Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Παρουσίαση βιβλίου__Презентация книги ВИЗАНТИЙСКИЕ СКАЗКИ__16.01.2017

Москва, 17 января 2017г. Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2017 στις  εγκαταστάσεις της Κρατικής Βιβλιοθήκης Νεολαίας της Ρωσίας η παρουσίαση της πλήρους και ολοκληρωμένης έκδοσης των «Ρωμαίικων παραμυθιών» του εξέχοντος Ρώσου μελετητή-φιλοσόφου, συγγραφέα, καθηγητή φιλοσοφίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Μόσχας «Lomonosov» Γιούρι Πετρούνιν, που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο «Κνίζνι ντομ Ουνιβερσιτέτ» (www.kdu.ru ).

Το ρωσικό, όπως και το ελληνικό, κοινό γνωρίζει το Γιούρι Πετρούνιν από τα άρθρα του, που αφορούν ζητήματα βυζαντινού πολιτισμού και βυζαντινής παράδοσης.

Τα «Ρωμαίικα παραμύθια» είναι γραμμένα με πολλή αγάπη για τη μεγάλη ελληνική κληρονιμιά και αποτελούν μιά λαμπρή προσπάθεια μεταφοράς του συγχρόνου ανθρώπου στο μαγικό, γοητευτικό και τόσο ελκυστικό για τους Έλληνες και τους Ρώσους κόσμο του ρωμαίικου πολιτισμού.

Το κοινό παρακολούθησε με προσοχή τον Γιούρι Πετρούνιν, υπέβαλε ερωτήσεις, αναπτύχθηκε διάλογος, ενώ, με το πέρας της εκδήλωσης, ο Ρώσος μελετητής υπέγραφε για αρκετά ώρα τα βιβλία του, που έγιναν ανάρπαστα. Στη συζήτηση συμμετείχαν δραστήρια και συνάδελφοι του συγγραφέα, οι οποίοι έχουν ήδη διαβάσει το πόνημά του και το έχουν αξιολογήσει θετικότατα.
Успешно состоялась в понедельник 16 января 2017г. в зале Комикс-центра и визуальной культуры Российской государственной библиотеки для молодёжи встреча с писателем, доктором философских наук, профессором Московского государственного университета имени М.В. Ломоносова Юрием Юрьевичем Петруниным и презентация его книги «Византийские сказки».

Юрий Петрунин известен статьями и книгами, посвященными византийской культуре и её развитию в наши дни (например, монография «Призрак Царьграда. Неразрешимые задачи в русской и европейской культуре», статья «Возрождение Византии: интернет-проект» и др.). Они публиковались и в России, и в Греции. На встрече речь шла о художественном произведении, отражающим размышления и личный опыт автора.

После выступления Ю.Ю.Петрунина слово было предоставлено коллегам автора, которые уже ознакомились с «Византийскими сказками». Отзывы о книге были положительные, призывающие к прочтению произведения. Кроме того, читатели смогли задать автору все интересующие их вопросы, на которые тот с удовольствием и полно ответил.   Публика с интересом воспринимала материал, долго не отпускала автора, подписывающего по окончании презентации экземпляры «Византийских сказок».

Несколько месяцев назад мы информировали Вас о выходе в свет в издательстве «Книжный дом Университет» (www.kdu.ru ) последней, наиболее полной версии книги «Византийские сказки» Юрия Юрьевича Петрунина. Ниже прилагается информация о приобретении книги.

Прилагаются фотографии с мероприятия:

 http://www.hecucenter.ru/ru/news/pressrelease__prezentaciya_knigi_vizantijskie_skazki__16012017.html

Искренне Ваша

Теодора Янници,

директор Греческого Культурного Центра

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Cellist Misha Quint Pianist Bruno Canino Perform Carnegie Hall

Cellist Misha Quint, Pianist Bruno Canino Perform at Carnegie Hall on Jan 21 at 8PM in Only Beethoven, Stravinsky, Schubert, and Tchaikovsky: Limits without Limitations
InterHarmony Concert Series

Join Misha Quint (cellist) and Bruno Canino (pianist) for the latest installment of the InterHarmony® International Music Festival Concert Series at Weill Recital Hall. Their program offers no gimmicks or tricks, only the peaks of the repertoire for cello and piano, from Beethoven to Stravinsky. Tickets are $40, and can be purchased by calling CarnegieCharge at 212-247-7800, at the Carnegie Hall box office located at West 57th and Seventh Avenue, or online at www.carnegiehall.org. For more information on the series visit www.interharmony.com.

ABOUT THE PROGRAM
Quint’s concert series at the Weill Recital Hall has long important provided a bridge between the musical cultures and stars of America and Europe. In this recital, he offers "no frills, only chills and cello” – and an opportunity to hear legendary Italian pianist and Naxos recording artist Bruno Canino live in New York. After collaborations in Italy, the two internationally regarded performers now bring a program of monuments of the cello and piano literature to Quint’s home turf: Beethoven’s foundational Cello Sonata No. 3 in A Major, Op.69, Schubert’s heart-breaking Arpeggione, Stravinsky’s neo-classical masterpiece, the Suite Italienne, and Tchaikovsky’s final work for cello: the Pezzo capriccioso, Op.62.

ABOUT THE MUSIC
The cello and piano’s shared history truly begins with Beethoven’s Cello Sonata No.3 in A Major, Op.69, the first sonata ever to feature a real balance between these two instruments. Dating from the ‘heroic’ period of the 5th Symphony, it announces its intentions with the solemn and fearless statement of the theme by the cello solo, before launching into an all-encompassing emotional dialogue that could only be Beethoven’s. The arpeggione itself (a sort of bowed guitar) had long died out when its sole masterpiece, Schubert’s Arpeggione Sonata in a minor was finally published in 1871. But where the instrument was ephemeral, cellists have ensured that the music lived on. Its six strings allowed Schubert to create an aria of unique poignancy that goes beyond the physical possibilities of the human voice, a chiaroscuro of longing and joy. The cellist must accomplish all this on four strings, but is armed with a greater capacity to communicate emotion than the arpeggione could provide. In Paris in 1920, Stravinsky created a ballet, Pucinella, by ‘re-composing’ the music of Pergolesi, populating the lost world of Neapolitan opera buffa with Picasso harlequins. Later, on tour with the great cellist Gregor Piatigorsky, he arranged it into the Suite Italienne. Stravinsky embeds Pergolesi’s classically beautiful melodies in settings marked by his special harmonic and rhythmic genius, ornamented with virtuoso touches undreamt of in the 18th century. Tchaikovsky’s Pezzo capriccioso, Op.62 is a show-stopper whose whimsical title belies its passionate depths. Composed in the same key as his tragic final Symphony Pathétique, its mercurial changes of key and character open its emotional palette to eruptions of doubt, proud assurances, virtuosic playfulness and lyrical surges of hope.

ABOUT THE ARTISTS
Cellist MISHA QUINT made his orchestral debut at the age of 13 after winning first place in the Boccherini Competition in St. Petersburg. Some of the celebrated orchestras that Quint has performed with include: Orquestra Sinfônica do Teatro Nacional do Brasilia, The Metropolitan Symphony, New York Chamber Orchestra, The National Irish Symphony, Brooklyn Philharmonic, London Soloists Chamber Orchestra at Queen Elizabeth Hall, The Moscow State Symphony Orchestra, The Leningrad Philharmonic Orchestra, Leningrad State Orchestra, Orchestra of Classical and Contemporary Music and the Symphony Orchestras of Latvia and Georgia. Quint has worked with an equally illustrious group of conductors, including Maxim Shostakovich, Paul Lustig Dunkel, Colman Pearce, Sidney Harth, Ravil Martinov, Camilla Kolchinsky, Yaacov Bergman, Franz Anton Krager and Ira Levin, and premiered works the most outstanding composers of today including Sophie Goubadalina, Robert Sirota, Steven Gerber, Nathan Davis, and Alfred Schnittke. Quint is an active chamber musician and has performed with such artists as Nikolai Znaider, Bela Davidovich, Bruno Canino, Julian Rachlin, Jean-Bernard Pommier, Sherban Lupu, Boris Kushnir, and Mikhail Kopelman. Quint started founding music festivals in Europe in 1997 with the creation of The International Cello Festival in Blonay, Switzerland, followed by the Soesterberg International Music Festival in Holland in 1998. Quint established the InterHarmony Music Festival in Geneva, Switzerland in 2000, and has since moved iterations of the festival to San Francisco, the Berkshires in Massachusettes, Schwarzwald, Germany, Sulzbach-Rosenberg, Germany, and Tuscany, Italy, as well as the InterHarmony Concert Series at Carnegie Hall in New York City. Quint is currently on the faculty of the Preparatory Division at Mannes College The New School for Music, in Manhattan. Quint's April 2016 release of Matryoshka Blues on the Blue Griffin Label won the Gold Global Music Award for New Release, Album, and Artist, and was featured in the Top 5 Spring Albums. Quint is set to perform with the Eurosinfonietta Wien in Vienna, Austria in April of 2017 and at InterHarmony International Music Festival with pianist Bruno Canino, violinist Shlomo Mintz, and violinist Vadim Repin in July of 2017. http://www.mishaquintcello.com/

Born in Naples, pianist BRUNO CANINO studied piano and composition at the Conservatorio Verdi in Milan, where he taught solo piano for 24 years. He has performed both as a soloist and a chamber musician in all the great concert venues of Europe, US, Australia, Japan and China. For over forty years he has been regularly performing with Antonio Ballista, his piano Duo partner, and since thirty he is a member of the Trio of Milan. Bruno Canino regularly performs with such eminent musicians as Salvatore Accardo, Lynn Harrell, Viktoria Mullova, Itzhak Perlman, and Uto Ughi, among others. For many years he has been Artistic Adviser of the Giovine Orchestra Genovese and, later, of the International Music Campus in Latina for the autumn season. At the moment Bruno Canino is the Director of the Venice Biennale Music Department. Bruno Canino is deeply interested in contemporary music and has collaborated with such distinguished composers as Pierre Boulez, Luciano Berio, Karl-Heinz Stockhausen, Georg Ligeti, Bruno Maderna, Luigi Nono, Sylvano Bussotti and others, the works of whom he has often premiered. Bruno Canino''s recent recordings include the Goldberg Variations, the complete piano works by Casella, and lately it has been released the first CD of the complete Debussy piano works. He holds a master-class of piano and chamber music of the XX century at the Bern Conservatory. In 1997 Passigli Editions published his book "Vademecum for a chamber pianist".


https://www.facebook.com/events/589380647933220/

Φεστιβάλ Γαστρονομίας Ορθοδοξων Λαών

Гастрономический Фестиваль Православных Народов-Φεστιβάλ Γαστρονομίας Ορθοδοξων Λαών

   Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2017 στις εγκαταστάσεις του Δήμου Μόσχας το 6οΓαστρονομικό Φεστιβάλ Νεολαίας «Αναβιώνουμε παραδόσεις. Χριστούγεννα», που διοργανώνεται από τη Πατριαρχική Μονή του Αγίου Δανιήλ και το Κέντρο Αναβίωσης Παραδόσεων. Συνεργάτες του Φεστιβάλ είναι η Εθνική Ένωση Μαγείρων της Ρωσίας και η Ένωση Μαγείρων «Γεύση του Κόσμου - RUS».
Στόχο του εν λόγω εγχειρήματος αποτελεί η βελτίωση της επαγγελματικής ειδίκευσης των νεαρών μαγείρων – σπουδαστών σε σχολές μαγειρικής, στο πλαίσιο πάντα των παραδόσεων της ορθόδοξης τράπεζας.
Για τρίτη συνεχή φορά το Φεστιβάλ έχει διεθνή χαρακτήρα, δεδομένου ότι σε αυτό συμμετέχουν ομάδες ξένων πρεσβειών και φορέων ομόδοξων-ορθόδοξων χωρών (Σερβίας, Βουλγαρίας, Ελλάδας, Κύπρου, Λευκορωσίας, Ρουμανίας).
To Φεστιβάλ εγκαινίασαν ο Ιερομόναχος Θεογνώστης, πρεσβύτερος της Μονής του Αγίου Δανιήλ και η πρόεδρος του Κέντρου Αναβίωσης Παραδόσεων Άννα Καρπινόβιτς.
Χαιρετισμούς απηύθυναν (ή απέστειλαν) οι πρέσβεις της Ρουμανίας, του Μαυροβουνίου, της Λευκορωσίας, της Σερβίας, της Κύπρου, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, και η διευθύντρια του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού – ΚΕΠ Δώρα Γιαννίτση, η οποία επεσήμανε την ιστορική-πνευματική-πολιτισμική εγγύτητα και συγγένεια των ομόδοξων ορθόδοξων λαών, που μας ανάγει στις αρχές του ανατολικού-χριστιανικού κόσμου, της καθ΄ημάς Ανατολής, στις ιδέες της αγάπης, του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης, της πραγματικής αρετής.   
Ως ενιαία ομάδα εκπροσωπήσαμε τον Ελληνικό Κόσμο, το ελληνικό εστιατόριο «ΠΟΡΤΟ ΜΥΚΟΝΟΣ» [νέα εστία ελληνικού πολιτισμού, που λειτούργησε πέρυσι και αμέσως άνοιξε διάπλατα τις θύρες τις, φιλοξενεί δε σε τακτική βάση τη Λέσχη μας «Επικοινωνείτε Ελληνικά» (βρίσκεται επί της οδού 27, Sushevskaya str., building 2 (metro station “Novoslobodskaya/Mendeleevskaya”)] και η πάντα χαμογελαστή και πρόσχαρη ιδιοκτήτριά του Ελένη Γιαννουλάτου την Ελλάδα και ο καλός φίλος, Έλληνας σεφ και μουσικός Γιάννης Κωφόπουλος την Κύπρο.
  
Κατά γενική ομολογία, το  6ο Γαστρονομικό Φεστιβάλ Νεολαίας «Αναβιώνουμε παραδόσεις. Χριστούγεννα» έχαιρε μεγάλης επιτυχίας, διεξήχθηκε σε κλίμα συσπείρωσης, ενότητας, φιλίας, αγάπης, χαράς. 
    Εκφράζουμε την ειλικρινή μας ευγνωμοσύνη στους διοργανωτές του Φεστιβάλ, τον ιερομόναχο Θεογνώστη, πρεσβύτερο της Μονής του Αγίου Δανιήλ και την πρόεδρος του Κέντρου Αναβίωσης ΠαραδόσεωνΆννα Καρπινόβιτς, καθώς και στους συμμετέχοντες Ελένη Γιαννουλάτου και Γιάννη Κωφόπουλο.
Дорогие друзья!
    C большим успехом прошел в пятницу 13 января 2017 года, в здании Мэрии на Новом Арбате 6-й Молодежный гастрономический фестиваль «Возрождаем традиции. Рождество», организованный Свято Данилов патриаршим монастырем и Центром Возрождения Традиций.
Партнерами по организации Фестиваля были Национальная Ассоциация Кулинаров России и Ассоциация кулинаров «Вкус Мира Рус».  
   Целью проекта является повышение профессионального мастерства учащихся профессиональных учебных заведений и молодых специалистов в сфере культуры питания и гостеприимства в рамках традиций православной трапезы. Фестиваль, провозгласивший возрождение и сохранение православных кулинарных традиций, побуждает учащихся расширять свой кругозор, совершенствовать мастерство и постигать богатейшую культуру и народные традиции не только своей страны, но и других православных стран.
Уже в третий раз Фестиваль прошел в формате Международного. Команды посольств и организаций Республики Сербии в РФ, Республики Болгарии в РФ, Республики Греции в РФ, Республики Кипра в РФ, Румынии и Республики Сербской накрыли дегустационные столы в соответствии со своими Рождественскими традициями.   
Открыли Фестиваль руководитель проекта «Возрождаем Традиции» келарь Свято Данилова патриаршего монастыря  иеромонах Феогност и президент НП «Центр Возрождения Традиций»Карпинович Анна Федоровна.
    С приветственными словами выступили: Чрезвычайный и Полномочный Посол Румынии в РФ Василе Соаре; Чрезвычайный и Полномочный  Посол Черногории в РФ Игор Йовович; Советник Посольства Республики Беларусь в РФ Панасюк Сергей Константинович; директор Греческого Культурного Центра – ГКЦ (www.hecucenter.ruТеодора ЯннициВ своей речи Теодора Янници акцентировала внимание на той историко-духовно-культурно-цивилизационной общности, объединяющей всех нас единоверных, православных народов и базирующейся на принципах восточно-христианского мира, на идеях добра, мира, любви, альтруизма, солидарности, гуманизма.
Были зачитаны Приветственные слова от Чрезвычайного  и Полномочного  Посла Республики Сербии в РФ Славенко Терзича, от Чрезвычайного  и Полномочного Посла Республики Кипр в РФГеоргиоса Касулидиса, от  Чрезвычайного и Полномочного Посла Республики Болгария в РФ Бойко Коцева,  от Директора  Представительства  Республики Сербска Душко Перовича, от Чрезвычайного и Полномочного  Посла Республики Молдова в РФДумитру Брагиша.   
Единой дружной командой мы представили достойно гастрономию Эллинского мира. Греция была представлена замечательным греческим рестораном «Порто Миконос» и его радушной хозяйкойЭлены Яннулату ([ул. Сущевская, 27, стр. 2 (ст. метро Новослободская/Менделеевская]), открывшемся в 2016 и сразу превратившимся в очаг греческой культуры (в его стенах регулярно проводим наш Греческий Разговорный Клуб), а Кипр был представлен греческим шефом (по совместительству и певцом), нашим хорошим другом Яннисом Кофопулосом.  
Фестивалоь прошел на высокой ноте, в радостном духе единения и любви.
Искренне благодарим организаторов в лице келаря Свято Данилова патриаршего монастыря  иеромонаха Феогноста и президента НП «Центр Возрождения Традиций» Анны Федоровны Карпинович, а также участников, Элены Яннулатцу и Янниса Кофопулоса.
До новых встреч, друзья. Мы получили подлинное удовольствие от общения с Вами, положительных эмоций и энергии!
С уважением,
Теодора Янници,
директор Греческого культурного Центра

Ο Βύρωνας Κριτζάς σε α΄ πρόσωπο

Φωτογραφία: Παντελής Μοχιανάκης
Λοιπόν, ακούστε να δείτε πώς έγιναν όλα. Εγώ άρχισα να γράφω ένα βιβλίο για τον Bob Dylan και τα 100 καλύτερα κατ’ εμέ τραγούδια του πίσω στο 2010, καθαρά για λόγους προσωπικής εκτόνωσης.
Κανείς δεν το ’θελε.
Και ξαφνικά, ο Dylan πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας και όλα άλλαξαν και βρέθηκα στις εκδόσεις Πατάκη! Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση και να ευχαριστήσω τον Πάνο Χαρίτο από τις εκδόσεις Ροπή για την παρότρυνση και, προπαντός, για την ανθρωπιά που επέδειξε, χωρίς καν να με γνωρίζει. Οι λεπτομέρειες κρίνω ότι δεν αφορούν τους αναγνώστες. Κλείνω την παρένθεση.
Το Bob Dylan – 100 τραγούδια, όπως τελικά ονομάστηκε η πρώτη μου αυτή συγγραφική προσπάθεια (γιατί κατά τα άλλα δημοσιογράφος είμαι), δεν απευθύνεται ακριβώς στο ευρύ κοινό. H επικαιρότητα του πρόσφατου Νόμπελ, όμως, δίνει ένα πρόσθετο κίνητρο ανάγνωσης. Τι έχει γράψει ο άνθρωπος αυτός; Ποια είναι η συμβολή του; Γιατί αποφάσισε η Σουηδική Ακαδημία τον περασμένο Οκτώβρη να τον εντάξει στην υψηλότερη κλίμακα της παγκόσμιας λογοτεχνίας; Τα 100 τραγούδια του Dylan που αναλύω στο βιβλίο, γράφοντας για τις ιστορίες πίσω από αυτά και για τη σημασία τους, πιθανόν να αποτελέσουν για ορισμένους αναγνώστες μια αναγνωριστική φωτογραφία, μια πρώτη συνάντηση με έναν δημιουργό που μέχρι πρότινος ήξεραν μονάχα ονομαστικά.
Ο Dylan δεν είναι απλά ένας ροκάς που τα ’λεγε ωραία. Ο Dylan κατέθεσε μια «μεικτή» ποίηση, που εμπεριέχει τόσο την προωθημένη γραφή ενός μοντέρνου διανοούμενου, όσο και την απλή ματιά ενός καθημερινού ανθρώπου, σε άμεση σύνδεση με τη λαϊκή διάλεκτο και την αμερικανική παράδοση.
Σαν συμπλήρωμα, αλλά και σαν μια γέφυρα με την ελληνική πραγματικότητα, ζήτησα από 10 εκλεκτούς ανθρώπους της μουσικής να επιλέξουν ένα αγαπημένο τους κομμάτι από τα 100 και να μιλήσουν για «τον δικό τους Dylan». Είναι οι: Γιάννης Αγγελάκας, Φοίβος Δεληβοριάς, Αργύρης Ζήλος, Πάνος Κατσιμίχας, Kατερίνα Καφεντζή (Kafka), Μάκης Μηλάτος, Γιάννης Πετρίδης, Νίκος Πορτοκάλογλου, Διονύσης Σαββόπουλος και Χάρης Συμβουλίδης. Τους ευχαριστώ! Πολύ τα χάρηκα αυτά τα κείμενα... Επίσης να πω ότι το βιβλίο περιλαμβάνει 5 έργα του ζωγράφου Αχιλλέα Ραζή, τον οποίο εκτιμώ χρόνια. Ένα από αυτά μπήκε στο εξώφυλλο, ενώ τα τυπώσαμε και σε κάρτες, να τα παίρνει ο κόσμος στα βιβλιοπωλεία, να χαίρεται.
Ο Βύρωνας Κριτζάς σε α΄ πρόσωπο
Θυμάμαι, λίγες μέρες μετά το Νόμπελ, καθώς ετοιμαζόμουν να παραδώσω το τελικό κείμενο στην κυρία Άννα Πατάκη, πήρα το στικάκι μου και πήγα σε ένα φωτοτυπάδικο να το εκτυπώσω σε κόλλες Α4. Το δίνω στο παιδί εκεί, πιο μικρός από μένα, είναι ένα αρχείο του λέω, θα το δεις, γράφει Dylan. «Πήρε Νόμπελ Λογοτεχνίας αυτός, ε;» μου λέει. «Ναι» του κάνω. «Βέβαια κάποιοι διαφωνούν» μου λέει (για να μου δείξει ότι ξέρει!). «Εντάξει, πάντα υπάρχουν κάποιοι που διαφωνούν» του απαντάω. «Δηλαδή και τον Θεό αν πάρεις, κάποιοι διαφωνούν».
Όπως γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν μελετήσει έστω και στοιχειωδώς το έργο του, ο Dylan δεν είναι απλά ένας ροκάς που τα ’λεγε ωραία. Ο Dylan κατέθεσε μια «μεικτή» ποίηση, που εμπεριέχει τόσο την προωθημένη γραφή ενός μοντέρνου διανοούμενου, όσο και την απλή ματιά ενός καθημερινού ανθρώπου, σε άμεση σύνδεση με τη λαϊκή διάλεκτο και την αμερικανική παράδοση. Το αν αυτό έγινε με συνοδεία μουσικής και φωνής περισσότερο προσθέτει (ως εγγενής ιδιαιτερότητα) παρά αφαιρεί από την αξία της λογοτεχνικής του συμβολής. Το εξηγεί ωραία και ο κ. Σαββόπουλος μέσα στο βιβλίο.
Πέρασε ο καιρός και το ξέχασα το όνειρο. Αλλά κάποια στιγμή, όταν πια το βιβλίο επρόκειτο να εκδοθεί, μου ξανάρθε στον νου και ένιωσα αυτό που νιώθουμε όταν επί δύο ώρες βλέπουμε μια ταινία και στις τελευταίες σκηνές ανακαλύπτουμε πια τι έχει γίνει και όλα ξαφνικά αποκτούν ένα νόημα.
Αυτό το νόημα κουβαλάει για μένα το Bob Dylan – 100 τραγούδια.
Θέλω, όμως, μιας και μιλάω σε α΄ πρόσωπο χωρίς κανένας να με διακόπτει, να κλείσω αυτό το κείμενο λέγοντας κάτι πιο προσωπικό, κάτι που δεν έχω πει πουθενά. Την περασμένη άνοιξη, όταν ακόμα το βιβλίο κοιμόταν στα βάθη του σκληρού μου δίσκου, είχα δει ένα όνειρο. Βρισκόμουν στην αυλή του δημοτικού μου σχολείου και για κάποιον απροσδιόριστο λόγο ήταν εκεί και ο Bob Dylan, συμμετέχοντας σε μια γιορτή για τους Ολυμπιακούς αγώνες(!). Φορούσε αρχαιοελληνική ενδυμασία, ήταν δαφνοστεφανωμένος και είχε βάψει το πρόσωπό του με άσπρη μπογιά, όπως συνήθιζε να κάνει στις συναυλίες του στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Όταν πήγα να τον πλησιάσω, οι άνθρωποί του τον απομάκρυναν για να τον προφυλάξουν. Καθώς όμως δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία να του μιλήσω, φώναξα ένα «I love you», έτσι για το γαμώτο. Αυτός λοιπόν το άκουσε. Και επειδή το θεώρησε γαϊδουριά να αγνοήσει μια τέτοια εξομολόγηση, γύρισε προς το μέρος μου, με κοίταξε με τα έντονα μπλε μάτια του και μου είπε κάπως ειρωνικά αλλά ωστόσο απολύτως εγκάρδια «I love you too».
Πέρασε ο καιρός και το ξέχασα το όνειρο. Αλλά κάποια στιγμή, όταν πια το βιβλίο επρόκειτο να εκδοθεί, μου ξανάρθε στον νου και ένιωσα αυτό που νιώθουμε όταν επί δύο ώρες βλέπουμε μια ταινία και στις τελευταίες σκηνές ανακαλύπτουμε πια τι έχει γίνει και όλα ξαφνικά αποκτούν ένα νόημα.
Αυτό το νόημα κουβαλάει για μένα το Bob Dylan – 100 τραγούδια. Την ανταπόκριση μιας τρελής αγάπης, που είχε φτάσει μέχρι τα όνειρά μου για να μου πει «κι εγώ σ’ αγαπώ».
[Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στο Public Συντάγματος στις 25/01 και ώρα 21.00, με ομιλητές τον Φοίβο Δεληβοριά και τον Αργύρη Ζήλο. Θα ακολουθήσουν παρουσιάσεις σε Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο.]
Βιβλίο & Τέχνες | diastixo.gr
 Κατηγορία: ΣΕ Α' ΠΡΟΣΩΠΟ
κείμενο: Βύρωνας Κρίτζας

