Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Травиата - Опера от Джузепе Верди


ТРАВИАТА - Опера от Джузепе Верди

19.01.2018 - 19:00 

Действащи лица и изпълнители:
Виолета Валери Диана Тугуи
Флора Цвета Сарамбелиева
Анина Иванка Нинова
Алфред Михайло Малафий
Жорж Жермон Бисер Георгиев
Гастон Хрисимир Дамянов
Барон Дуфол Димитър Станчев
Маркиз д’Обиньи Стоил Георгиев
Д-р Гренвил Николай Петров
Жозеф Слави Манов
Комисионер Ваньо Димитров

Оркестър, хор и балет на Софийската опера

Диригент Ерих Вехтер
Постановка Пламен Карталов
Режисьор на възстановката Вера Петрова
Художник Иван Савов
Хореография Риолина Топалова
Диригент на хора Виолета Димитрова
Художествено осветление Андрей Хайдиняк
Концертмайстор Теодора Христова,Мария Евстатиева
Корепетитори Ивайло Иванов, Йоланта Смолянова, Милен Станев, Пелагия Чернева
Помощник-режисьори Вера Белева, Росица Костова, Стефка Георгиева
Превод и субтитри Симеон Тодоров

Технически служби и ателиета на Софийската опера и балет

21.01.2018 - 16:00 

Действащи лица и изпълнители:
Виолета Валери Рамона Тулумани
Флора Цвета Сарамбелиева
Анина Иванка Нинова
Алфред Росен Ненчев
Жорж Жермон Свилен Николов
Гастон Хрисимир Дамянов
Барон Дуфол Димитър Станчев
Маркиз д’Обиньи Стоил Георгиев
Д-р Гренвил Ангел Христов
Жозеф Слави Манов
Комисионер Ваньо Димитров

Оркестър, хор и балет на Софийската опера

Диригент Ерих Вехтер
Постановка Пламен Карталов
Режисьор на възстановката Вера Петрова
Художник Иван Савов
Хореография Риолина Топалова
Диригент на хора Виолета Димитрова
Художествено осветление Андрей Хайдиняк
Концертмайстор Теодора Христова,Мария Евстатиева
Корепетитори Ивайло Иванов, Йоланта Смолянова, Милен Станев, ПелагияЧернева
Помощник-режисьори Вера Белева, Росица Костова, Стефка Георгиева
Превод и субтитри Симеон Тодоров

Технически служби и ателиета на Софийската опера и балет


ΟΠΕΡΑ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ // 3ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΙΓΙΟΥ

ΟΠΕΡΑ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ 
Μουσική: Παναγιώτης Καρούσος 
Σκηνοθεσία: Βασίλης Ασημακόπουλος
3ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΙΓΙΟΥ 
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΧΑΪΑΣ
Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2018 
Πρόγραμμα εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων (Ι.Ε.Π.)   
 ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ
Συμμετέχουν
Προμηθέας: Βασίλης Ασημακόπουλος, μπάσος 
Ιώ: Ειρήνη Κώνστα, σοπράνο  
Ωκεανός/Ερμής: Θεόδωρος Μπιράκος, τενόρος 
Βία/Θεά Αθηνά: Μαρίζα Κιοσέογλου, σοπράνο   
Παντελής Λεγάκης, πιάνο  

Σεμινάριο 
"Η προσωδία ως συνδετικός κρίκος της όπερας με την αρχαία ελληνική τραγωδία" 
Χαιρετισμός: Αργυριάδης Κωνσταντίνος, Διευθυντής. 
Επιμέλεια: Μαρία Σταυράκη, μουσικός  
Κωνσταντίνα Γκίκα, φιλόλογος
Συντονισμός: Δρ. Χρυσούλα Τσίγκρη, Σχ. Σύμβουλος Γαλλικών Δ.Ε. ΠΕ05 Α΄ Αθήνας 
Κωνσταντίνα Σακκά-Κυρίτση, Σχ. Σύμβουλος  Εκπαιδευτικών Μουσικής Π. Δ.Ε. Δυτικής Ελλάδας
Αικατερίνη Παναγιούλα Διακογεωργίου, εκπαιδευτικός
Παναγιώτης Καρούσος, συνθέτης
 Συμμετοχή μαθητών του 3ου Γυμνασίου Αιγίου
Παράδειγμα προσωδίας αρχαίας ελληνικής λυρικής ποιήσεως
Α. Φράσεις της τραγωδίας «Προμηθεύς Δεσμώτης» ο Αισχύλου
Β. Ανάγνωση του δευτέρου χωρικού (Β' Στάσιμο) της τραγωδίας 
«Προμηθεύς Δεσμώτης» του Αισχύλου σε μετάφραση Ιωάννη Γρυπάρη 
 Γ. Δεύτερο Χορωδιακό της όπερας «Προμηθεύς Δεσμώτης»
Μουσική: Παναγιώτης Καρούσος 
Χορωδία του 3ου Γυμνασίου Αιγίου υπό τη διεύθυνση της μουσικού Μαρίας Σταυράκη
«Προμηθέας Δεσμώτης»
του Παναγιώτη Καρούσου

Ιστορικό του έργου:
Ο Προμηθέας πρωτοπαρουσιάστηκε το 1994 στο Μόντρεαλ του Καναδά, στο Place des Arts, και παιζόταν κατά διαστήματα στα Γαλλικά μέχρι το 2000. Το έργο είναι βασισμένο στην ομώνυμη τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης» σε μετάφραση Γρυπάρη. Το 2008 ανέβηκε στην Νέα Υόρκη και στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ υπό την διεύθυνση του μαέστρου Grant Gilman. Στην Ελλάδα ο Προμηθέας ανέβηκε στα Δημοτικά Θέατρα του Χολαργού, Κορινθίων, Χαλκίδας, Σαλαμίνας, Καλλιθέας, Αργοστολίου, Ιθάκης, στην αίθουσα συναυλιών Παρνασσός, στην Παλαιά Βουλή, στο Θέατρο Βεάκειο, στον Πολυχώρο του Δήμου Αθηναίων, στο Θέατρο της Αρχαίας Μεσσήνης, στην Αρχαία Αγορά, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Το Μάρτη του 2014 η όπερα «Προμηθέας Δεσμώτης» με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Ασημακόπουλο παρουσιάστηκε στο Queens Mamie Fay Auditorium και στον ΟΗΕ στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στο Μανχάταν εκπροσωπώντας την Ελλάδα στην UNESCO. Ηταν η πρώτη φορά στην ιστορία της Ελληνικής όπερας που ταξιδέψε έργο από την Ελλάδα στην Αμερική. Υπό την διεύθυνση του μαέστρου Ελευθέριου Καλκάνη παρουσιάστηκε στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ και στην Αίθουσα Συναυλιών «Παρνασσός». Το 2016 παρουσιάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι (Αμφιθέατρο Richelieu της Σορβόννης) με πρωταγωνιστές τους: Βασίλης Ασημακόπουλος, Ειρήνη Κώνστα, Βανέσσα Καλκάνη, Κασσάνδρα Δημοπούλου, Φίλιππος Μοδινός, και Βικτωρία-Φιοράλμπα Κιαζίμη στο πιάνο, και το 2017 στην Εθνική Όπερα της Σόφιας (Sofia National Opera and Ballet). Η μελωδική δύναμη του Προμηθέα έχει κάμει να μιλούν με ενθουσιασμό μεγάλες προσωπικότητες, μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός του Καναδά Pierre Trudeau 

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

«Ο Νόννος ο Παναπολίτης: η διατάραξη της αρμονίας» της Ελένης Λαδιά

Ο Νόννος ο Παναπολίτης, επικός ποιητής του 5ου μ.Χ. αι., γεννήθηκε στην Πανόπολη (το σημερινό Αχμίμ της Άνω Αιγύπτου) και αναφέρεται πως έζησε στην Αλεξάνδρεια. Μολονότι ειδωλολάτρης, στο τέλος της ζωής του εκχριστιανίσθηκε και έκανε μάλιστα την παράφραση του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Από τα Διονυσιακά του, που θεωρείται το μεγαλύτερο έπος της αρχαιότητας (48 ραψωδίες σε 21.000 δακτυλικούς στίχους,) και έχει θέμα την εκστρατεία του θεού Διονύσου στις Ινδίες, ξεχωρίζω μερικά σημαντικά μυθολογικά επεισόδια, εμβόλιμα στο έπος, που το διανθίζουν και το λαμπρύνουν. Σε αυτά τα επεισόδια θα χρησιμοποιήσω για το καθένα δικό μου υπότιτλο. Δημοσιεύονται σε συνέχειες.
3. Η διατάραξη της αρμονίας
Στην 38η ραψωδία του Νόννου ο Διόνυσος ζητά από τον Ερμή να του πει για την ιστορία του Φαέθοντος, όπως την αφηγούνται οι Κέλτες της Δύσης. Έτσι ο μειλίχιος Ερμής αρχίζει να την εξιστορεί από την αρχή μέχρι το τέλος.
Ο θορυβώδης Ωκεανός που περιβάλλει την περιφέρεια του κόσμου έσμιξε με την Τηθύ σε έναν αρχέγονο υμέναιο.
Η επίκληση του ορφικού μύστη προς τον Ωκεανό φανερώνει όλο το μεγαλείο του κοσμικού στοιχείου. Είναι ο άφθαρτος και παντοτινά παροντικός πατέρας όλων των αθανάτων θεών και των θνητών ανθρώπων, «που περιρρέει τον περίζωστον κύκλο της γης· / εξ αυτού όλοι οι ποταμοί και η θάλασσα όλη / και οι στεριανές πηγοανάβρυστες αγνές δροσιές της γης. / εισάκουσε, μακάριε, πανόλβιε, μέγιστο εξάγνισμα των θεών, / προσφιλές τέρμα της γης, αρχή του πόλου, υδροπόρευτε, / έλα ευμενής στους μύστες πάντοτε ευάρεστος».
Τέκνο του Ωκεανού και της Τηθύος ήταν η Κλυμένη, η σπουδαιότερη Ναϊάς, η πανέμορφη. Κάποτε την είδε ο Ήλιος που περιστρέφει τους δώδεκα μήνες του έτους διανύοντας σαν στεφάνι τον ουράνιο θόλο με τις επτά ζώνες, και αυτός ο επόπτης του πυρός χτυπήθηκε από τη φωτιά του έρωτος. Πυρ και ύδωρ, μια ένωση αντιθέτων. Στους ορφικούς ύμνους, όπου προσωποποιούνται τα συμπαντικά στοιχεία και δίνονται κοσμογονικές μορφές στα πρόσωπα, η επίκληση στον Ήλιο ξεχωρίζει με τα εύστοχα επίθετα και τους ωραίους στίχους. Είναι ο χρυσόλαμπος, ο ακάματος, ο δεξιός γεννήτορας της αυγής και ο αριστερός της νύχτας, ο παντεπόπτης. Ήλιε, ψάλλει ο ορφικός μύστης προσφέροντας θυμίαμα με λιβανομάννα «που ρυθμίζεις των εποχών την μείξη, κυκλοκινούμενος με τέσσερις πόδες, / που παίρνεις με περιστροφές τον δρόμο του απέραντου κύκλου» και αλλού «χρυσολύρη που παίρνεις τον εναρμόνιο δρόμο του κόσμου» ή «συ ο κοσμοκράτωρ, ω αυλητή, πυρόδρομε, κυκλόστροφε..
Η Κλυμένη, συνεχίζει ο μειλίχιος Ερμής, κολυμπούσε γυμνή στα νερά του πατέρα της, απαστράπτουσα σαν την Σελήνη. Ο πύρινος Ήλιος ερωτεύθηκε βαθιά την κόρη των υδάτων. Ο Ωκεανός πάντρεψε την θυγατέρα του με τον ουράνιο αρματηλάτη και στον γάμο χόρεψαν οι νύμφες Ναϊάδες και τραγούδησαν οι εύποδες Ώρες, ενώ στρατιές άστρων φώτιζαν τον νυφικό θάλαμο, η Σελήνη έστειλε την νυφική αχτίδα και οι Εσπερίδες αλάλαζαν. Από την ένωσή τους γεννήθηκε ένα αγόρι, που ο γονιός του ονόμασε Φαέθων, γιατί στο αστραφτερό του πρόσωπο υπήρχε η έμφυτη λάμψη του πατέρα Ήλιου.
Ο μικρός Φαέθων έπαιζε με τον πάππο του που τον σήκωνε στον αέρα και, αφού ελισσόταν μόνος του και πετούσε με τις αύρες, ξανάπεφτε στην αγκαλιά του Ωκεανού, μέχρι που κάποτε ξέφυγε από το χέρι του και έπεσε στο μαύρο ύδωρ, το προμάντευμα του θανάτου του. Ο Ωκεανός είδε το ολέθριο σημάδι, αλλά το απέκρυψε για να μην λυπήσει την Κλυμένη. Το παιδί πότε διέμενε στα υδάτινα δώματα της μητέρας του και πότε πήγαινε στους λειμώνες της Θρινακίας, κι έμενε κοντά στην Λαμπετία, θυγατέρα του Ήλιου, όπου έβοσκε τα βόδια και τα πρόβατα. Θαυμάζοντας το άρμα του πατέρα του, μελλέφηβος ακόμη έφτιαξε ένα παιχνίδι από δοκάρια που συναρμολόγησε με περίτεχνο δεσμό, έναν τροχό για το ψεύτικο άρμα του, μαστίγιο από κλαδιά λυγαριάς και τέσσερα αρνιά με ψεύτικα χαλινάρια. Όταν όμως έφθασε στο άνθος της νεότητας (ευάνθεμον ήβην) πήγαινε κοντά στο άρμα του πατέρα του και το θαύμαζε χαϊδεύοντας τα σώματα των αλόγων κι αγγίζοντας με το χέρι του το φλογοβόλο χαλινάρι. Βαθύς ήταν ο πόθος να οδηγήσει το πύρινο άρμα, κι έκλαιγε χύνοντας ικετευτικά δάκρυα (ικετήσια δάκρυα λείβων).Ο Ήλιος προσπαθούσε να τον συνετίσει φέρνοντας για παράδειγμα θεούς που δεν χρησιμοποίησαν τα εργαλεία του πατέρα, όπως τον Άρη που δεν ήταν οπλισμένος με τον φλογερό κεραυνό, τον Ήφαιστο που δεν ονομαζόταν νεφεληγερέτης, αφού δεν σήκωνε τα σύννεφα, τον Απόλλωνα που είχε φτερωτό κύκνο κι όχι ταχύν ίππο και τον Ερμή που κρατούσε ράβδο και όχι την ασπίδα του Διός. Μόνον στον Ζαγρέα έδωσε ο πατέρας Ζευς να παίξει με τον κεραυνό και το παιδί βρήκε τον όλεθρο. Ο Φαέθων όμως αμετάπειστος συνέχιζε να κλαίει, ενώ η μητέρα του Κλυμένη παρακαλούσε τον Ήλιο. Κι εκείνος, μολονότι γνώριζε στην ψυχή του τα σταθερά και αμετάτρεπτα νήματα της Μοίρας (έμπεδα γινώσκων αμετάτροπα νήματα Μοίρης), σκούπισε το δακρυσμένο πρόσωπο του γιου κι αφού του φίλησε τα χείλη, τον συμβούλευε για τον τρόπο και τον δρόμο που θα οδηγούσε το άρμα. Του εξήγησε για τον ζωδιακό κύκλο και το περίπλοκο μονοπάτι των ασταθών πλανητών (λοξή πουλυέλικτος αταρπιτός εστι πλανήτων / ασταθέων), για τις τέσσερις εποχές και την κυκλική τροχιά, τονίζοντάς του μεταξύ των παραινέσεων να μην βγάλει το άρμα από την περιφέρεια του συνηθισμένου κύκλου, και αφού παρατηρήσει τα δώδεκα ζώδια να μην βιασθεί και προσπεράσει από τον έναν οίκο στον άλλο. Συμπλήρωσε ακόμη ότι θα κατευθύνουν την πορεία του οι δώδεκα ανακυκλούμενες ώρες. Μετά τον στόλισε με χρυσή περικεφαλαία, τύλιξε στην κόμη του τις επτά ακτίνες, περιέβαλε την μέση του με την λευκή ζώνη, τον σκέπασε με τον πορφυρό χιτώνα, φόρεσε στο πόδι το πορφυρένιο πέδιλο και του έδωσε το άρμα. Ο Φαέθων ανέβηκε επάνω ενώ ο Ήλιος του πρόσφερε τα λαμπερά ηνία και το ακτινοβόλο μαστίγιο. Όμως έτρεμε σιωπηλός, γνωρίζοντας το τέλος του γιου του, ενώ η μητέρα Κλυμένη, καθισμένη στην όχθη, φανερή από την μέση και πάνω με βυθισμένο το υπόλοιπο σώμα στο νερό, χαιρόταν για το παιδί της.
Όμως ο Φαέθων αφαιρέθηκε κοιτάζοντας τον αιθέρα και τα αστέρια, τα έθνη των ανθρώπων και την άστατη θάλασσα καθώς και τα έδρανα του ατέρμονου κόσμου, κι έτσι οι ίπποι στροβιλισμένοι κάτω από τον ζυγό βγήκαν από την περιφέρεια του κανονικού ζωδιακού. Ο Φαέθων μαστίγωνε τον λαιμό των ίππων κι εκείνοι αφηνίασαν κι έτρεχαν περιπλανώμενοι στον πολικό κύκλο ξεφεύγοντας από το όριο της τροχιάς. Έγινε ταραχή φοβερή στο άκρον του Νότου και στην αρκτική επιφάνεια του Βορρά, ενώ οι ανακυκλούμενες Ώρες, όρθιες στη πύλη του ουρανού, θαύμαζαν το διαφορετικό θέαμα της πλαστής ημέρας. Έτρεμε η Αυγή και κραύγαζε ο Αυγερινός προτρέποντας τον νεανία αρματηλάτη να σταματήσει την ξέφρενη πορεία του, γιατί κινδύνευε από το κομμάτιασμα του ουράνιου Λέοντος, από το φλογισμένο κέρατο του Ταύρου κι από το πύρινο βέλος του Τοξότη. Ο Φαέθων όμως οδηγούσε πιο δυνατά το άρμα παρελκύοντάς το προς Νότο, προς Βορρά, κοντά στην Δύση και την Ανατολή.
Και ανατάραξε την αρμονία του αμετακίνητου κόσμου (ακινήτου δε κόσμου / αρμονίην ετίναξεν).
Από την διατάραξη της αρμονίας μετακινήθηκαν τα πάντα, μέχρι που καμπυλώθηκε και ο ίδιος ο άξονας που διαπερνά τον ουρανό.
Ο Νόννος με απαράμιλλη γλώσσα περιγράφει τα συμβαίνοντα με τα κοσμογονικά στοιχεία και τους οίκους του ζωδιακού.
Τότε επενέβη ο πατέρας Ζευς και γκρέμισε με τον κεραυνό του τον Φαέθοντα, που κυλίστηκε στο ρεύμα του Ηριδανού ποταμού. Ύστερα έδεσε την ανακαλούμενη αρμονία με τον αρχικό δεσμό, ξανάδωσε τους ίππους στον Ήλιο, πήγε το ουράνιο άρμα στην ανατολή και οι ώρες ξανάτρεξαν στην προτέρα τροχιά. Ο Ζευς τοποθέτησε στον ουρανό τον Φαέθοντα, που έμοιαζε στην μορφή και στο όνομα με ηνίοχο. Κι οι αδελφές του από τον πόνο μεταμορφώθηκαν σε φυτά, ενώ από τα φύλλα, καθώς θρηνούσαν, έσταζαν τα δάκρυα τους σαν πλούσια δροσιά.
Έτσι τελείωσε την διδακτική του αφήγηση στον Διόνυσο ο μειλίχιος Ερμής, που μας υπενθυμίζει την ρήση του Ηρακλείτου για την υπέρβαση και την ύβρη: «Διότι ο ήλιος δεν μπορεί να υπερβεί τα όριά του· διαφορετικά θα τον ανακαλύψουν οι Ερινύες, που είναι επίκουροι της δικαιοσύνης», (73, 94), καθώς και την παπαδιαμάντεια πρόταση: «ψήλωσε ο νους της» είπε για την Φόνισσα.
(13-14 Δεκεμβρίου 2017)
Σημειώσεις
[1] Νόννου Διονυσιακά, ραψωδία 38, μτφρ. φιλολογική ομάδα Κάκτου, εκδόσεις Κάκτος 2010
[2] Τα αποσπάσματα των ορφικών ύμνων είναι από το βιβλίο Ορφικοί ύμνοι, μτφρ. Δ. Π. Παπαδίτσα – Ελένης Λαδιά, εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 1997
Βιβλίο & Τέχνες | diastixo.gr

Λένα Διβάνη: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Η Λένα Διβάνη είναι συγγραφέας και καθηγήτρια στο Νομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1994 με τη συλλογή διηγημάτων Γιατί δε μιλάς για μένα; με το οποίο κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα «Μαρία Ράλλη». Έκτοτε δημοσίευσε επτά μυθιστορήματα, τέσσερις συλλογές διηγημάτων, τέσσερα βιβλία για παιδιά και έξι ιστορικές μελέτες. Τα έργα της μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και διασκευάστηκαν για την τηλεόραση. Συμμετείχε στην Πολιτιστική Ολυμπιάδα εκπροσωπώντας την Ελλάδα σ’ ένα πρότζεκτ που έφερε σ’ επαφή συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο (Πάβελ Κόχουτ, Γιασμίνα Χάντρα, Νικολό Αμανίτι κ.ά.), οι οποίοι έγραψαν μαζί ένα βιβλίο με θέμα έναν σύγχρονο Οδυσσέα. Το βιβλίο εκδόθηκε το 2003 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη με τίτλο Global Novel – Το μυθιστόρημα του κόσμου και μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες. Στο θέατρο εμφανίστηκε το 2002 με το έργο Η Ωραία Θυμωμένη (που ανέβηκε για δύο σεζόν στο θεάτρο «Τρένο στο Ρουφ» και συμπεριλήφθηκε δύο φορές στη βραχεία λίστα για βραβείο νεοελληνικού έργου). Ακολούθησαν η Πεντανόστιμη(που ανέβηκε επίσης για δύο σεζόν στο «Τρένο στο Ρουφ» και συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για βραβείο νεοελληνικού έργου), το Οικογενειακό δίκαιο (που ανέβηκε από το θέατρο του Νικηφόρου Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη) και το Μεταβατικό στάδιο (που ανέβηκε στο αναλόγιο του Εθνικού Θεάτρου το 2009). Συνεργάστηκε με το ιστορικό αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και με το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Διετέλεσε μέλος του ΔΣ της ΕΡΤ, αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων Λόγου.
Ο Μαρσέλ Προυστ λέει: Σκοπός του ταξιδιού δεν είναι να δεις καινούρια μέρη αλλά να δεις με καινούρια μάτια. Εσάς ποια είναι η γνώμη σας για τα ταξίδια;
Μου το είπε με άλλα λόγια ένας Τούρκος οδηγός βουνού που έγινε πολύ φίλος μου, ο Τζεμ. «Εγώ ταξιδεύω για να δω μέρη, αλλά να ξαναβρώ τα παιδικά μου μάτια». Το προσυπογράφω απολύτως.
Ποιο ήταν τον πρώτο ταξίδι στη ζωή σας;
Το ταξίδι προς το ακρωτήριο Τρίκερι ήταν το πρώτον της ζωής μου ταξίδιον. Μου φάνηκε εντελώς μαγικό μέρος γιατί ήμουν 7 ετών. Έκτοτε ταξιδεύω για να ξαναβρώ αυτή την αίσθηση του ανοιχτού στόματος μπροστά στο θαύμα. 
Η μητέρα μου λέει ότι γεννήθηκα με σακ βουαγιάζ στον ώμο. Εγώ νομίζω πως φταίει η παντοδύναμη περιέργεια που με κυβερνάει κυριολεκτικά. Θέλω να τα καταλάβω όλα, να τα μάθω, και πώς θα τα μάθω αν δεν ψάξω να τα βρω;
Γιατί άλλοι άνθρωποι αγαπούν τα ταξίδια και άλλοι τα αποφεύγουν;
Η ανασφάλεια κάνει τη διαφορά. Οι πολύ ανασφαλείς άνθρωποι διστάζουν να ξεβολευτούν, σιχαίνονται τις εκπλήξεις και προγραμματίζουν ακόμα και ποιος θα βγάλει λόγο στην κηδεία τους. Οι άλλοι ταξιδεύουν.
Πώς ξεκίνησε η διάθεσή σας να ταξιδέψετε σε άλλες χώρες;
Η μητέρα μου λέει ότι γεννήθηκα με σακ βουαγιάζ στον ώμο. Εγώ νομίζω πως φταίει η παντοδύναμη περιέργεια που με κυβερνάει κυριολεκτικά. Θέλω να τα καταλάβω όλα, να τα μάθω, και πώς θα τα μάθω αν δεν ψάξω να τα βρω; Αυτή η ευλογημένη περιέργεια με οδήγησε στην επιστημονική έρευνα, στη διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης μέσα από τη γραφή και φυσικά στον δρόμο.
Στο βιβλίο σας γράφετε για μέρη που επισκεφτήκατε. Με βάση ποιο κριτήριο έγινε η επιλογή για να περιληφθούν τα κείμενα στο βιβλίο;
Το κριτήριο ήταν ένα και μοναδικό: Το αποτύπωμα που άφησαν μέσα μου. Ελάχιστα γράφω για τις ομορφιές της χώρας. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η σφραγίδα της πάνω μου, δηλαδή οι ιστορίες που γεννήθηκαν εκεί, τι έμαθα εκεί.
Η Κούβα είναι διάσημη για τα πούρα, τη μουσική και τον έρωτα. Μας αναφέρετε και την εκρηκτική Βενζουέλα που σας άρεσε. Γιατί οι χώρες της Λατινικής Αμερικής πάντα μας γοητεύουν;
Γιατί είναι χάρμα οφθαλμών και γιατί παρά τα βάσανα που χουν τραβήξει διαχρονικά οι Λατινοαμερικάνοι δεν το βάζουν κάτω. Και στον θάνατο χορεύοντας πηγαίνουν. Και αυτό είναι κάτι που όλοι θέλουν να το ζήσουν.
Γράφετε και για ένα πολύ μακρινό ταξίδι στη Γη του Πυρός. Τι σας εντυπωσίασε από εκείνο το ταξίδι;
Η απεραντοσύνη της παταγονικής στέπας. Είναι κάτι λίγο τρομακτικό, απερίγραπτο και μη φωτογραφίσιμο. Μόνο αν πας αντιλαμβάνεσαι αυτή την εξωγήινη αίσθηση
Ποια από τις χώρες που ταξιδέψατε θα επιλέγατε να ξαναεπισκεφτείτε;
Τη λατρεμένη Νέα Ζηλανδία. Την αγάπησε ο άρχοντας των δαχτυλιδιών, την αγαπάει όποιος τη δει. Είναι μια χώρα πρότυπο για την τρομερά ποικίλη και ανέγγιχτη ομορφιά της αλλά και την τέλεια οργάνωσή της. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι είναι πανάκριβη.
Περιγράφετε τη φτώχεια στην Ινδία και τα παιδιά που δεν έχουν ρούχα στην Αιθιοπία. Αλήθεια, πώς καταφέρνουν και γελούν αυτά τα παιδιά;
Μη με ρωτάτε, δεν έχω ιδέα. Ίσως αν γεννηθείς μέσα στον βούρκο, ο βούρκος σου φαίνεται φυσικός, δεδομένος και κοιτάς να ζήσεις όπως μπορείς σ’ αυτόν. Και όταν δεν κλαις, γελάς. Είσαι μόνο 5 χρονών. Γελάς και με ένα παγωτό χωνάκι. Μετά βέβαια σου κόβεται το γέλιο.
Σήμερα έχετε την ίδια διάθεση ή τον ελεύθερο χρόνο για να κάνετε νέα ταξίδια σε άλλα μέρη;
Εννοείται. Το καλοκαίρι ήμουν στη Γεωργία, στον Καύκασο και ετοιμάζω ταξίδι στο Περού το Ιούλιο.
Αναφέρετε ότι γράψατε αυτές τις απροσδόκητες ιστορίες για να μας διηγηθείτε τι πάθατε και τι μάθατε περπατώντας τα βουνά και τις πόλεις. Μπορεί όμως ο μέσος Έλληνας σήμερα να κάνει κάποια από τα ταξίδια αυτά, όταν η οικονομική κρίση τον έχει γονατίσει;
Όποιος θέλει όλα τα μπορεί. Στο βιβλίο υπάρχει μια ιστορία για μια γυναίκα, αγρότισσα, φτωχή, που δεν έτρωγε γιατί είχε όνειρο ζωής να πάει στη Νέα Ζηλανδία. Και πήγε! Και με οτοστοπ μπορείς να πας. Και φιλοξενούμενος μέσω της εφαρμογής couch serfing. Το μόνο προαπαιτούμενο είναι να θέλεις σαν τρελός να ξεβολευτείς και να τα δοκιμάσεις όλα.
Είστε καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο. Ποιο είναι το αντικείμενο σπουδών σας και τι διδάσκετε;
Έχω σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και διπλωματική ιστορία. Αυτό διδάσκω και στη Νομική Σχολή Αθηνών. Ταξίδια στον χρόνο δηλαδή.
Εχετε καθημερινή επαφή με τους φοιτητές. Πώς βλέπουν την εκπαίδευση και τι όνειρα έχουν οι φοιτητές για το αύριο;
Φοβάμαι πως η πρώτη βλάβη που τους επέφερε η μαύρη εποχή που ενηλικιώθηκαν ήταν το ψαλίδισμα των φτερών τους. Δεν ελπίζουν σε πολλά, φοβούνται περισσότερα. «No future», γράφει σ’ έναν τοίχο στη σχολή μου. Δεν είναι τυχαίο.
Πέρα από το δικό σας βιβλίο ποιο βιβλίο με ταξίδια θα μας προτείνατε να διαβάσουμε;
Του Πάτρικ Λι Φέρμορ το αλησμόνητο βιβλίο για τη Μάνη. Για να δούμε πώς είναι αυτό που ξέρουμε με ξένα μάτια. 
Τι έμαθα περπατώντας στον κόσμο
Λένα Διβάνη
Καστανιώτης
352 σελ.
ISBN 978-960-03-6278-7
Τιμή: €16,96
Βιβλίο & Τέχνες | diastixo.gr

O Στέργιος Χατζηκυριακίδης σε α’ πρόσωπο

Το Γκρόβερ άρχισε να γράφεται σχεδόν αμέσως μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Ο λόγος ήταν μάλλον η ξεκάθαρη αμηχανία ως προς το γεγονός καθαυτό. Συγκεκριμένα, όντας μέλος της επόμενης γενιάς από αυτήν του 2008, συν του γεγονότος ότι βρισκόμουνα εκτός Ελλάδας (συγκεκριμένα στο Λονδίνο), υπήρχε πάντα η έγνοια για το πώς αντιλαμβανόμαστε αυτά που γινόταν στην Ελλάδα, αν τα βλέπουμε στην πραγματική τους διάσταση, «σωστά» αν θέλετε. 
Το μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος, παρ’ όλα αυτά, είναι γραμμένο πολύ αργότερα. Συγκεκριμένα, ξαναέπιασα το μυθιστόρημα μετά από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων είχα ξεχάσει καν ότι το είχα ξεκινήσει. Το μυθιστόρημα είναι προϊόν μυθοπλασίας, όμως παρακολουθεί αρκετά στενά χρονολογικά την πραγματική ζωή μου στο Λονδίνο, Μονπελιέ και Γκέτεμποργκ. Έτσι ο ήρωας, αν και δεν συνδέεται με εμένα στην πραγματικότητα, ακολουθεί χρονολογικά και τοπικά τις ίδιες συντεταγμένες με εμένα. 
Σε πρώτο επίπεδο, το Γκρόβερ είναι προφανώς ένα χιουμοριστικό μυθιστόρημα. Αν υπάρχουν επιπλέον επίπεδα μετά από αυτό, ένα θα ήθελα να είναι η μερική αποτύπωση της ιστορίας μιας γενιάς που δεν κατάφερε να απαντήσει σε βασικά ζητήματα της θέσης της στην ελληνική κοινωνία. Της γενιάς που ανδρώθηκε στα χρυσά 90s και τα ακόμα πιο χρυσά «early 00s».
Το κύριο μοτίβο πίσω από το Γκρόβερ είναι μια αίσθηση αμηχανίας, ίσως και ματαίωσης, μπροστά σε σοβαρά πολιτικά γεγονότα της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας, ξεκινώντας από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Τα γεγονότα αυτά και η αίσθηση που αποκομίζουν οι ήρωες από αυτά, τους οδηγούν σε τραγελαφικές, γκροτέσκες και σε κάποια σημεία σουρεαλιστικές συμπεριφορές.

Στο Γκρόβερ, προσπαθώ πάνω από όλα να είμαι αυτοκριτικός και αυτοσαρκαστικός. Αν αυτό επιτυγχάνεται, είναι ένα άλλο θέμα, αλλά ένα από τα κύρια στοιχεία του μυθιστορήματος ήθελα να είναι αυτό. Σε πρώτο επίπεδο, το Γκρόβερείναι προφανώς ένα χιουμοριστικό μυθιστόρημα. Αν υπάρχουν επιπλέον επίπεδα μετά από αυτό, ένα θα ήθελα να είναι η μερική αποτύπωση της ιστορίας μιας γενιάς που δεν κατάφερε να απαντήσει σε βασικά ζητήματα της θέσης της στην ελληνική κοινωνία. Της γενιάς που ανδρώθηκε στα χρυσά 90s και τα ακόμα πιο χρυσά «early 00s» και έζησε την πλήρη απολιτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να είναι και η μερική παράλληλη ιστορία των επόμενων γενεών, της γενιάς του Γρηγορόπουλου, για παράδειγμα, αλλά και των προηγούμενων γενιών, ίσως και μέχρι τη γενιά του Πολυτεχνείου. Σε ένα μεγαλύτερο βάθος, και σε άμεση συνάρτηση με το προηγούμενο, ο κεντρικός πυρήνας του Γκρόβερ είναι σε κάποιο βαθμό μία ακόμα ιστορία ματαίωσης της ελληνικής Αριστεράς μέσα από περιγραφές προσωπικών εμπειριών των ηρώων και φαινομενικά μη σχετικών περιστατικών. 
Γκρόβερ
Στέργιος Χατζηκυριακίδης
Δίαυλος
288 σελ.
ISBN 978-960-531-404-0
Τιμή: €13,00
Βιβλίο & Τέχνες | diastixo.gr

Federico Axat: συνέντευξη στη Μάριον Χωρεάνθη

Ο Φεντερίκο Αξάτ γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες το 1975. Είναι πολιτικός μηχανικός και ασχολείται με το γράψιμο από το 2010. Έχει ως τώρα εκδώσει τρία βιβλία – El pantano de las mariposas (Ο βάλτος με τις πεταλούδες)Benjaminκαι La última salida – από τα οποία το πιο πρόσφατο, ένα ιδιόρρυθμο, σχεδόν σουρεαλιστικό μυθιστόρημα με θέμα τη «σωτήρια», πλην αιματηρή εναλλακτική λύση που παρουσιάζεται την τελευταία στιγμή σε έναν επίδοξο αυτόχειρα, έχει μεταφραστεί σε πλήθος γλωσσών και σημειώνει σταθερή παγκόσμια επιτυχία, ενώ επίκειται και η κινηματογραφική του μεταφορά. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2017 από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, σε μετάφραση Αγγελικής Βασιλάκου και με τον τίτλο Η τελευταία έξοδος. Λάτρης του κινηματογράφου, του Στίβεν Κινγκ και της Πατρίσια Χάισμιθ, ο Φεντερίκο Αξάτ κάθε άλλο παρά αποσιωπά τις επιρροές και τις συγγραφικές προθέσεις του, αντιμετωπίζοντας με ψυχραιμία τον αντίκτυπο της ξαφνικής του διεθνούς αναγνώρισης.
Η Τελευταία έξοδος γράφτηκε πρωταρχικά ως μυθιστόρημα μυστηρίου ή ως φιλοσοφικό/υπαρξιακό θρίλερ;
Η γραμμή που χωρίζει το μυστήριο από το θρίλερ είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτη, τουλάχιστον έτσι όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Ομολογώ ότι δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία στα λογοτεχνικά είδη όταν γράφω, ή ακόμα και όταν έχω ολοκληρώσει ένα βιβλίο. Πιστεύω ωστόσο πως και οι δυο προαναφερθέντες χαρακτηρισμοί θα ταίριαζαν εξίσου στο συγκεκριμένο κείμενο. Πρόκειται για μια ιστορία που φιλοδοξεί να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο και να γεννά διαρκώς ερωτηματικά για το τι μπορεί να συμβεί στη συνέχεια. Ελπίζω οι Έλληνες αναγνώστες να εισπράξουν αυτό ακριβώς και να το ευχαριστηθούν.
Σας αποκαλούν «Στίβεν Κινγκ της Αργεντινής». Σας έχει όντως επηρεάσει ή εμπνεύσει ο Στίβεν Κινγκ; Το ύφος και τα θέματά σας συγγενεύουν με τα δικά του;
Ο Στίβεν Κινγκ έχει υπάρξει –και είναι ακόμα– σημαντική πηγή έμπνευσης για μένα, όχι τόσο στο θέμα του λογοτεχνικού είδους, όσο στο γενικότερο πλαίσιο της ενασχόλησής μου με τη συγγραφή. Θαυμάζω πολλά από τα τεχνικά στοιχεία του ύφους του, αλλά πάνω απ’ όλα με γοητεύει το πόσο έντιμος καταφέρνει να είναι με τον εαυτό του ως δημιουργός. Έχει γράψει ένα πολύ γνωστό βιβλίο, με τον τίτλο Περί γραφής, όπου μιλάει για όλα αυτά τα πράγματα και από το οποίο έχω, προσωπικά, βοηθηθεί πάρα πολύ. 
Η αυτοχειρία είναι ίσως η πιο ιδιωτική πράξη που υπάρχει. Δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνομαι με το συγκεκριμένο θέμα στα βιβλία μου και κάθε φορά προσπαθώ να το χειριστώ με τον σεβασμό που του αρμόζει. Θέλω να πιστεύω πως σε όλους μας μπορεί πάντα να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία, ακόμα και στις πιο απελπιστικές καταστάσεις.
Το σκάκι παίζει κυρίαρχο ρόλο στο μυθιστόρημά σας. Σε βιβλία όσο και σε ταινίες, συχνά συνδέεται με τον θάνατο, όπως στην Έβδομη σφραγίδα του Μπέργκμαν ή τον Πίνακα της Φλάνδρας του Ρεβέρτε. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο παιχνίδι; Ήταν σκόπιμη η αναφορά σε άλλα έργα τέχνης όπου το σκάκι είναι αλληλένδετο με τον θάνατο;
Παίζω σκάκι ερασιτεχνικά. Το λατρεύω, παρακολουθώ αγώνες και την πορεία των πρωταθλητών του. Δεν με απασχόλησε τόσο η σχέση του σκακιού με τον θάνατο, όσο ο τρόπος με τον οποίο το σκάκι συχνά μιμείται τη ζωή, ή το αντίστροφο. Ως παιχνίδι είναι απλό, με την έννοια ότι σχεδόν ο καθένας μπορεί να το παίξει – το μόνο που έχει να κάνει είναι να μετακινεί πιόνια. Την ίδια στιγμή, όμως, είναι κι ένα παιχνίδι απίστευτα περίπλοκο: ούτε ο πιο εξελιγμένος υπολογιστής δεν έχει τη δυνατότητα να το «κατανοήσει» πλήρως και να το παίξει χωρίς το παραμικρό λάθος. Οι πιθανές παρτίδες σκακιού είναι περισσότερες κι από τα άτομα του σύμπαντος! Απείρως περισσότερες, μάλιστα. Πώς λοιπόν γίνεται να αναμετρηθούμε εμείς οι άνθρωποι με μια τέτοια πρόκληση; Ο ήρωάς μου, ο Τεντ ΜακΚέι, είναι ιδιοφυΐα στο σκάκι. Αναρωτήθηκα λοιπόν τι θα μπορούσε να συμβεί σ’ έναν άνθρωπο με παρόμοιες ικανότητες, αν κάτι στο μυαλό του... ας πούμε ότι... δεν πήγαινε και τόσο καλά.
Στο βιβλίο σας υπάρχουν επίσης στοιχεία που θυμίζουν Χίτσκοκ (η «ανταλλαγή εγκλημάτων», για παράδειγμα) – μήπως όμως εδώ ο αντίπαλος ή/και συνένοχος του πρωταγωνιστή είναι στην ουσία ο ίδιος ο εαυτός του;
Και βέβαια. Το μυθιστόρημα αυτό είναι, κατά βάση, ένας λαβύρινθος. Ο τίτλος του (Η τελευταία διέξοδος, στο ισπανικό πρωτότυπο) δεν αναφέρεται μονάχα στην απόφαση του ήρωα να βάλει τέλος στη ζωή του, αλλά και στην απόδρασή του από τον απέραντο αυτόν λαβύρινθο.
Πιστεύετε ότι ένας επίδοξος αυτόχειρας έχει απόλυτη επίγνωση του ότι η πράξη του δεν θα είναι αναστρέψιμη; Ίσως στο βάθος ελπίζει πως θα του δοθεί μια «δεύτερη ευκαιρία» ή θα μπορέσει, έστω και την τελευταία στιγμή, να κερδίσει λίγο χρόνο...
Η περιπλοκότητα μιας τέτοιας απόφασης με ενδιαφέρει πολύ ως συγγραφέα – πιθανώς επειδή τη θεωρώ μοναδική για τον καθένα, αφού η κοσμοθεωρία του κάθε ανθρώπου είναι καθαρά δική του υπόθεση. Η αυτοχειρία είναι ίσως η πιο ιδιωτική πράξη που υπάρχει. Δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνομαι με το συγκεκριμένο θέμα στα βιβλία μου και κάθε φορά προσπαθώ να το χειριστώ με τον σεβασμό που του αρμόζει. Θέλω να πιστεύω πως σε όλους μας μπορεί πάντα να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία, ακόμα και στις πιο απελπιστικές καταστάσεις.
Πρόσεξα ότι τα ονόματα των προσώπων του βιβλίου, αλλά και το γενικότερο κλίμα του, παραπέμπουν έντονα στον Ντέιβιντ Λιντς και τον Ύποπτο κόσμο του Twin Peaks. Ο Τζάστιν Λιντς, λόγου χάρη, έχει το ίδιο επώνυμο με τον σκηνοθέτη, ενώ ένας από τους πρωταγωνιστές του Ντέιβιντ Λιντς είναι ο Τζάστιν Θερού. Επίσης η Λόρα Χιλ φέρνει στον νου τη Λόρα Πάλμερ και τον βοηθό σερίφη Χιλ από τον Ύποπτο κόσμο του Twin Peaks. Τέλος, είναι τρομερά ενδιαφέρον το όνομα του Αμερικανού εκδότη σας – Μαλχόλαντ, όπως ηΟδός Μαλχόλαντ, του Λιντς και πάλι. Διαλέξατε επίτηδες τα ονόματα αυτά, και αν ναι, σας «υπαγόρευσαν» εκείνα την κατεύθυνση της πλοκής;
Πολύ εντυπωσιακή παρατήρηση! Ο Ύποπτος κόσμος του Twin Peaks έχει επηρεάσει, και εξακολουθεί να επηρεάζει, σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο γραφής μου. Η μέθοδος με την οποία ο Ντέιβιντ Λιντς προσεγγίζει τη θεματολογία του είναι συναρπαστική. Φυσικά και υπάρχουν εσκεμμένες παραπομπές στο έργο του, οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι κάποιες απ’ όσες εντοπίσατε –το όνομα του Τζάστιν Θερού, ας πούμε– δεν ήταν εκούσιες. Απ’ την άλλη, το ότι ο Αμερικανός εκδότης μου λέγεται Μαλχόλαντ είναι, πράγματι, ανατριχιαστικό! Πέρα από τις αναφορές σε επίπεδο χαρακτήρων, βέβαια, το σπουδαιότερο για μένα είναι να δανείζομαι από τον Λιντς τα στοιχεία που με εξυπηρετούν περισσότερο ως συγγραφέα. Το αλλόκοτο και επισφαλές αυτό σύνορο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, λογικής και παραλογισμού, σίγουρα αποτελεί μία από τις δεσπόζουσες κινητήριες δυνάμεις στην Τελευταία έξοδο.
Το μυθιστόρημά σας περιέχει πλήθος παραπομπών σε ταινίες, έχει την «υφή» σεναρίου και σύντομα θα διασκευαστεί για τον κινηματογράφο. Ήταν αυτός ο στόχος σας όταν το γράφατε;
Είμαι κινηματογραφόφιλος. Μου αρέσει πολύ να παρακολουθώ ταινίες και είναι λογικό να εμπνέομαι από αυτές όταν γράφω. Ουδέποτε όμως είχα την πρόθεση να γράψω ένα μυθιστόρημα που «θα γινόταν καλή ταινία». Στην πραγματικότητα, όλα μου τα βιβλία –μηδενός εξαιρουμένου– είναι άκρως πολυσύνθετα και αυτό δυσχεραίνει τη μεταφορά τους στην οθόνη, αν δεν είναι και εντελώς απαγορευτικό. Στο συγκεκριμένο, ο σεναριογράφος θα χρειαστεί να προσαρμόσει ένα σωρό πράγματα. Με ενθουσιάζει το ότι το βιβλίο μου πρόκειται να γίνει ταινία, αλλά ο αρχικός μου σκοπός δεν ήταν αυτός. Επιπλέον, θεωρώ μέγα λάθος το να αρχίσω να γράφω μυθιστόρημα με μια τέτοια προοπτική στο μυαλό μου. 
Επειδή το στοιχείο του ερωτικού ενδιαφέροντος δεν διαδραματίζει ακόμα σημαντικό ρόλο, νομίζω πως στη φάση αυτή τα παιδιά έχουν την πεποίθηση ότι θα κατακτήσουν τον κόσμο. Είναι σχεδόν σαν να ελέγχεις απόλυτα την κάθε πτυχή της ύπαρξής σου.
Τα δυο προηγούμενα βιβλία σας έχουν ήρωες παιδιά, τα οποία είτε εμπλέκονται τα ίδια σε ιστορίες μυστηρίου είτε επιχειρούν να τις εξιχνιάσουν. Πόσο εύκολο (ή δύσκολο) είναι να «χτιστεί» ένα θρίλερ γύρω από τόσο νεαρούς πρωταγωνιστές, που έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας απ’ ό,τι οι ενήλικες;
Με ευχαριστεί ιδιαίτερα το να γράφω για πρόσωπα αυτής της ηλικίας, γύρω στα έντεκα με δώδεκα. Για μένα, είναι μια μαγική εποχή στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Επειδή το στοιχείο του ερωτικού ενδιαφέροντος δεν διαδραματίζει ακόμα σημαντικό ρόλο, νομίζω πως στη φάση αυτή τα παιδιά έχουν την πεποίθηση ότι θα κατακτήσουν τον κόσμο. Είναι σχεδόν σαν να ελέγχεις απόλυτα την κάθε πτυχή της ύπαρξής σου. Ύστερα αρχίζει να μπαίνει στη μέση η σεξουαλικότητα και πρέπει να μάθεις να την αντιμετωπίζεις και αυτήν, πράγμα που μπορεί να σου πάρει μια ολόκληρη ζωή. Αν το δούμε έτσι, ένα παιδί δώδεκα χρονών είναι, κατά μία έννοια, πιο «ώριμο» από έναν ενήλικα. Κι επειδή έχω κι εγώ παρόμοιες αναμνήσεις απ’ τον εαυτό μου σ’ αυτή την ηλικία, ταυτίζομαι με τα παιδιά όπως παρουσιάζονται μέσα απ’ τα δημοφιλή αναγνώσματα, το σινεμά και την τηλεόραση. Ένα ωραίο παράδειγμα που μου έρχεται στον νου είναι το Stranger Things [τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας και τρόμου, εμπνευσμένη από τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ και τις ταινίες του Σπίλμπεργκ και του Κάρπεντερ]. Ή το Στάσου πλάι μου [μυθιστόρημα του Κινγκ που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρομπ Ράινερ].
Θα λέγατε ότι η λογοτεχνία μυστηρίου και τρόμου της Λατινικής Αμερικής παρουσιάζει ιδιάζοντα χαρακτηριστικά, τα οποία τη διαφοροποιούν από το αντίστοιχο είδος στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες;
Ειλικρινά, δεν ξέρω. Αν και διαβάζω περισσότερο από τον μέσο όρο, δεν θεωρώ ότι έχω την απαραίτητη εποπτεία ώστε να είμαι αρμόδιος να κρίνω ή να αναλύσω αυτά τα πράγματα. Έχω την τάση να εστιάζω σε πολύ συγκεκριμένους συγγραφείς, κάνω όμως ό,τι μπορώ για να διευρύνω τους ορίζοντές μου. Το δεύτερο μισό αυτής της χρονιάς μπορώ να πω ότι διάβασα αρκετά βιβλία. Ελπίζω του χρόνου να τα πάω ακόμα καλύτερα!
Ποιους κλασικούς ή σύγχρονους συγγραφείς της χώρας σας θα προτείνατε σε όποιον θα ήθελε να μυηθεί στη λογοτεχνία της Αργεντινής;
Πιστεύω ότι ο Χούλιο Κορτάσαρ είναι από τους ακρογωνιαίους λίθους της λογοτεχνίας μας – και όποιος επιθυμεί να την ανακαλύψει, καλό είναι να ξεκινήσει από κει. Το ίδιο και ο Μπόρχες, αλλά αυτό είναι μάλλον δεδομένο. Το πιο αγαπημένο μου μυθιστόρημα που γράφτηκε από συμπατριώτη μου είναι Η εφεύρεση του Μορέλ, του Αντόλφο Μπιόι Κασάρες. Αληθινό αριστούργημα! Αλλά επειδή και οι τρεις που προανέφερα δεν ζουν πια, θα ήθελα να προτείνω και μια σύγχρονή μου συγγραφέα. Όλα τα μυθιστορήματα της Κλαούντια Πινιέιρο είναι θαυμάσια. Είναι καθιερωμένη στη χώρα μας και τα βιβλία της το ένα καλύτερο απ’ το άλλο.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Εγώ σας ευχαριστώ, για τις τόσο οξυδερκείς ερωτήσεις και για το ότι στηρίζετε το βιβλίο μου! 
Τελευταία έξοδος
Federico Axat
Μετάφραση: Αγγελική Βασιλάκου
Μεταίχμιο
496 σελ.
ISBN 978-618-03-0860-0
Τιμή: €17,70
Βιβλίο & Τέχνες | diastixo.gr

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ Ibsen+Grieg


ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ
ΙBSEN + GRIEG

Η ομάδα ΕΝ-Α παρουσιάζει στο Θέατρο ΕΝ-Α το αριστουργηματικό έργο του Νορβηγού Ερρίκου Ίψεν ‘’ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ’’.
Με φιλοσοφική προσέγγιση και ποιητική χροιά το διαχρονικό αυτό έργο μετουσιώνεται επί σκηνής σε ελεύθερη διασκευή των Ελπίδας Αμίτση, Μαρίας Μπριλή και Κων/νου Τριανταφυλλόπουλου σε σκηνοθεσία Ελπίδας Αμίτση.
Πραγματεύεται τις πανανθρώπινες αξίες της ζωής και του θανάτου.
Ο εγωισμός, το πάθος για εξουσία, τα χρήματα, τα υλικά αγαθά ακολουθούν και χειραγωγούν τον ήρωα στο ταξίδι της ζωής του που φθάνοντας στο τέλος της ανακαλύπτει το νόημα της αγάπης.
Οι 2 σουίτες ‘’ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ’’ του σπουδαίου Νορβηγού συνθέτη Edvard Grieg ερμηνεύονται ζωντανά επί σκηνής.
Πρεμιέρα Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018 και κάθε Σάββατο 9:00 μ.μ και Κυριακή 8:00 μ.μ.

Διανομή
ΕΛΠΙΔΑ ΑΜΙΤΣΗ
ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΤΡΟΥΓΚΑ
Πιάνο : ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΤΡΟΥΓΚΑ

4 Φίλοι
Θωμάς Μαυρογόνατος, Βασίλης Νταούτης,
Δημήτρης Παριανός, Βασίλης Τύρος.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Φωτογραφία-Βίντεο: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΗΜΗΣ
Επιμέλεια trailer- αφίσας: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΡΙΑΝΟΣ
Φωτισμός: ΑΡΤΕΜΙΣ ΛΟΓΑΡΑ
Σκηνικά- κοστούμια: ΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
Μετάφραση στα Γαλλικά: ΑΜΑΛΙΑ ΔΕΡΑΟΥ
Φροντιστής: ΜΑΡΙΑ ΛΙΜΟΓΙΑΝΝΗ
Σκηνοθεσία: ΕΛΠΙΔΑ ΑΜΙΤΣΗ

ΘΕΑΤΡΟ ΕΝ-Α
Σουρή και Μαλαγαρδή 95, Κορυδαλλός

Από 21 Ιανουαρίου 2018
κάθε Σάββατο 9:00 μ.μ. και Κυριακή 8 μ.μ
τηλ.κρατήσεων: 6987 154 814

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Είσοδος: 12 ευρώ, 8 ευρώ άνεργοι, φοιτητές (προς ενίσχυση των σκοπών των ΕΝ.Π.ΑΝ.)

Υπό την αιγίδα: WORLD PHILOSOPHICAL FORUM και UNESCO
Ένα πολιτιστικό γεγονός των ΕΝ.Π.ΑΝ. (Ένωση Πολιτισμού Ανάπτυξης)
ΧΟΡΗΓΟΣ: ΩΔΕΙΟ ΕΝΤΕΧΝΟΝ
ΧΩΡΟΣ: Θέατρο ΕΝ-Α
Σουρή και Μαλαγαρδή 95, Κορυδαλλός.

Χάρτης: https://goo.gl/maps/Rem7BupjnV32

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=Kb65Uys8a5o


https://www.facebook.com/events/470258653368742/