Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Δύο Πρωθυπουργοί και ο Δήμαρχος Τορόντο στην Ιερά Μητρόπολη Τορόντο (Καναδά)

Από αριστερά, M. Harris, πρ. πρωθυπουργός Ontario, Β. Davis, πρ. πρωθυπουργός Ontario, Μητροπολίτης Σωτήριος, R. Ford, Δήμαρχος Τορόντο και π. Ν. Αλεξανδρής


Ο πρώην πρωθυπουργός του Οντάριο B. Davis και ο πρ. πρωθυπουργός Μ. Ηarris με τον Δήμαρχο του Τορόντο R. Ford, επεσκέφθησαν τον Μητροπολίτη Σωτήριο στην Ιερά μας Μητρόπολη. Ο Μητρ. Σωτήριος τους ξενάγησε στην Ιερά Μητρόπολη και την Θεολογική Ακαδημία και παρέθεσε γεύμα προς τιμήν τους. Στο γεύμα παρεκάθησε και ο π. Ν. Αλεξανδρής και ο I. Shirokoff, βοηθός του Δημάρχου.

Ο κ. Β. Davis διετέλεσε πρωθυπουργλός του Οντάριο για 14 έτη (1971-1985). Το 1975 διόρισε τον τότε Επίσκοπο Σωτήριο μέλος του Κυβερνητικού Σώματος του Πανεπιστημίου του Τορόντο. Έδωκε στην Ιερά μας Μητρόπολη τις Κοινωνικές Υπηρεσίες, οι οποίες λειτουργούν τώρα και 26 έτη. Οργάνωσε τα λεγόμενα Ecuhomes τα οποία είναι στέγες για τους άστεγους και τα οποία λειτουργούν μέχρι σήμερα και συμμετέχει η Ιερά μας Μητρόπολη. Υπήρξε ένας πολύ αγαπητός πρωθυπουργός και σεβαστός από όλους. Μόνος του αποφάσισε να αποσυρθεί από την πολιτική. Ο Μητροπολίτης Σωτήριος εκφράζει την ευγνωμοσύνη του για την καλή του συνεργασία και για τα όσα καλά έκαμε στην Εκκλησία μας.

Ο κ. Μ. Harris διετέλεσε πρωθυπουργός του Οντάριο για 7 έτη (1995-2002). Συνεργάστηκε απόλυτα με την Ιερά μας Μητρόπολη. Επεχορήγησε τα ημερήσια σχολεία σε ένα βαθμό. Δυστυχώς, η Κυβέρνηση των Φιλελευθέρων κατήργησε την επιχορήγηση των ημερησίων σχολείων. Ο κ. Μ. Ηarris ζήτησε από τον Μητροπολίτη Σωτήριο και πήγε στην Ελλάδα και εργάστηκε για να φέρει τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τορόντο. Τελικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες εδόθησαν τότε στην Κίνα. Τόσο ο κ. B. Davis, όσο και ο κ. M. Harris, υπήρξαν στενοί συνεργάτες του Μητροπολίτη Σωτηρίου και πολύ καλοί του φίλοι.

Ο Δήμαρχος Τορόντο R. Ford επισκέφθηκε την Ιερά Μητρόπολη και τον Μητροπολίτη Σωτήριο για πρώτη φορά. Έμεινε κατενθουσιασμένος και υπoσχέθηκε στενή συνεργασία.

Μαζί τους επρόκειτο να έλθει ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης του Οντάριο κ. Η. Hudak. Την τελευαταία στιγμή ανεκοίνωσε, ότι δεν θα μπορούσε να έλθει λόγω του ότι εκλήθη έκτακτη συνέλευση των ουλευτών του Συντηρητικού Κόμματος του Οντάριο. Υποσχέθηκε, ότι κάποια άλλη ημέρα θα επισκεφθεί την Ιερά μας Μητρόπολη και τον Μητροπολίτη Σωτήριο.

Ο Μητροπολίτης Σωτήριος προσέφερε σε όλους δώρα και τους ευχαρίστησε για την τιμή, αλλά και για την καλή συνεργασία που είχε πάντα μαζί τους.

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

YANNICK NÉZET-SÉGUIN CONDUCTS HIS FIRST SALOME AT THE OPERA DE MONTREAL


The Opera de Montreal presented the masterpiece opera Salome by Richard Strauss.

The music of Strauss is influenced by Wagner in the more complicated manners.

The characters as presented by Strauss, and his German libretto after the famous play of Oscar Wilde, they seems to be in a cave with snakes. Everything is frightening as the romanticism itself.

The conductor Yannick Nezet-Seguin did a wonderful job, the tempi were slower but the sound penetrated velvet and thick, surprisely dominated by the strings. All the orchestra gave the impression of an enormous violoncello.

The fine casting gave justice to the characters. Judith Forst as Herodias was impressive and mature. John Mac Master as Herod sang with all his emotion for Salome, and keeps the balance with his people. Robert Hayward as Jokanaan wasn’t good, his dry voice and the appearance as he was presented gave a feeling toward aversion.

Nicola Beller Carbone as Salome was more actress than a singer for this role. She looks beautiful on stage and girlish. I didn’t hear the low notes especially in the finale’s big part. Also I have always in my mind Nilsson’s great vocal explosion in the final lines of the opera. I didn’t expect to hear a voice not even close to Nilsson tonight. Furthermore Nicola Beller Carbone did sang well with worm vibrato and soul.

Costumes and scenery were ridiculous, in the modern style that audience most of them conservatives old fashion complained at the corridors of Place des Arts, with stories of the old good period that costumes was historically correct. I had a nice evening at the Opera de Montreal. I wish a continuous success.

(Pictures: Tenor John Mac Master, Stratton Stevens CM, maestro Yannick Nezet-Seguin, and composer Panayoti Karousos)

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Το Πνεύμα της Ελευθερίας - Παναγιώτης Καρούσος


Ω, έλα πνεύμα της ελευθερίας

και δως μου τα μεγάλα τα φτερά

πάνω απ’ το χώρο και το χρόνο

να πετάξω, στ’ άνω πέρα μακριά

Είμ’ εγώ που απ’ το χάος ανεβαίνω

κι από τη γη σαν πύρινη ψυχή

περνώ, και ζω μ’ υπέρτατη ευθύνη

σε Μοίρα και Θεό που μ’ οδηγεί

Κι αν ματωμένα δάκρυα έπνιξες

ψυχή μου, σ’ένα χαμόγελο πικρό

στάσου περήφανη στο βάθρο σου

κι άκου τον Ύμνο τον τρανό

Ω, σάλπισε σάλπιγγα, παιάνα

και πάνω απ’ τον ήλιο ελευθερία

σαν άγαλμα υψώσου φωτεινό

και γίνε πνεύμα, ήθος και ανδρεία

Τις αλυσίδες σπάσε, Προμηθέα

οι λαοί στον Καύκασο ανεβαίνουν

και ρίξε Δία τον κεραυνό σου

μέσα στου Χάρου τα σκοτάδια

Από τις στάχτες και τα κόκαλα

Σαν Φοίνικας λαμπρός ξαναγεννιέσαι

κι εγώ σαν Βύρωνας και Σολωμός

θα σε υμνώ αγώνα ηρωικέ

Οδήγα με απ’ το χέρι, Ελευθερία

σαν άλλο Μπότσαρη άλλον Κολοκοτρώνη

πάνω από τη Ρούμελη και το Μοριά

πάνω από Χίο και Μεσολόγγι

Ελευθερία ή θάνατος φωνάξτε

Και με αυταπάρνηση σηκώστε το σπαθί

Βαδίζοντας με αρχηγό τη Νίκη με ρομφαία

Σαν σε Ιερό Λόχο στην Οδό του Μυστηρίου

Ω, σήμανε η ώρα του ανθρώπου

για μια δίκαιη καινούργια κοινωνία

μακριά απ’ το καλό και το κακό

Άνοιξης νέας μεσημέρι λαμπερό

Ω σάλπισε σάλπιγγα κι υψώσου

παιάνα των Ελλήνων σαν άσπρο περιστέρι

πάνω από Αθήνα και Ελλάδα

όλα τα έθνη να σε ακούσουν

Δημοκρατία, Πολιτισμός, Αδελφοσύνη

Ανθρωπισμός, Ορθοδοξία, Ελευθερία

Παναγιώτης Καρούσος

Hiromi Maruoka: Upon the earthquake disaster in Japan

Tokyo, Japan. Hiromi Maruoka
Director, Pacific Basin Arts Communication (PARC)
Japan Center
An earthquake is a natural phenomenon, but man-made disasters accompany it. Especially, I take the accident of the nuclear power plants seriously as an incident on a different level, not only because of the scale and nature of the disaster, but also because the fact that we tried to control nature and to make the maximum use of nature, of which results were pollution beyond the nature's ability of self-preservation and a crisis of the condition of human beings' survival, is directly related to the conditions of society and art.

As far as I know, at least among Japanese and European performing arts professionals, in recent years, concerns about reduction of public support for art due to the economic crisis and political reactionism have been shared, and such the
mes as the raison d'être of art or what art can do have been discussed. I do not intend to express doubt about the necessity of these discussions at all, but I think there are assumptions that art might not be able to survive or that we might not be able to explain why art should exist if art cannot do anything are in the background of these questions. What I would like to say here is, as a number of forerunners have said, that art always exists no matter how bad situations are. What art can do or to what art can contribute are not questions about the condition of art but questions about what benefits society can draw from art. I would like to reaffirm again here that art itself always exists and the fact that art exists as art is enough for art.

In Japan, currently, it seems that a lot of people are claiming through mass media that "mental care" is important. They say "mental care" is needed for the victims of the earthquake as well as "excessive fear" of radioactivity. What if art is incorporated into this? Society and art will be in harmony without contradiction, and a whole will be constituted. Art will obtain its raison d'être and mission. However, if a society
in which art functions only in that way is formed, it is a society that recognizes only "mental" pain when it causes pollution beyond the nature's ability of self-preservation and a crisis of the condition of human beings' survival.

I had been thinking that it is impossible to keep forever the living standard, which used to be taken for granted in Japan until the earthquake or probably until a few years ago. My attempt about that in the last decade was just to live witho
ut a refrigerator, air conditioner, and TV. I do not think this small personal attempt gives me any certification to say anything, but what I have understood is that it is important not only to consume less but also to re-question the preconditions. And if I have to dare to say what art can do, I would say that art can re-question the preconditions, and can do that in a thoroughgoing way.

Art can re-question the preconditions in a thoroughgoing way because it is absolutely outside of society. Sometimes an act of trying to be absolutely outside of society results in thoroughgoing re-questioning of the preconditions. Sometimes an act of thoroughgoing re-questioning of the preconditions results in being absolutely expelled from society. Anyway, I think that the profession loosely defined by the term "arts manager" is about sending back this outside to society and reconsidering every precondition through art to redefine "benefit" of society.

Society cannot continue to exist without renewing itself, but an opportunity to renew itself does not exist inside society itself. It seems that society rarely explicitly expresses necessity of art, because society tends to behave as if it is autonomously sufficient, in other words, as if it does not need outside. However, fundamentally, society needs art for its own survival. I think our work is to clarify this.

Although aftershocks have been continuing and we do not really feel safe yet, the earthquake itself has somehow settled, and efforts to recover have begun. However, the accident of the nuclear power plants is ongoing, and the most immediate victims of it are the victims of the earthquake. The accident of the nuclear power plants, whether it settles or results in the worst scenario, obliges not only recovery but also renewal of society. As a sheer member of this society, which has created the condition of the possibility of this incident, and as an arts manager, I feel that I am questioned how to renew this society now.

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

SALOMÉ de Richard Strauss par L'Opéra de Montréal


YANNICK NÉZET-SÉGUIN DIRIGE SA PREMIÈRE SALOMÉ

CHANTE POUR MOI, SALOMÉ !

L'Opéra de Montréal poursuit sa 31e saison avec une des œuvres les plus marquantes du répertoire lyrique du XXe siècle : Salomé de Richard Strauss. À l'affiche les 19, 23, 26, 28 et 31 mars 2011 à 20 heures, à la salle Wilfrid Pelletier de la Place des Arts. Pour faire rutiler les mille couleurs de cette partition flamboyante, un des chefs les plus brillants de l'heure, Yannick Nézet-Séguin, qui dirigera l'œuvre pour la toute première fois de sa carrière. Après ses triomphes sur tous les podiums de l'Europe et de l'Amérique, du Festival de Salzbourg au Metropolitan de New York, « l'enfant prodige » est de retour à l'Opéra de Montréal, à la tête de « son » Orchestre métropolitain. Une nouvelle coproduction Opera Theatre of St. Louis, San Francisco Opera et Opéra de Montréal.

Pour interpréter la sulfureuse princesse Salomé, une spécialiste du rôle, Nicola Beller Carbone, qui l'a chanté sur plusieurs grandes scènes européennes. Si dans le passé certaines divas se faisaient doubler pour la mythique « danse des sept voiles », Nicola Beller Carbone, elle, met à profit sa plastique impeccable et assume le rôle jusqu'au bout ! À ses côtés, le baryton britannique Robert Hayward fera ses débuts à la compagnie dans le rôle du prophète. Les autres rôles principaux sont assurés par des valeurs sûres de la scène lyrique canadienne : la légendaire mezzo Judith Forst fera parler sa longue expérience dans le rôle de l'odieuse Hérodiade, avec à ses côtés John Mac Master en Hérode. Le metteur en scène Seán Curren est aussi chorégraphe, atout fort utile dans le cas d'une œuvre qui comporte une scène dansée d'une importance capitale. Il fera évoluer les personnages dans les décors et les costumes de Bruno Schwengl, sous les éclairages de Paul Palazzo.

LES PULSIONS LES PLUS DÉLIRANTES

« ¼Or, lorsqu'on célébra l'anniversaire de la naissance d'Hérode, la fille d'Hérodiade dansa au milieu des convives, et plut à Hérode, de sorte qu'il promit avec serment de lui donner ce qu'elle demanderait. A l'instigation de sa mère, elle dit : Donne-moi ici, sur un plat, la tête de Jean Baptiste... » (Matthieu, 14, 3-11)

Cet épisode de la Bible, qui avait inspiré Gustave Flaubert pour un de ses Trois contes, donna aussi à Oscar Wilde l'idée d'écrire une pièce en français destinée à être créée à Londres par Sarah Bernhardt¼ L'événement n'eut pas lieu, mais Richard Strauss s'empara du drame de Wilde et composa une partition d'une intensité rarement égalée dans l'histoire de la musique. Au son d'un orchestre poussé au paroxysme de ses possibilités, des personnages en état de transe se laissent aller à leurs pulsions les plus délirantes.

Au terme de l'incroyable « Danse des sept voiles », mélange de rythmes orientaux et de valse viennoise, Salomé, enfant gâtée cruelle et sensuelle, aura enfin son jouet : la tête de Jochanaan, dont elle baisera goulûment la bouche. La mort est partout, sur scène et dans les coulisses : le soldat Narraboth se suicide sous les yeux indifférents de Salomé, Jochanaan est décapité, Salomé elle-même finit écrasée sous les boucliers des soldats d'Hérode.

UN STRIP-TEASE À L'OPÉRA

Lors de la création à Dresde en 1905, les spectateurs en délire rappellent les artistes 38 fois ! Succès de scandale, mais succès quand même, qui se répétera à Berlin, Milan, Turin, New York - malgré les efforts de censeurs et moralistes qui tentent de faire interdire une pièce aussi sulfureuse.

L'œuvre provoque admiration et perplexité de la part des collègues de Strauss. Le compositeur français Gabriel Fauré parle de « dissonances cruelles qui défient toute explication ». Mais les cantatrices se laissent tenter par ce rôle de Lolita - elle est censée avoir 16 ans ! - à la voix de wagnérienne, même si elles doivent danser et se faire entendre au- dessus d'un orchestre déchaîné.

SALOMÉ de Richard Strauss

Salle Wilfrid-Pelletier, Place des Arts

Billetterie de la Place des Arts :

514-842-2112 1 866 842-2112

SALOME by Richard Strauss from The Opéra de Montréal


YANNICK NÉZET-SÉGUIN CONDUCTS HIS FIRST SALOME

SING FOR ME, SALOME!

The Opéra de Montréal's 31st season continues with one of the most enduring works in the 20th century opera repertoire: Salome by Richard Strauss. Performances on March 19, 23, 26, 28, and 31, 2011 at 8 pm, in Salle Wilfrid Pelletier at Place des Arts. Bringing to life all the colours of this dazzling score is one of today's most outstanding conductors, Yannick Nézet-Séguin, who will be conducting this work for the very first time in his career. After triumphing on podiums in Europe and America, from the Salzburg Festival to the Metropolitan in New York, the "prodigy" returns to the Opéra de Montréal, leading "his" Orchestre Métropolitain. An Opera Theatre of St. Louis San Francisco Opera Opéra de Montréal co-production.

Portraying the cruel princess Salome is a specialist in the role, Nicola Beller Carbone, who has performed Salome on several major European stages. While in the past certain divas called for a stand-in to perform the mythical "dance of the seven veils," Nicola Beller Carbone uses her impeccable physique to great advantage and fully takes on the role! Alongside her, British baritone Robert Hayward makes his company debut in the role of the prophet. Taking on the other main roles are sure-fire stars of the Canadian opera stage: legendary mezzo Judith Forst showcases her extensive experience in the role of the odious Herodias, performing alongside John Mac Master as Herod. Stage director Seán Curran is also a choreographer, a very useful asset for a work such as this, which includes a dance scene that is of capital importance. He will bring the characters to life in sets and costumes by Bruno Schwengl, under Paul Palazzo's lighting.

THE MOST DELERIOUS OF IMPULSES

"But when Herod's birthday came, the daughter of Herodias danced before the company, and she pleased Herod so much that he promised on oath to grant her whatever she might ask. Prompted by her mother, she said, 'Give me the head of John the Baptist here on a platter.'" (Matthew 14: 3-11)

This episode from the Bible, which had inspired one of Gustave Flaubert's Three Tales, also gave Oscar Wilde the idea to write a French play on the subject, which Sarah Bernhardt would premiere in London¼ The event did not take place but Richard Strauss took Wilde's work and set it to a score whose intensity had rarely been equalled in the history of music. To the sound of an orchestra driven to the frenzied peak of its abilities, characters in a trance-like state give in to their wildest impulses.

At the end of the incredible "Dance of the Seven Veils,"†a blend of oriental rhythms and Viennese waltz†Salome, the cruel and seductive spoiled child, finally gets her toy: Jokanaan's head, whose lips she gluttonously kisses. Death is everywhere, on stage and off: the soldier, Narraboth, commits suicide before Salome's indifferent eyes, Jokanaan is decapitated, Salome herself ends up crushed beneath the shields of Herod's soldiers.

A STRIPTEASE AT THE OPERA

At the opera's premiere in Dresden in 1905, the ecstatic audience called the artists out for 38 curtain calls! A "succès de scandale" but a success nonetheless, which was repeated in Berlin, Milan, Turin, and New York†despite the efforts of censors and moralists who tried their best to prohibit such a incendiary work.

The work provoked admiration and perplexity from Strauss's colleagues. French composer Gabriel Fauré spoke of "cruel dissonances that defy all explanation." But singers let themselves be tempted by a chance to portray this Lolita-like character†Salome is supposed to be just 16 years old†with a Wagnerian voice, even though it required them to dance and to make themselves heard over a raging orchestra.

SALOME by Richard Strauss

Salle Wilfrid-Pelletier, Place des Arts

Place des Arts Box Office:

514-842-2112 1-866-842-2112

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

ENCYCLICAL OF HIS EMINENCE METROPOLITAN SOTIRIOS, FOR MARCH 25TH


MARCH 2011

Reverend Fathers, Honourable Presidents,

Esteemed Members of the Community Councils

Philoptochos Societies, Teachers, Students, & Youth

And to the entire plenitude of our Greek Orthodox Metropolis of Toronto (Canada)

March 25th, 1821
Historical Lessons

By Metropolitan Sotirios

T

he over one- thousand year life span and the crowning achievements at the zenith of glory of the Byzantine Empire, was the creation and the result of the joining together of the Hellenic spirit and thought baptized by Christian truth and teaching. What made this possible, of course, was the excellent administrative and management skills that the Roman Empire had taught the world.

Some will disagree with my opinion and position on this, but this is their concern. This does not exclude, of course, any discussion or debate on this issue in good faith.
Each decline or bankruptcy comes about primarily due to a moral collapse and decline, which always comes first. Any other decline or collapse necessarily follows the moral and ethical decline, whether it is political, administrative, financial and so on. The same thing happened in the
Byzantine Empire.

As long as its citizens – the people, the administration and the Church – upheld and lived their lives in an ethical and principled manner, the Empire progressed and achieved great accomplishments. When its people abandoned their moral and ethical principles along with their spiritual values, they were impoverished both spiritually and materially, and then the Byzantine Empire went into decline and ultimately collapsed. It is not possible in this Encyclical, due to limitations of time and space, to expand into details.

In the four hundred years of Ottoman slavery, where almost everything was taken away from our people - especially the pursuit of freedom - the conscience of the people was awakened. They returned once more to their moral principles and values. They were strengthened and became mighty spiritually, and they took the heroic decision to sacrifice themselves "for their country, their family and for the Holy Faith in Christ.”

They fought and they won due to their spiritual strength, and not simply by their military arms, which in reality hardly existed. When comparing the military hardware on both sides, the struggle was certainly unequal. The enemy surpassed them in military might. But conversely, on the basis of spiritual fortitude, the race was again uneven. The enemy was aged and spiritually paralyzed. Thus, the outcome of the military campaign was ultimately based upon the spiritual strength and fortitude of the Hellenic freedom fighters.

The declaration of the revolution of 1821 and the righteousness of the struggle for independence, is an historic watershed - not only for Greeks but for all mankind. And not only is it an historical watershed in history, but it is also an eternal lesson. Those who sincerely want to learn, will learn that the ethical and moral crisis brings after it, every other kind of crisis and decline.

But the historical lesson continues. During the years of the Greek revolution, the discord between the leaders of the revolution brought them many times to the brink of disaster, and threatened the very existence of the victorious revolution.

After the victory of the revolution of 1821, we have historical events and periods in Greek history that were sometimes bright and at other times dark. The greatest historical mistake of the past was the dispute between the King and Venizelos, which resulted in the debacle of the Asia Minor Disaster. Another example of similar discord can be observed with the Greeks in World War II, which ultimately brought about the Greek Civil War. In both examples, moral and ethical principles were in decline, and this resulted in catastrophe.

Today, Greece - which could have existed on a much higher plateau than the ancient epochs of glory as well as in the Byzantine era - so that it might shine and illuminate the whole world and be praised by the whole world, is instead going through a terrible finanical crisis. The causes of this economic crisis is the relinquishing of moral principles and values. Without morals and values, there can be no good governance and management. And the result, with mathematical precision, is destruction. However, we know that "Greece never dies." It will overcome this terrible economic crisis and it will again rise in glorious accomplishments, as it did before, and will shine again and in perpetuity with its ancient splendour and glory. Nobody should be disheartened. Everyone must be optimistic and to work together for the glory of Greece.

We live in Canada. As Greeks, we are the descendants of our forefathers: the ancient Greeks, the Byzantine Greeks; and the off-spring of Modern Greece. We are blessed to be the inheritors of the glory of ancient Greece and Christian culture, and we partake of their moral principles and values. When we firmly maintain and uphold these moral values and principles, we manage ourselves properly, along with our institutions.

Celebrating our national anniversary of March 25th 1821 again this year, I urge us all to stand on guard at the ramparts. Let us stand on guard to maintain our moral principles and the values of our people and our Orthodox faith. Only then will we be worthy descendants of our heroic ancestors. We will then honour them properly. We can then partake worthily of the glory of ancient Greece, the Byzantine Empire, and the revolution of 1821. We will then truly savour and enjoy freedom. We will truly succeed in our endeavours. We will be an example for those around us. Our ancestors will also be proud of us.

Living and rejoicing in this union of the Greek and Christian spirits, let us continue on our up-ward course on earth, culminating in eternity and the inheritance of Kingdom of God, basking in eternal happiness in the arms of our Loving God.

Long live March 25th 1821! Long live Greece! Long live Canada! Long live freedom!

With fatherly love and fervent prayers,

+ Metropolitan Archbishop Sotirios of Toronto (Canada)

Εγκύκλιος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Σωτηρίου, για την 25η Μαρτίου 1821

ΜΑΡΤΙΟΣ 2011


Ευλαβεστάτους Ιερατικώς Προϊσταμένους,

Εντιμοτάτους Προέδρους και Αξιότιμα Μέλη των Δ.Σ.,

Φιλοπτώχους Αδελφότητες,

Διδασκάλους, Διδασκάλισσε­­­ς, Μαθητές και Μαθήτριες,

Νεολαία των Κοινοτήτων και άπαν το ευλαβές πλήρωμα

της Ελληνικής Ορθοδόξου Μητροπόλεως Τορόντο (Καναδά)

25η Μαρτίου 1821

Ιστορικά διδάγματα

Μητροπολίτη Σωτηρίου

Η

υπερχιλιετής ζωή και το μεσουράνημα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν δημιούργημα, αποτέλεσμα, της σύζευξης του ελληνικού και του χριστιανικού πνεύματος. Βοήθησε, βέβαια, και η άριστη διοίκηση (management) την οποία εδίδαξε στο κόσμο η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Μερικοί θα διαφωνήσουν με τη θέση μου αυτή. Πρόβλημά τους. Δεν αποκλείεται βέβαια, κάθε καλής θέλησης συζήτηση.

Η κάθε κατάρευση, πτώχευση, είναι πρώτα ηθική κατάρρευση και πτώχευση και μετά οποιαδήποτε άλλη κατάρρευση ακολουθεί. Πολιτική, διοικητική, οικονομική και κ.ο.κ. Το ίδιο συνέβη στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Όσο οι άνθρωποί της –λαός και διοίκηση κράτους και Eκκλησίας– κρατούσαν και ζούσαν τις ηθικές αρχές και αξίες, η Αυτοκρατορία προόδευε και μεγαλουργούσε. Όταν οι άνθρωποί της εγκατέλειψαν τις ηθικές τους αρχές και αξίες και επτώχευσαν πνευματικά, κατέρρευσε και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αδύνατο, λόγω χρόνου και χώρου, να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες.

Στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς, με τη στέρηση των πάντων και ιδιαίτερα της ελευθερίας, αφυπνίσθηκε η συνείδηση του λαού. Επέστρεψε στις ηθικές του αρχές και αξίες. Γιγαντώθηκε πνευματικά και απεφάσισε να θυσιαστεί «για την πατρίδα, την οικογένεια και του Χριστού την πίστη την αγία».

Επάλεψε και νίκησε χάρη στο πνευματικό του σθένος και όχι στον υλικό του εξοπλισμό, ο οποίος στην ουσία δεν υπήρχε. Βάσει του υλικού εξοπλισμού, ο αγώνας ήταν άνισος. Ο εχθρός υπερείχε κατά πολύ. Αντίθετα, στο ψυχικό σθένος ο αγώνας πάλι ήταν άνισος. Ο εχθρός ήταν γηρασμένος και παραλυμένος πνευματικά. Έτσι, η έκβαση του αγώνα κρίθηκε από την πνευματική υπεροχή και το πνευματικό σθένος των αγωνιζομένων Ελλήνων.

Η κήρυξη της επανάστασης του 1821 και η δικαίωση του αγώνα, είναι ιστορικός σταθμός, όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά για την ανθρωπότητα. Και δεν είναι μόνο ιστορικός σταθμός, είναι και αιώνιο δίδαγμα. Όσοι θέλουν ειλικρινά να διδαχθούν, διδάσκονται, ότι η ηθική κρίση και πτώση φέρνει κάθε άλλη κρίση και πτώση.

Τα ιστορικά όμως διδάγματα συνεχίζονται. Κατά τη διάρκεια των χρόνων της επανάστασης, η διχόνοια μεταξύ των αρχηγών της επανάστασης έφερε πολλές φορές στο χείλος του γκρεμού και απείλησε να χαθεί η επανάσταση.

Μετά την επικράτηση της επανάστασης του 1821, έχομε ιστορικούς σταθμούς φωτεινούς και σκοτεινούς. Οι μελανότεροι σταθμοί είναι, η διχόνοια βασιλιά και Βενιζέλου που επέφερε την Μικρασιατική καταστροφή και η διχόνοια των Ελλήνων στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο που επέφερε τον εμφύλιο πόλεμο. Και στις δύο περιπτώσεις υπεχώρησαν οι ηθικές αρχές και αξίες και επήλθε η καταστροφή.

Σήμερα η Ελλάδα που θα έπρεπε να ζει σε υψηλότερα ύψη από την αρχαία της εποχή και την Βυζαντινή εποχή και να λάμπει και να φωτίζει όλο το κόσμο και να δοξάζεται από όλο το κόσμο, διέρχεται φοβερή οικονομική κρίση. Τα αίτια και αυτής της οικονομικής κρίσης είναι η απεμπόληση των ηθικών αρχών και αξιών. Χωρίς ηθικές αρχές και αξίες δεν υπάρχει χρηστή διοίκηση (management). Και το αποτέλεσμα, με μαθηματική ακρίβεια, είναι η καταστροφή. Όμως, «η Ελλάδα, ποτέ δεν πεθαίνει». Θα ξεπεράσει και αυτή την τρομερή οικονομική κρίση και θα μεσουρανήσει ξανά και θα λάμπει στο διηνεκές με την αρχαία της λάμψη και δόξα. Κανένας δεν πρέπει να απογοητεύεται. Όλοι πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι και μαζί να δουλεύουμε για τη δόξα της Ελλάδας.

Εμείς ζούμε στον Καναδά. Σαν Έλληνες είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, των βυζαντινών Ελλήνων, των νεότερων Ελλήνων. Μετέχουμε του αρχαίου Ελληνικού και του χριστιανικού πνεύματος και των ηθικών τους αρχών και αξιών. Και όσο κρατούμε στερεά τις ηθικές αυτές αξίες και αρχές, διοικούμε τους εαυτούς μας σωστά, αλλά και τα ιδρύματά μας σωστά.

Γιορτάζοντας την εθνική μας επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821, καλώ όλους μας να σταθούμε στις επάλξεις. Να σταθούμε στις ηθικές αρχές και αξίες του Γένους και της Ορθοδοξίας. Μόνο έτσι θα είμαστε άξιοι απόγονοι των ηρώων προγόνων μας. Θα τους τιμούμε σωστά. Θα μετέχουμε στη δόξα της αρχαίας Ελλάδας, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Επανάστασης του 1821. Θα απολαμβάνουμε την ελευθερία. Θα προδεύουμε. Θα είμαστε παράδειγμα για τους γύρω μας. Θα καμαρώνουν οι πρόγονοί μας.

Ζώντας αυτή τη σύζευξη του ελληνικού πνεύματος και του χριστιανικού πνεύματος, θα συνεχίζουμε την ανοδική μας πορεία επί της γης, με κατάληξη τον ουρανό και την κληρονόμηση της αιώνιας Βασιλείας του Θεού και της αιώνιας ευτυχίας μέσα στην αγκαλιά Του.

Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821!! Ζήτω η Ελλάς!! Ζήτω ο Καναδάς!! Ζήτω η ελευθερία!!!

Με πατρική αγάπη και θερμές ευχές

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΤΟΡΟΝΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟΣ

ΤΣ:γκ