Γιλένα Κωνσταντίνοβνα Ζελίνσκαγια: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Η Γιλένα Κωνσταντίνοβνα Ζελίνσκαγια γεννήθηκε στο Λένινγκραντ το 1954. Το 1987 αποφοίτησε από τη Σχολή Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης. Εξέδιδε το περιοδικό Μερκούρι και κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά του κινήματος samizdat, όπως το Τσασί (Ώρες), το Μίτιν Ζουρνάλ και το ΝτιΜ. Ήταν μέλος της «Λέσχης 81». Το 1991 ίδρυσε έναν όμιλο εταιρειών επικοινωνίας και διαφήμισης με την επωνυμία «Βορειοδυτικά», ο οποίος εκδίδει δύο περιοδικά και έξι εφημερίδες στην Αγία Πετρούπολη. Μέχρι σήμερα είναι πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ομίλου. Ήταν, μεταξύ άλλων, ιδρυτικό μέλος της λέσχης Περεστρόικα, ενός φόρουμ ιδεών που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Μόσχα και το τότε Λένινγκραντ. Συμμετείχε στην ίδρυση δύο δημοσιογραφικών οργανώσεων, της Λίγκας Δημοσιογράφων της Αγίας Πετρούπολης το 1997 και της Βορειοδυτικής Ένωσης ΜΜΕ το 2000. Το 2001 εξελέγη αντιπρόεδρος της Πανρωσικής Οργάνωσης εργαζομένων στα ΜΜΕ και από το 2014 είναι η πρόεδρός της. Με αποφάσεις των προέδρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας συμμετείχε ως μέλος στην Κοινωνική Επιτροπή του ρωσικού κοινοβουλίου. Από το 2009 παρουσιάζει την εκπομπή «Κατ’ αντιπαράθεση ανάκριση» στον ραδιοσταθμό «Η φωνή της Ρωσίας». Την περίοδο 2011-2013 παρουσίαζε την εκπομπή «Η Πετρούπολη που δεν χάσαμε» στον τηλεοπτικό σταθμό της γενέτειράς της. Είναι μέλος του ιδρύματος «Επιστροφή». Αρθρογραφεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Έχουν εκδοθεί διηγήματα, νουβέλες και μυθιστορήματά της.
Από πότε ξεκινήσατε να γράφετε;
Τελευταία και απρόσμενα. Άρχισα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο, ένα ιστορικό μυθιστόρημα, Στους ποταμούς της Βαβυλώνας, για να διασώσω και να παρουσιάσω μνήμες της οικογένειάς μου. Όμως, όταν το τελείωσα, ανακάλυψα πόσο πολύ μου άρεσε να γράφω.
Τι είναι αυτό που σας κάνει να γράφετε και να εμπνέεστε; Είναι η γραφή ένα ασίγαστο πάθος;
Είναι, κατά κύριο λόγο. Πρώτα απ’ όλα, όμως, πρέπει να υπάρξει μια δυνατή ιδέα που θα με ενθουσιάσει τόσο που θα θέλω να μιλήσω γι’ αυτή. Θα πρέπει να με συγκλονίσει και να απαιτήσει να της δώσω λογοτεχνική μορφή. Πρέπει να υπάρξει μια ενδιαφέρουσα ιστορία για την οποία θα γράψω, και τότε πρέπει να είμαι μόνη μου, ώστε η ιδέα και η ιστορία να ενσωματωθούν και να με γεμίσουν από μέσα προς τα έξω. Πραγματικά, αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή, όταν η ύπαρξή σου είναι απολύτως γεμάτη.
Αυτή η ιστορία, όπως τη νιώθω εγώ, αναφέρεται στον ρωσικό χαρακτήρα. Στο χάος και στην τάξη, τα οποία συγκρούονται μεταξύ τους συνεχώς. Στην τέχνη που προκύπτει από αυτή τη σύγκρουση. Ο Ντοστογιέφσκι αποκάλυψε πρώτος αυτή την κατάσταση που διέπει τη ρωσική ψυχή, και εμείς οι Ρώσοι συγγραφείς δεν παύουμε να την εξερευνούμε.  
Οι περισσότεροι αναγνώστες στην Ελλάδα αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της Ευρώπης γνωρίζουν μόνο την κλασική ρωσική λογοτεχνία. Πούσκιν, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Γκόγκολ, Τουργκένιεφ, Γκόρκι. Πώς νιώθετε όλοι εσείς οι συγγραφείς όταν έχετε να αναμετρηθείτε με τέτοια μεγάλα ονόματα;
Η ρωσική λογοτεχνία για τους δημιουργούς της δεν είναι ένας αγώνας δρόμου, είναι μάλλον ένας μακράς διάρκειας και, μερικές φορές, εξαντλητικός μαραθώνιος. Και όλοι τρέχουμε μαζί.
Στην Ανθολογία σύγχρονων Ρώσων συγγραφέων που εκδόθηκε το 2016 από τις εκδόσεις Φίλντισι, εννέα σύγχρονοι Ρώσοι συγγραφείς μάς ξεναγούν σε απρόσμενες καταστάσεις και μας γνωρίζουν τη χώρα σας. Γιατί η λογοτεχνία εξακολουθεί να γοητεύει τους αναγνώστες;
Η Ανθολογία σύγχρονων Ρώσων συγγραφέων συγκεντρώνει μια εξαιρετική επιλογή συγγραφέων, οι οποίοι διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, ενώ παράλληλα είναι πολύ χαρακτηριστικοί. Είναι μια ειλικρινής επιτομή των μοντέρνων τάσεων στη Ρωσία.
Ο κινηματογράφος έχει τη δύναμη της εικόνας. Η λογοτεχνία, από την άλλη πλευρά, αφήνει πολύ χώρο για συν-δημιουργία, κι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να συνεπάρει τη φαντασία των αναγνωστών.
Το διήγημά σας είναι πρωτότυπο. Καταπιάνεστε με μια μεγάλη μορφή, τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Γιατί είναι μεγάλος συγγραφέας ο Ντοστογιέφσκι;
Αυτή η ιστορία, όπως τη νιώθω εγώ, αναφέρεται στον ρωσικό χαρακτήρα. Στο χάος και στην τάξη, τα οποία συγκρούονται μεταξύ τους συνεχώς. Στην τέχνη που προκύπτει από αυτή τη σύγκρουση. Ο Ντοστογιέφσκι αποκάλυψε πρώτος αυτή την κατάσταση που διέπει τη ρωσική ψυχή, και εμείς οι Ρώσοι συγγραφείς δεν παύουμε να την εξερευνούμε.
Πιστεύετε ότι ο Ντοστογιέφσκι κατάφερε να ξεφύγει από τα πάθη του;
Δεν ξέφευγε από τα πάθη του. Τα υπερνικούσε.
Περιγράφετε την πόλη του Βισμπάντεν μέσα από τα μάτια του ήρωά σας. Καθώς περπατά στους δρόμους της, τονίζετε ότι είναι σαν να μην άλλαξε τίποτα από την εποχή του Ντοστογιέφσκι. Γιατί οι γερμανικές πόλεις παραμένουν ίδιες στο πέρασμα του χρόνου;
Πράγματι, ο ήρωας της ιστορίας μου τονίζει συνεχώς ότι η πόλη του Βισμπάντεν δεν έχει αλλάξει από την εποχή του Ντοστογιέφσκι. Ωστόσο, δεν συγκρίνει την πραγματικότητα με την πραγματική πόλη που υπήρχε πριν από 100 χρόνια. Τη συγκρίνει με το Ρουλέτενμπουργκ, την πόλη που φαντάστηκε και αποτύπωσε ο Ντοστογιέφσκι. Η απόδοση και η πιστότητα υπάρχουν μόνο στη φαντασία του ήρωα, εκείνος βλέπει τα πράγματα με τον τρόπο που θέλει. Του είναι αρκετό να αγγίζει το τραπέζι στο καζίνο όπου, σύμφωνα με τον μύθο, έπαιζε ο Ντοστογιέφσκι, και η φαντασία του συμπληρώνει όλα τα υπόλοιπα με εικόνες. Γενικά, συγκρίνει την πόλη που φαντάστηκε ο Ντοστογιέφσκι με την πόλη που φαντάζεται ο ίδιος.
Εκεί γεννήθηκε και ο Παίκτης του Ντοστογιέφσκι; Πώς αντιμετώπιζε εκείνος τον τζόγο;
Η χαρτοπαιξία και ο τζόγος είναι ένα απαίσιο, ένα ξέφρενο πάθος. Ήταν σαν μια επιδημία στην Ευρώπη του 19ου αιώνα. Τροφοδοτούσε τον Ντοστογιέφσκι όπως το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, και το μυθιστόρημά του Ο παίκτης ήταν ο δικός του τρόπος για να απαλλαγεί από τη νόσο και να πετύχει την απεξάρτηση. Ο στόχος μου ήταν να δείξω πώς επηρεάζει το ίδιο πάθος έναν σύγχρονο άνθρωπο, να δείξω τον κίνδυνο και τις παγίδες.
Είστε ένας άνθρωπος ιδιαίτερα πολυπράγμων. Περισσότερο δημοσιογράφος ή συγγραφέας;
Είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος και γράφω συνεχώς τις τρέχουσες ειδήσεις, αν και αυτή τη στιγμή η μυθιστοριογραφία με ελκύει περισσότερο. Τα βιβλία μου εκδίδονται και μεταφράζονται σε αρκετές γλώσσες. Δυο χρόνια τώρα ζω και εργάζομαι στα Βαλκάνια. Συμμετέχω, επίσης, σε προσπάθειες που προωθούν τη ρωσική λογοτεχνία. Το νέο μου βιβλίο Μακρά μνήμη πρόσφατα μεταφράστηκε στη Σερβία και προγραμματίζω μια περιοδεία με τους συνεργάτες μου σε σερβικές κωμοπόλεις, για να γνωρίσουν οι Σέρβοι αναγνώστες τη σύγχρονη ρωσική λογοτεχνία. Μ’ αρέσει πολύ να συναντώ αναγνώστες των βιβλίων μου. Με βοηθάει να κατανοήσω τον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι άλλοι τις ιστορίες μου. Μερικές φορές συμβαίνει αναγνώστες να βλέπουν στα κείμενά μου κάτι που εγώ ούτε που είχα σκεφτεί. Αυτό σημαίνει πως η ιστορία έχει πολλά επίπεδα, ότι έχει δυνατότητες και φέρνει τον αναγνώστη σε επαφή με κάτι σημαντικό. Είναι σαν ένα μικρό ρυάκι που καταλήγει στη θάλασσα και, εάν το νερό είναι αρκετά καθαρό, ο αναγνώστης θα δει όχι μόνο το ρυάκι αλλά και τη θάλασσα. Και μόλις βρεθείς στη θάλασσα μπορείς να δεις οτιδήποτε: ψάρια, απομεινάρια από ένα ναυάγιο. Το ζητούμενο είναι τι ψάχνει να βρει καθένας.
Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση επηρέασε στη χώρα σας το βιβλίο;
Φυσικά, οι καιροί δεν είναι οι καλύτεροι. Όμως οι ειδικοί λένε πως σε δύσκολες εποχές οι άνθρωποι καταφεύγουν πιο συχνά στα βιβλία. Αυτό το διαπιστώνουμε στις εκθέσεις βιβλίου που γίνονται συχνά στη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη. Παρεμπιπτόντως, η Ελλάδα ήταν η τιμώμενη χώρα στη Διεθνή Έκθεση που έγινε φέτος στην Αγία Πετρούπολη, η οποία είναι η μεγαλύτερη έκθεση βιβλίου που γίνεται στη Β.Δ. Ρωσία. Η ελληνική συμμετοχή στην έκθεση είχε ένα πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα, ωστόσο το πιο σημαντικό είναι πως δημιουργήθηκαν πολύ ισχυροί δεσμοί μεταξύ Ρώσων και Ελλήνων συγγραφέων και εκδοτών. Υπάρχει πια (και αυτό είναι το καλύτερο παράδειγμα αυτής της συνεργασίας) ένα τμήμα με ρωσικά βιβλία στο μεγαλύτερο βιβλιοπωλείο της Θεσσαλονίκης. Ο δήμαρχος της Αγίας Πετρούπολης παρέστη σε αυτά τα εγκαίνια. Ήμουν κι εγώ εκεί και μίλησα για το βιβλίο Ανθολογία σύγχρονων Ρώσων συγγραφέων στο οποίο αναφερθήκατε νωρίτερα.
Σήμερα εκδίδονται πολλά μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές. Όλες αυτές οι εκδόσεις βοηθούν να αναδειχτούν νέοι συγγραφείς και να ακουστούν νέες ιδέες;
Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς και πολλές ιστορίες, αλλά μια καινούρια ιδέα είναι πάντα κάτι σπάνιο, είναι ένα μαύρο μαργαριτάρι. Και όταν εμφανιστεί, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι αναγνώστες να την καλοδεχτούν.
Σας αρέσει να κάνετε σχέδια, όνειρα για το μέλλον;
Έχω ένα απόλυτα επαγγελματικό ελάττωμα. Τη στιγμή που εμφανίζεται ένα όνειρο εγώ πρέπει να το πιάσω, να το καταγράψω και να το μετατρέψω σε έναν μύθο. Δεν μπορώ να προγραμματίσω το μέλλον μου, ο Θεός ξαφνικά μου στέλνει ιδέες που με απορροφούν εντελώς και αλλάζουν όλη μου τη ζωή. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παραμερίσω τα πάντα, τη δουλειά μου, την οικογένεια, τη διασκέδαση και απλώς να γράψω αμέσως.
Όμως αυτό τον καιρό θέλω πραγματικά να εντρυφήσω στον βαλκανικό τρόπο ζωής. Σαν να είναι μια νέα ευκαιρία. Να ξαναγεννηθώ, τρόπον τινά.
Ασχολείστε με το διαδίκτυο και τον ηλεκτρονικό τύπο;
Είμαι ενεργός χρήστης. Πρώτα απ’ όλα έχω δική μου ιστοσελίδα, στην οποία μπορεί κανείς να βρει όλα μου τα βιβλία –εκτός από το τελευταίο–, όλα τα τηλεοπτικά προγράμματα που έκανα ως παραγωγός, όλες μου τις ταινίες και τα άρθρα. Γράφω άρθρα αποκλειστικά για το site μου. Επίσης, κάνω συχνά αναρτήσεις στο facebook, ανεβάζω κάποιες απόψεις γύρω από τρέχοντα θέματα. Είναι ένα ιδιαίτερο, νέο και πολύ σημαντικό μέσο.
Πρώτα απ’ όλα, όμως, πρέπει να υπάρξει μια δυνατή ιδέα που θα με ενθουσιάσει τόσο που θα θέλω να μιλήσω γι’ αυτή. Θα πρέπει να με συγκλονίσει και να απαιτήσει να της δώσω λογοτεχνική μορφή. Πρέπει να υπάρξει μια ενδιαφέρουσα ιστορία για την οποία θα γράψω, και τότε πρέπει να είμαι μόνη μου, ώστε η ιδέα και η ιστορία να ενσωματωθούν και να με γεμίσουν από μέσα προς τα έξω.
Ανθολογία σύγχρονων Ρώσων συγγραφέων
Συλλογικό
Μετάφραση: Δημήτρης Τριανταφυλλίδης
Φίλντισι
258 σελ.
ISBN 978-618-51-0129-9
Τιμή: €13,78
Έχετε επισκεφτεί την Ελλάδα; Ποιο είναι το μήνυμά σας για τους αναγνώστες μας;
Επισκέπτομαι συχνά τη χώρα σας και γράφω πολύ στην Ελλάδα. Έχω μια μικρή νουβέλα, το Σπίτι που βλέπει στην Κέρκυρα, που ελπίζω μια μέρα να τη διαβάσουν οι Έλληνες αναγνώστες. Έχω επίσης μια συλλογή από διηγήματα με συμβάντα στη Χαλκιδική. Ο τίτλος της περιγράφει πώς νιώθω για τη χώρα σας: Εκεί που κατοικούν οι άγγελοι.
Η Ελλάδα είναι η εικόνα της ευτυχίας για μένα. Κάθε φορά που μου αρέσει ένα καινούριο μέρος, προκύπτει πως με κάποιον τρόπο θυμίζει Ελλάδα. Τότε λέω: «Κοίτα, τα πεύκα είναι τόσο κοντά στη θάλασσα, σαν να πρόκειται να τα πάρει ο αέρας μακριά, ανά πάσα στιγμή. Δεν είναι πολύ όμορφο; Ακριβώς όπως στην Ελλάδα». Ή, μερικές φορές, όταν ξαφνικά νιώθω απόλυτα ευτυχισμένη και μου αρέσουν όλα όσα βλέπω γύρω μου, αναρωτιέμαι: «Τι συμβαίνει;». Και η απάντηση είναι: Όλα γύρω θυμίζουν την Ελλάδα.
Βιβλίο & Τέχνες | diastixo.gr
Κατηγορία: ΞΕΝΟΙ
κείμενο: Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

Χριστόφορος Μηλιώνης: συνέντευξη στον Στέλιο Λουκά

[Με αφορμή τον θάνατο του Χριστόφορου Μηλιώνη στις 5 Ιανουαρίου, τοDIASTIXO.gr δημοσιεύει ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που έδωσε ο συγγραφέας στις 20/11/2004 για την τηλεοπτική εκπομπή «Ένα βιβλίο, ένα ταξίδι» του Στέλιου Λουκά στη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης – TV100. Αφορμή είχε σταθεί τότε η έκδοση του βιβλίου Γιάννενα: Μια πόλη στη λογοτεχνία, που είχε επιμεληθεί ο Χριστόφορος Μηλιώνης και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο]
Είναι ωραίο να επιστρέφεις σε μια πόλη που την αύρα και τα μυστικά της έχεις γνωρίσει στην παιδική σου ηλικία και δεν την ξέχασες ποτέ, αλλά την έκανες μέρος της μνήμης σου. Κομμάτι ανεκτίμητο των χρόνων της αθωότητας. Ο Χριστόφορος Μηλιώνης, ως ανθολόγος αυτή τη φορά, επιστρέφει στ’ αγαπημένα του Γιάννενα και μέσα από κείμενα που ανταποκρίνονται σε βασικές ιστορικές περιόδους της πόλης, μέσα απόΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, δημοτικά τραγούδια και ποιήματα που έχει επιλέξει, επιχειρεί να μας κάνει συνοδοιπόρους στο παρελθόν της.
Στο βιβλίο Γιάννενα: Μια πόλη στη λογοτεχνία (εκδόσεις Μεταίχμιο), ανθολογούνται μεταξύ άλλων κείμενα των: Κώστα Κρυστάλλη, Τάσου Αθανασιάδη, Λουκή Ακρίτα, Δημήτρη Χατζή, Γιάννη Δάλλα, Τάτση Αποστολίδη και Στέφανου Σταμάτη.
Από τις παλαιότερες αυτές περιόδους, πολύ ζωντανές είναι μέσα μου οιΕΙΚΟΝΕΣ που έχουν σχέση με τη φύση, με τη λίμνη, τον Μόλο, το νησί, τον Κουραμπά με τις ανθισμένες φλαμουριές. Οι ανθόκηποι με τις ντάλιες, τα γραβάνια, τα σαλκίμια (τις γλυσίνες που τα λένε αλλού). Τα ταβερνάκια όπου διασκέδαζα με τους φίλους μου. Και βέβαια η πλατεία με τις βόλτες και την «Όαση», που ήταν το κέντρο της κοινωνικής ζωής της πόλης από το πρωί ως τα μεσάνυχτα.
Υπήρξε η λογοτεχνία ευνοϊκή για την πόλη των Ιωαννίνων;
Νομίζω πως ναι! Υπήρξε πόλη ευνοημένη στα ελληνικά γράμματα, γενικότερα. Ήταν η καίρια θέση της (πάνω στον δρόμο από τη βόρεια Ελλάδα προς το Ιόνιο), η οικονομική και κοινωνική της ανάπτυξη, η ιστορία της, η πρόωρη πνευματική της ανάπτυξη, ο ρόλος της στη νεότερη ιστορία του ελληνισμού που της έδωσαν εξέχουσα θέση στην ελληνική γραμματεία – και, βέβαια, και στη λογοτεχνία.
Ποια στοιχεία της πόλης έχουν κατά καιρούς εμπνεύσει τους λογοτέχνες;
Γιάννενα, Μια πόλη στη λογοτεχνία Επιμέλεια: Χριστόφορος Μηλιώνης e-book Μεταίχμιο
Γιάννενα, Μια πόλη στη λογοτεχνία
Επιμέλεια: Χριστόφορος Μηλιώνης
e-book
Μεταίχμιο
189 σελ.
ISBN 978-960-501-341-7
Τιμή: €9,90
Όπως φαίνεται και από τα κείμενα που έχω ανθολογήσει στο βιβλίο μου, είναι οι φυσικές της ομορφιές (ιδιαίτερα η λίμνη, με τα κάστρα και το νησί), το παρελθόν και οι θρύλοι της, η νοσταλγική διάθεση που προκαλεί η αναπόλησή τους, οι διεργασίες στους κόλπους της κοινωνικής της ζωής, τα δραματικά γεγονότα της νεότερης ιστορίας με τα οποία μοιραία έχει συνδεθεί.
ΠοιεςΕΙΚΟΝΕΣ από τα Γιάννενα έχουν μείνει ανεξίτηλες μέσα σας;
Στα Γιάννενα διέμεινα σε διάφορες περιόδους. Ως μαθητής αλλά και αργότερα ως καθηγητής. Και φυσικά ήμουν ταχτικός επισκέπτης ή διερχόμενος για τη γενέτειρά μου. Από τις παλαιότερες αυτές περιόδους, πολύ ζωντανές είναι μέσα μου οι εικόνες που έχουν σχέση με τη φύση, με τη λίμνη, τον Μόλο, το νησί, τον Κουραμπά με τις ανθισμένες φλαμουριές. Οι ανθόκηποι με τις ντάλιες, τα γραβάνια, τα σαλκίμια (τις γλυσίνες που τα λένε αλλού). Τα ταβερνάκια όπου διασκέδαζα με τους φίλους μου. Και βέβαια η πλατεία με τις βόλτες και την «Όαση», που ήταν το κέντρο της κοινωνικής ζωής της πόλης από το πρωί ως τα μεσάνυχτα. Τελευταία –όπως μαθαίνω– πάνε να την καταργήσουν οι «δημοτικοί άρχοντες» για να «εκμεταλλευτούν», λέει, «τον χώρο»! Και μη χειρότερα! Το ότι το κτίριο είναι έργο ενός σημαντικού αρχιτέκτονα δεν είναι το μεγαλύτερο κακό. Τη συνοχή της πόλης πάνε να καταστρέψουν.
Πολλές πόλεις της περιφέρειας έχουν υποστεί μια βάρβαρη αλλοίωση εκσυγχρονισμού, χάνοντας την αισθητική τους στα κτίρια, στους δρόμους, στα μνημεία. Συνέβη το ίδιο και με τα Γιάννενα;
Και βέβαια το ίδιο συνέβη. Ιδιαίτερα μετά την ίδρυση της Φιλοσοφικής Σχολής που εξελίχτηκε σε Πανεπιστήμιο. Βασικό κίνητρο για τις καταστροφές ήταν η «εκμετάλλευση». Η πόλη γέμισε κακόγουστες πολυκατοικίες (σ’ αυτό βασική ήταν η «συμβολή» των Μικρών Πολυτεχνείων, αν οι νεότεροι τα θυμάστε). Όπως βλέπετε, η αρρώστια αυτή δεν άφησε έξω ούτε εκείνους που θα έπρεπε να έχουν τη γενικότερη και την ουσιαστική μέριμνα της πόλης: τους δημοτικούς άρχοντες.
Ξέρετε, υπάρχει εδώ ένα θέμα. Μιλάμε για τοπική αυτοδιοίκηση κι έρχεται στον νου μας ο θεσμός των δημογερόντων, των οποίων οι επιλογές βρίσκονταν σε άμεση συνάρτηση με τις ανάγκες, την αισθητική και τις αντιλήψεις του κοινωνικού περιβάλλοντος, που είχαν διαμορφωθεί από μια μακρότατη παράδοση. Σήμερα όμως – τι εκπροσωπούν οι κοινοτικοί μας άρχοντες; Εννοώ από την άποψη των αξιών... Η μόνη παρηγοριά κι ελπίδα είναι οι αρχαιολογικές υπηρεσίες των νεότερων μνημείων, που έχουν να παλέψουν με ποικίλα συμφέροντα. Χάρη σ’ αυτές διασώθηκαν ορισμένες περιοχές, όπως οι οικισμοί στο Κάστρο και στο νησί.
Με αποδιώχνει ένας τόπος όταν γίνεται απάνθρωπος. Όταν, δηλαδή, αγνοεί τις βασικές μου απαιτήσεις που έχουν σχέση με την ιδιότητά μου ως ανθρώπου, την ευαισθησία μου, την πνευματικότητά μου, τις φυσικές μου δυνατότητες και τα όριά μου. Αντίθετα, με ελκύει όταν έχει δικό του χαρακτήρα, μου είναι φιλικός και έχει πολλές ιστορίες να μου διηγηθεί.
Πότε ένας τόπος σάς αποδιώχνει και πότε σας ελκύει; Υπάρχει για σας ιδανική πόλη;
Με αποδιώχνει ένας τόπος όταν γίνεται απάνθρωπος. Όταν, δηλαδή, αγνοεί τις βασικές μου απαιτήσεις που έχουν σχέση με την ιδιότητά μου ως ανθρώπου, την ευαισθησία μου, την πνευματικότητά μου, τις φυσικές μου δυνατότητες και τα όριά μου. Αντίθετα, με ελκύει όταν έχει δικό του χαρακτήρα, μου είναι φιλικός και έχει πολλές ιστορίες να μου διηγηθεί. Όσο για την ιδανική πόλη, ομολογώ πως δεν την έχω συλλάβει ακόμη... Όλο την ψάχνω! Στα βιβλία μου υπάρχει: κομματάκι κομματάκι. Είτε σαν βεβαίωση είτε σαν έλλειψη...
Βιβλίο & Τέχνες | diastixo.gr
Κατηγορία: ΕΛΛΗΝΕΣ
κείμενο: Στέλιος Λουκάς