- Κωνσταντίνα Δρακουλάκου
Ο Μάρκο Μορικόνε είναι επιχειρηματίας και το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Ένιο Μορικόνε. Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957 και, αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου La Sapienza της Ρώμης. Είναι παντρεμένος με τη Μόνικα από το 1986 και έχει δύο κόρες, τη Φραντσέσκα και τη Βαλεντίνα. Εργάστηκε επί τριάντα χρόνια στην Ιταλική Εταιρεία Συγγραφέων και Εκδοτών (Societa Italiana Autori ed Editori) και από τη δεκαετία του 1990 παρακολουθούσε τη συναυλιακή δραστηριότητα του πατέρα του, συνοδεύοντάς τον σε όλον τον κόσμο. Από το 2017 συμμετέχει σε πρωτοβουλίες που σχετίζονται με τον τριτογενή τομέα και είναι πρόεδρος της Armonica Onlus, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που ίδρυσε μαζί με τη σύζυγο και τις κόρες του. Σαν σήμερα, στις 10 Νοεμβρίου 1928, γεννήθηκε στη Ρώμη ο Ένιο Μορικόνε.
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο μαζί με τον Βαλέριο Καπέλι για τον πατέρα σας;
Ο Βαλέριο Καπέλι κι εγώ γνωρίζαμε την ύπαρξη ο ένας του άλλου, αλλά δεν είχαμε ποτέ συναντηθεί. Λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα μου, μου πρότεινε μια συνέντευξη για την εφημερίδα του· τότε ο Ιταλός εκδότης πρότεινε στον Βαλέριο να γράψει αυτό το βιβλίο. Από εκεί γεννήθηκαν όλα, καθώς και η αδελφική σχέση που μας συνδέει πλέον.
Πώς χωρίσατε τους ρόλους στη συγγραφή; Ποια ήταν η συνεργασία σας στην πράξη;
Ο Βαλέριο γνώριζε πολλά για τον πατέρα μου, επειδή θεωρεί τον εαυτό του δημοσιογράφο και όχι κριτικό· εγώ φυσικά γνώριζα ακόμη περισσότερα, όμως αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι καθίσαμε πρώτη φορά μαζί στις 9 Ιανουαρίου και έως τις 30 Μαρτίου η πρώτη εκδοχή του βιβλίου ήταν ήδη έτοιμη. Γράφτηκε πολύ αυθόρμητα, με σκοπό να αναδειχθεί η δική μου σχέση και η ζωή μου δίπλα σε μια τέτοια μορφή. Ήταν μια έντονη και βαθιά εμπειρία για μένα, γιατί με βοήθησε να επεξεργαστώ τον πόνο της απώλειας ενός ανθρώπου που δεν υπάρχει πια. Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια πορεία προς τα πίσω, μια αναδρομή στη ζωή και σε όσα έμαθα κοντά του.
Πώς επιλέξατε ποια περιστατικά και ποιες προσωπικές στιγμές θα συμπεριλάβετε στο βιβλίο και τι θα αφήνατε απ’ έξω; Υπήρξε κάτι που σας στενοχώρησε που δεν το βάλατε;
Το βιβλίο γράφτηκε σχεδόν αυθόρμητα, με ορμή, και φυσικά υπάρχουν πράγματα που θα ήθελα να προσθέσω, αλλά χρειάζομαι χρόνο να το σκεφτώ. Εξάλλου, η πορεία μου με τον πατέρα μου εκτείνεται σε περίπου τριάντα και πλέον χρόνια, οπότε υπάρχει πολύ υλικό και πολλές εμπειρίες που θα μπορούσαν να καταγραφούν.
Ο πατέρας μου ήταν πραγματικά μια ιδιοφυΐα. Ωστόσο, προσωπικά προτιμώ τον άνθρωπο, το «παιδί» που υπήρχε μέσα του.
Στο βιβλίο περιγράφετε την αυστηρότητα του Ένιο Μορικόνε στο σπίτι. Πώς αυτή η αυστηρότητα τον διαμόρφωσε ως άνθρωπο;
Ο πατέρας μου ήταν εξαιρετικά αυστηρός, πρώτα απ’ όλα όμως με τον εαυτό του – κι αυτή η συνέπεια ήταν θεμελιώδης. Έζησε ως έφηβος τον πόλεμο, και όταν βλέπεις τον θάνατο να σε πλησιάζει, αυτό σε σημαδεύει για όλη σου τη ζωή. Ο αγώνας για την επιβίωση, η πείνα και η ανάγκη να τα καταφέρεις μόνος σου τον διαμόρφωσαν βαθιά.
Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σας για τη διαφύλαξη των παρτιτούρων και των χειρογράφων του; Υπάρχουν ψηφιοποιήσεις ή συνεργασίες με ιδρύματα;
Προσπαθούμε να βάλουμε σε τάξη τα γραπτά του, τα οποία θα τεθούν στη διάθεση όσων θελήσουν να τα μελετήσουν, όπως νέοι σπουδαστές και σπουδάστριες των ωδείων. Όσο για τη συντήρηση των χειρογράφων, θα φυλαχθούν σε ειδικό χώρο, κατάλληλα εξοπλισμένο ώστε το χαρτί να διατηρείται σε σταθερή θερμοκρασία.
Ποιες είναι οι δραστηριότητες της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Armonica Onlus;
Η Armonica Onlus χρηματοδοτεί έρευνες και μελέτες σχετικά με τις αντιδράσεις που έχουν ορισμένοι ασθενείς στη μουσική. Είναι μια πρωτοβουλία της συζύγου μου Μόνικα και δική μου –στην οποία συμμετέχουν και οι κόρες μου– με σκοπό να «επιστρέψουμε» κάτι, δεδομένων των προνομίων που έχουμε απολαύσει. Συνεργαζόμαστε με παιδιατρικά νοσοκομεία, όπως το Bambino Gesù και το Maugeri της Παβίας.
Πώς είναι για εσάς να μιλάτε δημόσια για έναν άνθρωπο που ο κόσμος γνώριζε ως «μαέστρο» και ποιο κομμάτι του, καλλιτεχνικό ή ανθρώπινο, θέλετε να θυμούνται οι νεότερες γενιές;
Όλος ο κόσμος γνωρίζει τη μουσική του, αλλά όχι τον άνθρωπο· υπήρξε ένας άνθρωπος που υπέφερε πολύ, βασανισμένος από την εμμονή του να βελτιώνεται συνεχώς. Ακούω τη μουσική του και –αν μου επιτρέπεται να το πω– ο πατέρας μου ήταν πραγματικά μια ιδιοφυΐα. Ωστόσο, προσωπικά προτιμώ τον άνθρωπο, το «παιδί» που υπήρχε μέσα του. Είχε πολλές πλευρές στην προσωπικότητά του· ο «μαέστρος» είναι μόνο μία από αυτές. Εγώ προτιμώ τον άνθρωπο. Αυτό που θα μείνει είναι η μουσική του γλώσσα, μια γλώσσα παγκόσμια, χωρίς σύνορα και περιορισμούς. Το έργο του αποτελεί μια κληρονομιά που ανήκει σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο πατέρας μου, στον ρόλο του, ανήκε πρώτα απ’ όλα στον εαυτό του και έπειτα σ’ εμάς, την οικογένειά του. Το βιβλίο υπήρξε για μένα μια θαυμάσια πορεία επεξεργασίας του πένθους, της απώλειας ενός πατέρα – κάτι που είναι ανεξάρτητο από τα επιτεύγματά του, αφού πρόκειται για την πρώτη ανδρική μορφή με την οποία σχετιζόμαστε στη ζωή. Ας πούμε ότι το βιβλίο ίσως βοηθήσει να θυμηθεί κανείς κάτι από τις ανθρώπινες πλευρές του, τις ευαισθησίες και τις ευθραυστότητές του, τη σχεδόν παιδική του τρυφερότητα, παρότι φαινόταν τόσο «σκληρός».
Ποιο έργο του θεωρείτε πιο «δικό σας» και γιατί;
Υπάρχουν πολλές μουσικές που θα ήθελα να αναφέρω, αλλά θα ξεχωρίσω μερικές: C’era una volta in America – τη νιώθω δική μου, κοντά στις αξίες μου (εντιμότητα, υπεράσπιση ιδανικών, βαθιά αγάπη, πίστη σε μια ιδέα, αφοσίωση)· η μουσική εκεί ταιριάζει τόσο με τις εικόνες, που τις αναδεικνύει ακόμη περισσότερο. Επίσης, Voci dal Silenzio, ένα έργο απόλυτης μουσικής, γραμμένο υπό την έντονη συναισθηματική επίδραση των τραγωδιών της ανθρωπότητας, ένα έργο που διαθέτει δική του, αυτόνομη ζωή.
Ennio Morricone
Η ιδιοφυΐα, ο άνθρωπος, ο πατέρας
Marco Morricone – Valerio Cappelli
Πρόλογος: Aldo Cazzullo
Μετάφραση: Στέλλα Αναστασοπούλου – Ιωάννα Καραμαλή
Μετρονόμος
192 σελ.
ISBN 978-618-5748-81-4
Τιμή €16,96
Η Κωνσταντίνα Δρακουλάκου είναι δημοσιογράφος.
https://diastixo.gr/sinentefxeis/xenoi/25545-marco-morricone
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου