμνο, κατόπιν στη Μακρόνησο (Μάης 1949) και το 1950 στον Άι Στράτη. Μετά την απελευθέρωση του τον Αύγουστο του 1952 έρχεται στην Αθήνα και προσχωρεί στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύεται με την παιδίατρο Γαρυφαλιά (Φαλίτσα) Γεωργιάδη κι ένα χρόνο αργότερα γεννιέται η -μοναδική- κόρη τους Ελευθερία (Έρη). Το 1956, τον ίδιο χρόνο δηλαδή, τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».
Το 1968 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ. Το 1975 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1977 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν.

Βραβεία

  • Πρώτο Κρατικό Βραβείο ποίησης "Η Σονάτα του σεληνόφωτος" (1956)
  • Μέγα διεθνές βραβείο ποίησης (Βέλγιο, 1972)
  • Διεθνές βραβείο "Γκεόργκι Δημητρώφ" (Βουλγαρία, 1975)
  • Mέγα βραβείο ποίησης "Αλφρέ ντε Βινύ" (Γαλλία, 1975)
  • Διεθνές βραβείο "Αίτνα-Ταορμίνα" (Ιταλία, 1976)
  • "Βραβείο Ειρήνης του Λένιν" (ΕΣΣΔ, 1977)
  • Διεθνές βραβείο "Μποντέλο" (1978)

Ποιήματα

  • «Τρακτέρ », (1934)
  • «Πυραμίδες», (1935)
  • «Επιτάφιος», (1936)
  • «Το τραγούδι της αδελφής μου», (1937)
  • «Εαρινή συμφωνία», (1938)
  • «Το εμβατήριο του ωκεανού», (1940)
  • «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής», (1943)
  • «Δοκιμασία», (1943)
  •  «Γειτονιές του κόσμου», (1949)
  •  «Η σονάτα του σεληνόφωτος», (1956)
  • «Χρονικό», (1957
  • «Αποχαιρετισμός», (1957)
  •  «Χειμερινή διαύγεια», (1957
  •  «Όταν έρχεται ο ξένος», (1958)
  •  «Οι γερόντισσες κ' η θάλασσα», (1959)
  • «Το παράθυρο», (1960)
  •  «Το νεκρό σπίτι», (1962)
  • «Κάτω απ' τον ίσκιο του βουνού», (1962)
  •  «Φιλοκτήτης», (1965
  • «Ορέστης», (1966)
  •  «Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα», (1972)
  • «Η Ελένη», (1972)
  • «Τέταρτη διάσταση», (1972)
  • «Η επιστροφή της Ιφιγένειας», (1972)
  • «Ισμήνη», (1972)
  • «Χρυσόθεμις», (1972)
  •  «Ο αφανισμός της Μήλος», (1974)
  •  «Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη», (1974)
Συλλογές
  • «Ποιήματα - Α τόμος», (1961)
  • «Ποιήματα - Β τόμος», (1961
  • «Ποιήματα - Γ τόμος», (1964
  • «Ποιήματα - Δ τόμος», (1975)

Θεατρικά

  • «Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα », (1942)
  • «Πέρα απ'τον ίσκιο των κυπαρισσιών», (1947)
  • «Τα ραβδιά των τυφλών», (1959)
  • «Ο λόφος με το συντριβάνι»

Μεταφράσεις

  • «Α.Μπλόκ: Οι δώδεκα», (1957
  •  «Μαγιακόφσκι: Ποιήματα», (1964
  • «Ιλία 'Ερεμπουργκ: Το δέντρο», (1966)
  •  «Ανθολογία Τσέχων και Σλοβάκων ποιητών», (1966


ЯННИС РИЦОС
Творческое наследие Янниса Рицоса велико (более ста поэтических сборников и композиций, девять романов, четыре театральных произведения, переводы, дорожные записки и прочие публикации) и весьма значительно: Рицоса по праву считают одним из лучших представителей новейшей греческой поэзии. В размышлениях поэта о мифологии, во множестве мифологических деталей, мотивов и героев читателю открывается что-то более важное, не носящее эфемерный характер, приоткрывающее завесу над скрытыми тайнами жизни и человеческого существования, над сложным миром – прекрасным и противоречивым - этим, по словам поэта, «чудовищным шедевром».
Яннис Рицос родился в маленьком городке Монемвасия, на юге Пелопоннеса, 1 мая 1909 года. Его отец – Элефтериос - был крупным землевладельцем, а мать - Элефтерия – происходила из аристократического рода Гитиу. В 1921 году, после окончания начальной школы, Яннис поступает в Гимназию Гитиу, где учится до 1925 года. В этом же году от туберкулеза умирают его брат и мать.
Интерес к поэзии пробудился у Янниса очень рано: в 1924 году его стихотворения публикуются в «Творчестве детей». В 1925 году семья разоряется и Яннис уезжает в Афины, где приступает к работе писарем в Национальном банке. В 1926 у него обнаруживают туберкулез, а отец поэта попадает в лечебницу для душевнобольных в Дафни, где и умирает в 1938 году. «Все, что я любил, отняли у меня смерть и безумие», - напишет Рицос. Сам поэт в 1927-1929 гг. находится на лечении в больнице «Сотирия». В этот период интерес к важным общественно-политическим проблемам эпохи приводит его к увлечению марксистскими идеями. В 1930 году Рицос лечится в санатории г. Ханья и выступает с публичным протестом против ужасных условий содержания туберкулезных больных на Крите. В 1931 году поэт возвращается в Афины, где начинает сотрудничество с журналом левых сил «Протопори» (Авангард). Чтобы добыть средства к существованию работает в коммерческом театре в качестве актера, танцовщика и режиссера. В 1934 году поступает на работу корректором в издательский дом «Новости» и в том же году издает первый поэтический сборник под названием «Трактор». Рицос начинает сотрудничать с газетой греческих коммунистов «Ризоспастис» (публикует «Письма на фронт» и «Письма с фронта») и становится членом Коммунистической партии. В 1935 выходит в свет второй сборник - «Пирамиды». В 1936 году, находясь под впечатлением от трагических событий, связанных с майской забастовкой рабочих табачной фабрики г. Салоники, Рицос пишет и публикует поэму «Эпитафия». В 1937 году становится членом Общества Греческих Литераторов и издает поэму «Песнь моей сестре», посвященную сестре Луле, которая, как и их отец, страдает от душевной болезни и лечится в Дафни. В 1938 году издана «Весенняя симфония». В том же году Рицос поступает танцовщиком в Королевский (позже - Национальный) театр, а в 1940 году переходит в театр «Лирики Скини» (Национальный оперный театр) и издает поэму «Марш Океана».
В годы оккупации поэт вступает в ЭАМ (Национальный Освободительный Фронт). «Луна – это каска немецкого солдата...». Создает театральное произведение «Женщина на берегу моря» и поэму «Последнее до человека столетие» (1942). В Афинах поэт сотрудничает с журналом «Свободная литература» и издает сборник «Испытание» (1943), из которого цензура изымает поэму «Канун Солнца».
В период 1948-1952 поэт находится в ссылке на островах: его арестовывают в июле 1948 и отправляют сначала на Лимнос, позже, в мае 1949 – на Макронисос, в 1950 – на Ай-Стратис. «Кто может сказать о том, что половина людей под землей, а другая половина - в оковах?» Поэта освобождают в августе 1952 года после протеста зарубежных деятелей культуры (Луи Арагона, Пабло Неруды, Пабло Пикассо и других). Сразу после освобождения Рицос пишет поэму «Непокорный город». Поэт вступает в новообразованную партию ЭДА (Единая Демократическая Левая) и сотрудничает с газетой «Авги». В 1954 году публикует «Бессонницу». Тогда же женится на педиатре Гарифалье Георгиаду, и в 1955 году у супругов рождается их единственная дочь Элефтерия.
В 1956 году Яннис Рицос получает первую Государственную Премию в области поэзии за поэму-монолог «Лунная соната», которую впоследствии переведут на 20 языков мира. Поэт посещает СССР в составе делегации интеллектуалов и журналистов и публикует «Впечатления о Советском Союзе» (1956). В 1958 году поэт подвергается преследованию, вместе с соратниками, за посвящение выпуска «Епитеориси Технис» («Обозрение искусства») 40-летию Октябрьской революции. В 1959 году посещает Румынию и Болгарию.
В 1960 году выходит на пластинке «Эпитафия», музыку к которой написал Микис Теодоракис. В 1962 году Рицос совершает поездки в Румынию, Чехословакию, Венгрию и Восточную Германию, а в 1966 – на Кубу. Выходит на пластинке поэма «Ромиосини» («Греция»), положенная на музыку Микисом Теодоракисом. Рицос переводит произведения Александра Блока, Владимира Маяковского, Алексея Толстого, Назыма Хикмета, Николаса Гильена, Аттилы Йожефа и других, готовит «Антологию чешских и словацких поэтов».
После военного переворота 1967 года Янниса Рицоса снова ссылают: он содержится в концлагерях на островах Юра и Лерос, затем в строгой изоляции на острове Самос. Поэт тайно пересылает во Францию поэтические циклы «Камни, Повторения, Решетка» и «Восемнадцать напевов горькой родины», которые Микис Теодоракис, проживающий в то время во Франции, кладет на музыку и исполняет на концертах. В 1973 году Рицос участвует в студенческих волнениях в Афинском Политехническом университете («Убитые на месте перед подпольным микрофоном, а голос их все еще – Братья, Братья...») («Плоть и кровь»). После падения диктатуры поэт живет в основном в Афинах. В 1974 году поэт пишет «Гимн и плач о Кипре».
Яннис Рицос отмечен многими международными наградами. В 1970 году провозглашен членом Академии наук и литературы г. Майнц (Германия), в 1972 награжден Большой международной премией за поэзию Биеннале «Knokk-le-zout» (Бельгия), в 1975 – Международной премией имени Георгия Димитрова (Болгария) и Большой премией имени поэта-романтика Альфреда де Виньи (Франция). Его провозглашают почетным доктором Салоникского университета. В 1977-1978 гг. поэт награжден Международной Ленинской премией «За укрепление мира между народами» (СССР) и провозглашен почетным членом Академии Малларме (Франция) и почетным доктором Бирмингемского университета (Англия). В 1979 году Рицосу вручена Международная премия Всемирного Совета Мира. В 1984 поэт провозглашен почетным доктором Лейпцигского университета, а в 1987 году - Афинского университета. В 1986 кандидатуру Рицоса выдвигают на получение Нобелевской премии. В 1987 году поэт награжден премией ООН и золотой медалью мэрии Афин.
11 ноября 1990 года Яннис Рицос умер в Афинах и похоронен на родине, в городке Монемвасия.
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Ο Μάνος Χατζιδάκις (Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες. Το έργο του θεωρείται πως συνέδεσε τη λόγια με τη λαϊκή μουσική και περιλαμβάνει δεκάδες ηχογραφήσεις πολλές από τις οποίες αναγνωρίζονται σήμερα ως κλασικές.
Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη, γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι, από τον Μύρθιο Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου και της Αλίκης Αρβανιτίδου. Σύμφωνα με τον ίδιο κληρονόμησε από τη μητέρα του «όλους τους γρίφους που από παιδί μ' απασχολούν και μέχρι σήμερα κάνω προσπάθειες να τους λύσω. Χωρίς τους γρίφους της δεν θα 'μουν ποιητής...». Η μουσική του εκπαίδευση ξεκινά σε ηλικία τεσσάρων ετών και περιλαμβάνει μαθήματα πιάνου από την αρμενικής καταγωγής πιανίστρια Αλτουνιάν. Παράλληλα, εξασκείται στο βιολί και το ακορντεόν.
Ο Χατζιδάκις εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα, με την μητέρα του, το 1932 και έπειτα από το χωρισμό των γονέων του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1938, ο πατέρας του πεθαίνει σε αεροπορικό δυστύχημα, γεγονός που σε συνδυασμό με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου επιφέρει μεγάλες οικονομικές δυσχέρειες στην οικογένεια και αναγκάζει τον Χατζιδάκι να εργαστεί από αρκετά νεαρή ηλικία.
Συγχρόνως επεκτείνει τις μουσικές του γνώσεις παρακολουθώντας ανώτερα θεωρητικά μαθήματα με τον Μενέλαο Παλλάντιο, την περίοδο 1940 - 1943, ενώ ξεκινά και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες όμως δεν θα ολοκληρώσει. Την ίδια περίοδο συνδέεται με άλλους καλλιτέχνες και διανοούμενους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Γκάτσος, οι ποιητές Γιώργος ΣεφέρηςΟδυσσέας ΕλύτηςΆγγελος Σικελιανός και ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης.
Η πρώτη εμφάνιση του Χατζιδάκι ως συνθέτη πραγματοποιείται το 1944 με τη συμμετοχή του στο έργο Τελευταίος Ασπροκόρακας του Αλέξη Σολωμού, στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ο Χατζιδάκις θα παρακολουθήσει και μαθήματα υποκριτικής, αν και τελικά ο ίδιος ο Κουν θα τον αποτρέψει. Η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει περίπου δεκαπέντε χρόνια και αποφέρει μουσική για σημαντικό αριθμό έργων του σύγχρονου θεάτρου.
Το 1946 καταγράφεται και η πρώτη του εργασία για τον κινηματογράφο, στην ταινία Αδούλωτοι Σκλάβοι και στα επόμενα χρόνια συνθέτει μουσική για πολλές ελληνικές ή ξένες ταινίες. Ειδικά για την μουσική της ταινίας Το ποτάμι (1959) θα κερδίσει το μουσικό βραβείο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 1950 θα αποτελέσει ιδρυτικό στέλεχος και καλλιτεχνικό διευθυντή του Ελληνικού Χοροδράματος της Ραλλούς Μάνου, όπου παρουσιάζει τα τέσσερα μπαλέτα του, Μαρσύας (1950), Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές (1951), Το Καταραμένο Φίδι (1951) και Ερημιά (1958).
Το 1960 του απονέμεται το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι Τα παιδιά του Πειραιά, από την ταινία του Ζυλ Ντασέν Ποτέ την Κυριακή, το οποίο συμπεριλαμβάνεται και στα δέκα εμπορικότερα τραγούδια του 20ού αιώνα. Ο ίδιος ο Χατζιδάκις, θεωρεί πως η ελαφρά μουσική του για τον κινηματογράφο του προσδίδει μια «ανεπιθύμητη λαϊκότητα» την οποία δεν αποδέχεται και φθάνει στο σημείο να αποκηρύξει μεγάλο μέρος της.
Σημαντικός σταθμός στο έργο του Χατζιδάκι για το θέατρο αποτελεί ακόμα η παράσταση Οδός Ονείρων (1962) σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού και πρωταγωνιστή το Δημήτρη Χορν.
Την περίοδο 1963-1966 διευθύνει την «Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών» – της οποίας είναι και ιδρυτής -- και στο σύντομο χρονικό διάστημα της λειτουργίας της δίνει 20 συναυλίες με πρώτες παρουσιάσεις δεκαπέντε έργων ελλήνων συνθετών.
Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις επισκέπτεται την Αμερική προκειμένου να ανεβάσει στο Broadway με τον Ζυλ Ντασέν και την Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του Ποτέ την Κυριακή με τον τίτλο Illya Darling. Κατά την παραμονή του στην Αμερική έρχεται σε επαφή με την ποπ και ροκ αμερικανική μουσική σκηνή, γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα την ηχογράφηση του κύκλου τραγουδιών Reflections σε συνεργασία με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble. Παράλληλα ξεκινά τη σύνθεση λιμπρέτων για τρία μουσικά έργα (ΜεταμορφώσειςΌπερα για ΠέντεΝτελικανής) ενώ ηχογραφεί και το Χαμόγελο της Τζοκόντας, ένα από τα περισσότερο γνωστά έργα του.
Το 1972, επιστρέφει στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο», το οποίο επιδιώκει, σύμφωνα με τον ίδιο, «μια τελετουργική παρουσίαση του τραγουδιού, μ' όλα τα μέσα που μας παρέχει η σύγχρονη θεατρική εμπειρία». Η περίοδος αυτή, μέχρι το τέλος της ζωής του, θεωρείται η περισσότερο ώριμη στην μουσική του σταδιοδρομία και σηματοδοτείται με την ηχογράφηση του Μεγάλου Ερωτικού.
Με το πέρας της στρατιωτικής δικτατορίας διορίζεται «Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής» της Λυρικής Σκηνής για το διάστημα 1975 - 1977 ενώ την περίοδο 1975 - 1982 αναλαμβάνει καθήκοντα Διευθυντή της Κρατικής Ορχήστρας καθώς και Διευθυντή του κρατικού ραδιοσταθμού Τρίτο Πρόγραμμα. Η παρουσία του στο Τρίτο Πρόγραμμα αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς και ίσως την ποιοτικότερη περίοδο του ραδιοσταθμού.
Το 1979 ο Χατζιδάκις καθιερώνει τις «Μουσικές Γιορτές» στα Ανώγεια της Κρήτης, που περιλαμβάνουν τοπικούς λαϊκούς χορούς και τραγούδια. Τον επόμενο χρόνο εγκαινιάζει και τον «Μουσικό Αύγουστο» στο Ηράκλειο, ένα καλλιτεχνικό Φεστιβάλ με κύριο στόχο την παρουσίαση νέων ρευμάτων τόσο στη μουσική όσο και στο χορό, τον κινηματογράφο, τη ζωγραφική και το θέατρο. Την περίοδο 1981 - 1982 διοργανώνει επίσης τους «Μουσικούς Αγώνες» στην Κέρκυρα, ένα μουσικό διαγωνισμό για νέους Έλληνες συνθέτες.
Αξιοσημείωτη είναι και η συμμετοχή του στην έκδοση του πολιτιστικού περιοδικού Το Τέταρτο (1985 - 1986), το οποίο καταγράφει τα καλλιτεχνικά και κοινωνικά δρώμενα μέσα από τις πολιτικές τους διαστάσεις. Παράλληλα, συστήνει το 1985, την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία «Σείριος», η οποία λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Στα τέλη του 1989 ο Χατζιδάκις ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων» με σκοπό να παρουσιάσει έργα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες. Ο ίδιος ο Χατζιδάκις διηύθυνε την ορχήστρα μέχρι το τέλος της ζωής του δίνοντας συνολικά είκοσι συναυλίες και δώδεκα ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου. Το 1991, σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας διοργανώνει επίσης τους «Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Καλαμάτας».
Πέθανε στις 15 Ιουνίου του 1994 και ετάφη στην Παιανία.

МАНОС ХАТЗИДАКИС
Музыкальное наследие Маноса Хатзидакиса (23 октября 1925 г. – 15 июня 1994 г.)., сочетающее элементы академической и народной музыки, включает десятки записей, многие из которых уже сейчас считаются классикой.
Манос Хатзидакис родился в Ксанти, в семье адвоката Йоргоса Хатзидакиса и Алики Арванитиду. От матери Хатзидакис, по его собственным словам, унаследовал  «все те загадки, которые занимали его с младенческих лет, и которые он пытается решить до сих пор… Без которых он никогда не стал бы созидать». Его музыкальное образование началось с четырехлетнего возраста, когда он стал брать уроки фортепиано у пианиста армянского происхождения Алтуняна. Помимо этого он практиковался в игре на скрипке и аккордеоне.
В 1932 г., после развода родителей, он вместе с матерью обосновался в Афинах. Несколько лет спустя, в 1938 г., его отец погиб в авиакатастрофе. По этой причине, а также из-за начала Второй мировой войны, семья Маноса Хадзитакиса оказалась в стесненных финансовых условиях, и в довольно раннем возрасти ему пришлось выйти на работу.  
В то же время, в 1940-43 гг. ему удалось расширить свои познания в области музыки, посещая лучшие в то время музыкальные занятия под руководством Менелаоса Паллантиоса, а также начать изучение философии в Афинском университете, который, однако, он так и не закончил. В тот же период он стал общаться с другими художниками и интеллектуалами, среди которых были Никос Гацос, поэты Йоргос Сеферис и Одиссеас Элитис, Ангелос Сикелианос и художник Яннис Царухис.
Дебют Хатзидакиса в качестве композитора состоялся в 1944 г., когда он принял участие в постановке «Последний белый ворон» Алексиса Соломоса в Художественном театре Каролоса Куна. В Художественном театре он также посещал занятия по актерскому мастерству, однако сам Кун отговорил его от актерской карьеры. Его сотрудничество с этим театром растянулось почти на 15 лет и подарило миру музыку ко многим современным театральным постановкам.
Начиная с 1946 г. он надолго связал свою с судьбу с кинематографом, записав музыку к фильму «Непокоренные рабы». В последующие годы он стал автором музыкального сопровождения ко множеству греческих и зарубежных фильмов. Особенно следует отметить его музыку к фильму «Река» (1959), которая была удостоена награды на фестивале в Салониках. В 1950 г. он стал одним из основателей и художественным руководителем «Греческого балета» Раллу Ману, где участвовал в четырех постановках: «Марсий» (1950), «Шесть народных картин» (1951), «Проклятый змей» (1951) и «Одиночество» (1958).  
В 1960 г. он получил «Оскара» за песню «Дети Пирея» из фильма Жюля Дассена «Никогда в воскресенье», которая вошла в десятку самых коммерчески успешных песен XX века. Сам же Хадзидакис считал, что легкая для восприятия музыка для кинематографа дала ему лишь «ненужную популярность» и фактически отрекся от своих произведений в этом жанре…   
Важной вехой в театральном творчестве Хатзидакиса стал спектакль «Дорога грез» (1962) с Димитрисом Хорном в главной роли, поставленный Алексисом Соломосом.     
В 1963-1966 гг. он руководил Афинским экспериментальным оркестром, который сам же основал, и за непродолжительный период его существования дал 20 концертов, на которых впервые были представлены 15 произведений греческих композиторов.
В 1966 г. Манос Хатзидакис отправился в изгнание в США, где вместе с Жюлем Дассеном и Мелиной Меркури написал театральную адаптацию фильма «Никогда в воскресенье» под названием «Дорогая Илия». Во время своего пребывания в США он работал с музыкантами американской поп- и рок-сцены, и это сотрудничество увенчалось записью цикла песен Reflections (=«Размышления») совместно с музыкальным коллективом New York Rock and Roll Ensemble. Также он возобновил сочинение либретто к трем операм («Метаморфозы», «Опера для пяти», «Красавец»). 
В 1972 г. он возвращается в Афины, а в следующем году создает театр-кафе «Политропо», цель которого – «торжественное представление песни, всеми доступными средствами, которые нам предлагает имеющийся на сегодняшний день театральный опыт». Этот период, продлившийся до конца жизни Хатзидакиса и считающийся самым зрелым в его музыкальной карьере, ознаменовался композицией Magnus Eroticus.
После падения военной диктатуры в 1975-1977 он исполняет обязанности генерального директора Оперного оркестра, а затем в 1975-1982 гг. возглавляет Национальный оркестр и является директором государственной радиостанции «Третья программа». В период его руководства эта радиостанция достигает своего наивысшего расцвета. 
В 1979 г. В Аногии (о. Крит) Хатзидакис представил программу «Музыкальные праздники», в которую вошли местные народные танцы и песни. В следующем году в Ираклионе он организует «Музыкальный август» – художественный фестиваль, призванные показать новые течения в кинематографе, изобразительном искусстве и театре. В 1981-1982 гг. он также организует «Музыкальные состязания» на Керкире – музыкальный конкурс для молодых композиторов.   
Заслуживает также упоминания его участие в издании журнала «То Тетарто» (=«Четверть»), в котором представлены художественные и общественные мероприятия и их политический контекст. Параллельно в 1985 г. он создает звукозаписывающую компанию «Сириус», которая работает и по сей день. 
В конце 1989 г. Хатзидакис основал «Оркестр цветов» для представления тех сочинений, которые обычно не включены в репертуар симфонических оркестров. Сам Хатзидакис руководил оркестром до последних дней своей жизни, дав в общей сложности 20 концертов и 12 сольных выступлений с греческими и международными произведениями. В 1991, совместно с городским муниципалитетом, организовал также Первый конкурс греческой песни в Каламате.   
Манос Хатзидакис скончался 15 июня 1994 г. и погребен в Пеании.

Υλικό από την βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Материал взят из Википедии.
ГРЕЧЕСКИЙ КУЛЬТУРНЫЙ ЦЕНТР                     ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Москва, Алтуфьевское шоссе,  44                     Altufyevskoe shosse, 44, office No 9, 2nd floor
офис № 9, 2 этаж                                                           127566 Moscow, Russia
Тел.: 7084809 – Тел./Факс7084810                      Tel.: +7 495 7084809; Tel./Fax:  +7 495 7084810

skype: hellenic.cultural.center

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου