- Αθηνά Βογιατζόγλου
ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ
Κούφιο καρύδι το κοίλωμα του βράχου
καταπίνει το βάθρο σου.
Τη μια σταλιά σου προτομή ρουφάει η φύση,
που γύρω σου θρασεύει.
Κοιτάς πέρα μακριά, προς ένα μέλλον
σε γλώσσα μαλλιαρή.
Όμως αλλιώς τώρα μιλάμε
και τ’ όνειρό σου λίγοι το καταλαβαίνουν.
Η Ιλιάδα σου είναι άλλη υπόθεση:
αντέχει
κι ας σε προσπερνούν τ’ αμάξια ολόγυρα στη λίμνη.
Ο ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ
Όλη μέρα δουλειά στο ορυχείο.
«Θα σε παντρευτώ», της έγραψε·
«Θα σε περιμένω», του απάντησε.
Ύστερα του απαντούσαν τα δέντρα,
αειθαλή, γεμάτα πουλιά.
Οι πέτρες κομματιάζονταν,
όπως σπάει η σιωπή απ’ τις εκρήξεις
της αναμονής.
Σ’ ένα κουκούτσι ροδάκινου σκάλισε δαχτυλίδι.
Τον κύκλο της ζωής μετέτρεψε
σε κρίκο
μιας ένωσης που την πόθησε,
που την πένθησε.
ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ
(στον Σοφοκλή και στον Λάσκαρη)
Με Πόρσε και Κάντιλακ τα νιάτα τους γιόρτασαν.
Ξετύλιξαν τους πόθους τους σε κλειστές στροφές,
διέλυσαν το σκοτάδι με ισχυρά φανάρια.
Στα βελούδινα καθίσματα φιλοξένησαν όμορφες.
Όλα τελείωσαν καλά:
οι γονείς τους, που ξαγρύπνησαν νύχτες και νύχτες,
πέθαναν σε βαθιά γεράματα.
Οι όμορφες σκόρπισαν σε μέρη εύκρατα.
Και οι δυο τους διανύουν άλλα δρομολόγια,
μετρώντας των βημάτων τα χιλιόμετρα
με το ηλεκτρονικό ρολόι του χεριού.
Ο ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ
(στον Χρήστο Νιάρο)
Τρεις δουλειές για το μεροκάματο
κι όταν τα καταφέρνει, Αύγουστος στην Άρτα και στα Γιάννενα.
Φέρνει πίσω νέα καμώματα της γλώσσας, τα συλλέγει
σαν κοχύλια ζωντανά:
«Οι λέξεις οι προφορικές είναι πιο δυνατές», λέει·
«ο χρόνος συνεχώς προπονείται,
πρέπει να έχουμε το νου μας».
«Πάντα μυρίζει ταξίδι», λέει,
ή: «Όλα γίνονται κύμα και άμμος στο τέλος».
Εντωμεταξύ
ακούει Τσιτσάνη, Καζαντζίδη
–το «Υπάρχω»–
κι ανάμεσα σε δυο ηπείρους,
δυο γλώσσες,
δυο εποχές
στέκεται Ακρίτης στα φαράγγια
των δημοτικών μας τραγουδιών.
Ο ΣΠΑΡΤΑΛΗΣ
Τραγουδούσε αμανέδες.
Η φωνή του ολοκάθαρη, λυγμική,
έσβηνε τα παράσιτα των τούρκικων σταθμών.
«Χαμεν’ αργάτ!», «κάλε καμένη!»,
καβγάδες άκακοι με τη γιαγιά
κι ύστερα μια ησυχία παχιά σαν βελούδο,
εμποδίζοντας τη χαρά της συνύπαρξης
να γίνει κραυγή.
Τις νύχτες με παίρνει απ’ το χέρι,
στην Ισπάρτα με πάει·
το πατρικό το σπίτι του στρωμένο
με περίτεχνα χαλιά, ποτισμένο
με ροδέλαιο.
Ανεμόμυλοι ψηλοί γεμίζουν το υπόγειο με σακιά.
Όμως αυτός τελείωσε τις μέρες του πιστός
στον αλευρά της Ατσικής,
μοχθώντας
για το ψωμί που με μεγάλωσε.
Η Αθηνά Βογιατζόγλου είναι καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Έχει δημοσιεύσει μονογραφίες για τον Άγγελο Σικελιανό, τον Γιώργο Κοτζιούλα και τη Μαρία Κυρτζάκη. Οι ποιητικές συλλογές της Ερωτοπαίγνια (2019) και Πορτρέτα (2021) κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Κέδρος, ενώ ετοιμάζεται να εκδώσει την πρώτη της νουβέλα.
https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/25535-t-oneio-ligoi-to-katalabainoun
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου