Κραυγές και Ψίθυροι // Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

 Επιστρέφουμε στην αίθουσα μας, με το μεγαλειώδες μπεργκμανικό ποίημα για τον θάνατο, τον φυσικό πόνο, αλλά και την πίστη. Μία ιστορία, ιδωμένη μέσα από το δράμα τεσσάρων γυναικών κι ένα οπτικό διαμάντι που κέρδισε το Όσκαρ για την θαυμάσια φωτογραφία του Σβεν Νίκβιστ.

Πρόγραμμα προβολών:

- Τετάρτη 7/1 στις 20.45
- Πέμπτη 8/1 στις 20.45
- Κυριακή 11/1 στις 20.45

Λίγα λόγια για την ταινία..

Cries and Whispers (Viskningar och Rop - original title)

Σουηδία, 1972

91'

Σκηνοθεσία: Ινγκμαρ Μπέργκμαν

Σενάριο: Ινγκμαρ Μπέργκμαν

Πρωταγωνιστούν: Χάριετ Αντερσον, Καρλ Σιλβάν, Ινγκριντ Τούλιν, Λιβ Ούλμαν, Ερλαντ Γιόζεφσον

Η Κάριν και η Μαρία εγκαθίστανται στο σπίτι της αδελφής τους, Ανιές, η οποία πάσχει από καρκίνο. Ενώ προσπαθούν να συμπαρασταθούν στην ετοιμοθάνατη αδελφή τους, έρχονται στην επιφάνεια θραύσματα του παρελθόντος, που αποκαλύπτουν ότι οι ζωές του είναι γεμάτες ψέματα, υποκρισία και απαγορευμένους έρωτες. Μοναξιά, ενοχές και ζήλια δηλητηριάζουν τις σχέσεις τους εμποδίζοντάς τις να πλησιάσουν η μια την άλλη.

~ ΤΗΕ FILM IS IN SWEDISH WITH GREEK SUBTITLES ~

Δεν κάνουμε κρατήσεις, τα εισιτήρια μπορείτε να τα προμηθευτείτε από το ταμείο μας πριν την προβολή. Τηρείται η σειρά προτεραιότητας.
Είσοδος: 3,5 ευρώ. 

Cinemarian

https://www.facebook.com/events/879059381191752/879060144525009/

Donald J. Robertson: «Πώς να σκέφτεσαι σαν τον Σωκράτη»

 

Ανθούλα Δανιήλ 

Ο Ντόναλντ Τζ. Ρόμπερτσον είναι λάτρης της φιλοσοφίας. Γεννήθηκε στο Εϊρσάιρ της Σκοτίας, έζησε και εργάστηκε αρκετά στο Λονδίνο και πλέον ζει στον Καναδά. Μελετά συστηματικά τον στωικισμό και τον εφαρμόζει στη ζωή του. Ανήκει στα ιδρυτικά μέλη του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Modern Stoicism [Σύγχρονος Στωικισμός]. Έχει όραμα την ανασύσταση της Πλατωνικής Ακαδημίας και φυσικά επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα.

Το μότο του βιβλίου είναι ένα απόσπασμα από τον Κριτία του Πλάτωνα, από το οποίο αποσπώ το εξής καθοδηγητικό: «πρέπει να επιδίδεστε στις ομιλίες σας με ανδρεία και, επικαλούμενοι τη συνδρομή του Απόλλωνα και των Μουσών, να εκδηλώνετε και να τιμάτε τις αρετές των αρχαίων πολιτών σας».

Ο συγγραφέας, κατ’ αρχάς, βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ο Σωκράτης δεν έγραψε τίποτα και ό,τι ξέρουμε γι’ αυτόν το ξέρουμε από τον Πλάτωνα και τον Ξενοφώντα, οι οποίοι έγραψαν μετά τον θάνατό του, ενώ η παλαιότερη πηγή βρίσκεται στις Νεφέλες του Αριστοφάνη που γράφτηκαν ενώ ο Σωκράτης ζούσε, αλλά εκεί παρουσιάζεται τελείως αποδομητικά. Ο Γιάσπερς δεν θεωρεί ακριβή τα αποδιδόμενα στον Σωκράτη μέσα από το έργο του Πλάτωνα –συζητήσεις, αποφθέγματα κ.λπ.– παρ’ όλα αυτά τονίζει πως «δεν είναι απλό εφεύρημα». Όλα αυτά είναι βέβαια γνωστά. Αλλά ο Σωκράτης είναι υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο, διάσημος Αθηναίος φιλόσοφος... όμως τι από αυτά που αποδίδονται στον Σωκράτη είναι αλήθεια και τι μυθοπλασία; Ιδού το «σωκρατικό πρόβλημα».

Το περιεχόμενο των πλατωνικών διαλόγων, λέει ο συγγραφέας, είναι επινοημένο ή βασίζεται σε σκέψεις τις οποίες διατύπωσε ο Σωκράτης σε ένα πλαίσιο με πραγματικούς ανθρώπους, πραγματικούς τόπους και ιστορικά γεγονότα. Η συζήτηση γύρω από την αλήθεια των διαλόγων είναι μεγάλη και αντιφατική. Οι διάλογοι είναι φανταστικοί, όμως αξίζει, έλεγε ο Γιάσπερς, να ειπωθούν ξανά. Έτσι ο Ρόμπερτσον, ως νέος Πλάτων, αναλαμβάνει να μας δώσει μια δραματοποιημένη ζωή του ιστορικού Σωκράτη μέσα από τις πληροφορίες του λογοτεχνικού – του πλατωνικού Σωκράτη.

Ο αναγνώστης συμμετέχει σε μια περιπέτεια φιλοσοφική και ψυχολογική, ζει ένα φιλοσοφικό ταξίδι και μπορεί να επωφεληθεί από τις ιδέες του Σωκράτη.

Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων μαζί με μερικούς φίλους επισκέφτηκε την Ακαδημία των Αθηνών, το 79 π.Χ., εκεί όπου κλείνονταν οι σοφοί και λέγαν τα μεγάλα λόγια τους και περπατούσαν πάνω-κάτω στις λαμπερές χρωματιστές κιονοστοιχίες και λίγο πιο πέρα αθλούνταν οι αθλητές και έτρεχαν στον στίβο... Ο Κικέρων βρήκε τον χώρο «απόκοσμα σιωπηλό και εντελώς έρημο». Κι όμως, ο κήπος του Πλάτωνα ήταν εκεί και νόμιζαν πως και ο ίδιος ήταν πίσω από τα δέντρα και ένιωθαν ένα υγιές συναίσθημα νοσταλγίας, να θέλουν να ζήσουν όπως ο Πλάτων και ο Σωκράτης. Ο Πλάτων χάθηκε, λέει, όμως ίσως τα λείψανά του να βρίσκονται κάπου εδώ κάτω από τα πόδια μου...

Στο βιβλίο Πώς να σκέφτεσαι σαν τον Σωκράτη, ο Ρόμπερτσον επιχειρεί να μεταγράψει τους πλατωνικούς διαλόγους και να αναπαραστήσει τις πραγματικές συνομιλίες του Σωκράτη, όπως τις κατέγραψε ο Πλάτων, ο Ξενοφών και άλλοι, αλλά βασίζεται στις ιστορικές πηγές και έχει στόχο να αποδώσει την ουσία των ιδεών του Σωκράτη και να παραμείνει πιστός σ’ αυτές τις ιδέες. Ο αναγνώστης συμμετέχει σε μια περιπέτεια φιλοσοφική και ψυχολογική, ζει ένα φιλοσοφικό ταξίδι και μπορεί να επωφεληθεί από τις ιδέες του Σωκράτη, τον οποίο δεν θα μάθουμε ποτέ, θα μάθουμε όμως πώς να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Τα κεφάλαια του βιβλίου είναι έντεκα. Πρώτο κεφάλαιο «Η Δίκη». Το κατηγορητήριο υποστηρίζουν ο Μέλητος, ο Άνυτος και ο Λύκων, που είναι το γνωστό: ότι δήθεν ο Σωκράτης δεν αναγνωρίζει τους θεούς της πόλης, ότι εισάγει νέους και ότι διαφθείρει τη νεολαία. Ο Σωκράτης, από την άλλη, μίλησε για τους Δελφούς, για τον Απόλλωνα, που είπε πως δεν υπάρχει άνθρωπος σοφότερος από τον Σωκράτη, και ενόχλησε το δικαστήριο... Έτσι που τα είπαν οι κατήγοροι, ξέχασα ποιος είμαι... Διευκρινίζει ότι δεν ψάχνει να βρει τι υπάρχει κάτω από τη γη ή στον Άδη ή στον ουρανό. Έχει ασχοληθεί με «οτιδήποτε είναι καλό ή κακό σε έναν οίκο» και για ό,τι προσφέρει στην πόλη πρέπει να σιτίζεται στο Πρυτανείο. «Ο Άνυτος και ο Μέλητος μπορούν να με σκοτώσουν, όμως δεν μπορούν να με βλάψουν». Και το πέτυχαν με την καταδίκη να πιει το κώνειο.

Θα μάθουμε ακόμα πώς ήταν ο Χαιρεφών, ισχνός και ωχρός σαν νυχτερίδα, ο πλούσιος Κρίτων. Ο Αναξαγόρας είχε φέρει στην Αθήνα κομμάτια τεχνολογίας και έναν χάρτη της Μεσογείου, που τον περιεργαζόταν ο Περικλής. Ο Αναξαγόρας ενσάρκωνε «το μεγαλείο της σκέψης», μιλούσε σε περιορισμένο κύκλο φίλων, ήταν φίλος του Περικλή και είχε προβλέψει την πρόσκρουση ενός «αερόλιθου» στη γη, στους Αιγός Ποταμούς. Αλήθεια ή όχι, αυτό το γεγονός έδωσε κύρος στις φυσιοκρατικές θεωρίες του γύρω από τα ουράνια φαινόμενα. Ο ήλιος είναι μια πύρινη μάζα και οι πλανήτες πέτρες μέσα σε μια γαβάθα που στριφογυρίζει πάνω από το κεφάλι μας! Μα λέγονται τέτοια πράγματα δημοσίως; Η τόλμη αυτή πληρώνεται με θάνατο. Από τον θάνατο τον έσωσε ο Περικλής, αλλά όχι και από την εξορία, όπου πέθανε ή αυτοκτόνησε λησμονημένος από όλους. Θα ακούσουμε ακόμα τι λέει ο Πρωταγόρας και πώς αντιδρά ο Σωκράτης στο αν διδάσκεται ή όχι η πολιτική αρετή.

Εν ολίγοις, ο Ντόναλντ Τζ. Ρόμπερτσον στήνει θεατρικά το ντεκόρ, τοποθετεί τους ήρωες στη θέση του τον καθένα, περιγράφει τι φορούν και ποια είναι η ατμόσφαιρα που επικρατεί στο δικαστήριο ή στο σπίτι του Καλλία, τι του λέει η Διοτίμα (υποστηρίζει πως ήταν η Ασπασία), ποιες γκριμάτσες κάνει ποιος και ποιος ανασήκωσε ειρωνικά το φρύδι. Θα τονίσει ακόμα ότι η σοφία δεν μπορεί να αποκτηθεί μέσω των κόπων άλλων, αλλά μόνο μέσα από τις δικές μας προσπάθειες. Ο χρόνος είναι ένα από τα σπουδαιότερα περιουσιακά μας στοιχεία... το χρήμα δεν έχει αξία, αν δεν έχεις χρόνο να το αξιοποιήσεις. Στόχος της φιλοσοφίας είναι να στοχάζεται την ομορφιά. Η ομορφιά αρχίζει από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά και σαν να ανεβαίνει μια σκάλα, φτάνει στις όμορφες πράξεις, μετά στις όμορφες σκέψεις για να καταλήξει στη σκέψη της ίδιας της ομορφιάς. Η φιλοσοφία λοιπόν δεν είναι μια συσσώρευση γνώσεων, αλλά ένα είδος αγάπης που ψάχνει για το ιδανικό της σοφίας, συζητώντας με φίλους. Είναι μια δραστηριότητα της λογικής και όχι ένα σύνολο δογμάτων τα οποία θα μπορούσαν να απομνημονευτούν. Τέλος: Πρέπει να είμαστε έτσι όπως θέλουμε να φαινόμαστε.

Ο συγγραφέας μάς παραθέτει σε υποσελίδιες σημειώσεις τις πηγές στις οποίες στηρίχτηκε για τη μελέτη του. Η μετάφραση έγινε από τον Χρήστο Καψάλη και στο εξώφυλλο του βιβλίου έχουμε το πορτρέτο του Σωκράτη σε μια μοντέρνα σύνθεση του Αντώνη Γλυκού.

 

Πώς να σκέφτεσαι σαν τον Σωκράτη
Η αρχαία φιλοσοφία ως τρόπος ζωής στον σύγχρονο κόσμο
Donald J. Robertson
μετάφραση: Χρήστος Καψάλης
Key Books
312 σελ.
ISBN 978-618-5914-21-9
Τιμή €21,95

Ανθούλα Δανιήλ δρ Φιλολογίας, συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας, μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων

https://diastixo.gr/kritikes/meletesdokimia/25138-skeftesai-san-sokrati

https://diastixo.gr 

David Elbaz: «Το πιο όμορφο τέχνασμα του φωτός»

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

 

 

Το βιβλίο Το πιο όμορφο τέχνασμα του φωτός του Γάλλου αστροφυσικού Νταβίντ Ελμπάζ, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, σε άψογη μετάφραση του Άγγελου Φιλιππάτου και άρτια επιστημονική επιμέλεια του Βασίλη Χαρμανδάρη, είναι ένα ανακεφαλαιωτικό έργο των μέχρι τώρα επιστημονικών κατακτήσεων στον τομέα της Φυσικής, το οποίο επιχειρεί να θέσει έναν προβληματισμό για τον μέλλοντα κόσμο τόσο από φιλοσοφικής όσο κι από πρακτικής ανθρώπινης πλευράς. Χαρακτηριστικό το επιλεγμένο απόσπασμα, που κοσμεί το οπισθόφυλλο της έκδοσης:

Όλοι μας έχουμε σπάσει ένα ποτήρι, κάποια στιγμή. Μπορεί όμως να καυχηθεί κανείς πως έχει δει θραύσματα να συνενώνονται για να φτιάξουν ένα ποτήρι; Προφανώς όχι, γιατί είναι αδύνατον. Ωστόσο, αυτό ακριβώς κάνει το σύμπαν εδώ και 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Το κλειδί για τούτο το παράδοξο φαινόμενο είναι ο κομβικός ρόλος του φωτός στην ιστορία του σύμπαντος. Αν η ύλη οργανώθηκε σε γαλαξίες, αστέρες και πλανήτες, αυτό έγινε χάρη στο φως, που είναι ταυτόχρονα ο αφηγητής της ιστορίας του σύμπαντος, αλλά και ο πρωταγωνιστής της. «Το σύμπαν δεν έχει καμιά υποχρέωση να είναι ωραίο, κι όμως είναι», έχει γράψει ο Γάλλος ακαδημαϊκός Φρανσουά Τσενγκ. Άραγε, θα μπορούσε το σύμπαν να μην είναι όμορφο ή, τουλάχιστον, να μην είναι διαρθρωμένο σε περίπλοκες, μοναδικές μορφές; Και, εν τέλει, έχει το σύμπαν κάποιο νόημα και ακολουθεί συγκεκριμένη κατεύθυνση, όπως το νερό σε μια βουνοπλαγιά, που ρέει πάντοτε από τα ψηλά στα χαμηλά; Ο Νταβίντ Ελμπάζ μάς παρασύρει σε μια άκρως πρωτότυπη, αλλά απόλυτα εύλογη εξιστόρηση της πορείας του σύμπαντος, σε μια αφήγηση που εμπλουτίζεται από λογοτεχνικές και φιλοσοφικές αναφορές. Από τα πρώτα άτομα μέχρι τους αστέρες, τους γαλαξίες και τους ζωντανούς οργανισμούς, η ύλη οργανώνεται πάντοτε προς ολοένα και πιο σύνθετες μορφές, με καταλύτη πάντα το φως. Το σύμπαν δεν πορεύεται σε κάθε περίπτωση προς τη μέγιστη αταξία...

Ξεχωριστή αφηγηματική δεξιότητα, ταλέντο πανάρχαιου παραμυθά της Ανατολής υποφώσκει κάτω από αυτό το ορθολογικώς δομημένο έργο, που συνδυάζει επιστήμη, τέχνη και λογική.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον το ένθετο (εντός περιγράμματος) υποκεφάλαιο των σελίδων 276-280 με τίτλο: «Στη ζωή τα πράγματα σπάνια μας έρχονται “δεξιά” – ίσως επειδή προερχόμαστε από τον ουρανό». Κάτω από αυτήν τη φαινομενική παραδοξολογία υπάρχει μια ιδιοφυής ανάλυση της κινήσεως σωματιδίων, όπως τα φωτόνια, που συνδυάζει ακόμα και το πολωμένο φως της σελήνης με κάποιες ημικρανίες ή ζαλάδες.

Ξεχωριστή αφηγηματική δεξιότητα, ταλέντο πανάρχαιου παραμυθά της Ανατολής υποφώσκει κάτω από αυτό το ορθολογικώς δομημένο έργο, που συνδυάζει επιστήμη, τέχνη και λογική. Σπάνια συνδρομή και συνταύτιση στις μετανεωτερικές μέρες μας. Το σοβαρό δεν είναι πάντα βαρύγδουπο. Μόνον όταν είναι χαριτωμένο ενδέχεται να επηρεάσει συνειδήσεις, ψυχισμούς, συμπεριφορές, επιλογές (συνειδητές ή μη).

Ξεχωρίζω επίσης το υποκεφάλαιο «Η κατάκτηση του Διαστήματος και το “εγώ του Εγώ”» (σελίδες 244-263), ενόσω το επόμενο κεφάλαιο φέρει τον δελεαστικό υπότιτλο «Η ζωή αλλού σύμπαν», όμως δεν αποκαλύπτω το περιεχόμενό του – επαφίεται σε κάθε επαρκή αναγνώστη/-τρια να το ανακαλύψει. Η περίφημη «σκοτεινή ενέργεια», όπως κι η μυστηριώδης βαρύτητα, μας προβληματίζουν, θα βρουν όμως ελπίζω κάποια στιγμή την αλληλοσυσχέτισή τους με τις άλλες δυνάμεις του σύμπαντος. Το Φαίνεσθαι και το Είναι πολλές φορές συγχέονται, όχι όμως εδώ, σε αυτόν τον εξαιρετικά διεξοδικό και διαφωτιστικό τόμο.

 

Το πιο όμορφο τέχνασμα του φωτός
Κι αν το σύμπαν, τελικά, έχει νόημα;
Νταβίντ Ελμπάζ
Μετάφραση: Άγγελος Φιλιππάτος
Επιστημονική επιμέλεια: Βασίλης Χαρμανδάρης
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
367 σελ.
ISBN 978-618-230-086-2
Τιμή €22,00

Κωνσταντίνος Μπούρας  ποιητής και κριτικός

https://diastixo.gr/kritikes/meletesdokimia/25144-omorfo-texnasma-fotos

https://diastixo.gr/ 

Ντίνος Δηματάτης: «It’s only Rock ’n’ Roll»

 

Θανάσης Αντωνίου

 

 

Ο δικηγόρος, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και ιστορικός Ντίνος Δηματάτης από τη Θεσσαλονίκη έγινε ευρύτερα γνωστός στο βιβλιοφιλικό κοινό με την εγκυκλοπαίδεια Get that beat, ένα μνημειώδες έργο για το ελληνικό ροκ, το οποίο αναπτύχθηκε σε τρεις τόμους για να καλύψει μια πλούσια ιστορία από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας (2013). Αξεπέραστο έργο, προϊόν συστηματικής καταγραφής και χρήσιμο βοήθημα σε όποιον θέλει να πλοηγηθεί στο πέλαγος του ελληνικού ροκ.

Η συγγραφική περιπέτειά του είχε ξεκινήσει ήδη από το 1981, όταν κυκλοφόρησε ένα πρωτοποριακό για την εποχή του βιβλίο, μια εγκυκλοπαίδεια για τα σχετικά άγνωστα ροκ συγκροτήματα της εποχής, το θρυλικό Οι άγνωστοι του ροκ.

Άγνωστες πτυχές της ροκ κουλτούρας

Συλλέκτης δίσκων, λάτρης των συναυλιών, ομοτράπεζος κορυφαίων μουσικών, πολυταξιδεμένος στα κέντρα του παγκόσμιου ροκ και μάχιμος μουσικογραφιάς με σπουδαίες συνεργασίες και ιδιαίτερες συνεντεύξεις στο ενεργητικό του (Jack Bruce των Cream, John Kay των Steppenwolf, Marianne Faithfull κ.ά.), ο Ντίνος Δηματάτης έχει μπόλικο υλικό στο σεντούκι του και σε τακτά χρονικά διαστήματα πραγματοποιεί… ανασκαφές για να φέρει στην επιφάνεια μικρές ή μεγάλες ιστορίες, γνωστές ή άγνωστες πτυχές μιας κουλτούρας που παραμένει δημιουργική και ανεξάντλητη εδώ και πάνω από επτά δεκαετίες.

Στο παρόν βιβλίο του γυρνοβολάει στις οδούς και τα σοκάκια της παγκόσμιας ροκ σκηνής και ξαναβρίσκει φίλους και γνωστούς, μπάντες και καλλιτέχνες, άλμπουμ και σινγκλ που σημάδεψαν τη ζωή του. Στα 22 κεφάλαια του βιβλίου καταφέρνει να χωρέσει ολιγοσέλιδες, αυτόνομες ιστορίες-ρεπορτάζ που αφορούν όσους ασχολούνται με το ροκ, χωρίς αυτήν τη φορά να τον ενδιαφέρει η τεκμηριωμένη καταγραφή – εδώ κυριαρχεί το προσωπικό βίωμα και η διάθεση να μοιραστεί εμπειρίες του με το ευρύ αναγνωστικό κοινό.

Κάθε ιστορία του είναι μια μοναδική εμπειρία, την οποία μοιράζεται με αναγνώστες που θα επιθυμούσαν να τη ζήσουν και οι ίδιοι.

Το σημαντικό με τις ιστορίες του Δηματάτη είναι το γεγονός ότι στις περισσότερες από τις σπουδαίες στιγμές που καταγράφει με το γνωστό δημοσιογραφικό ύφος του είναι κι ο ίδιος παρών, καθώς είχε πάντα μια… βιωματική σχέση με τις μπάντες και τους καλλιτέχνες που τον ενδιέφεραν. Αρκετά κεφάλαια στο παρόν έργο είναι αφιερωμένα σε κορυφαίες συναυλίες που παρακολούθησε, κυρίως στη Θεσσαλονίκη, καλύπτοντας για τα μέσα στα οποία εργάστηκε εμφανίσεις εμβληματικών μουσικών σε εποχές που οι συναυλίες αποτελούσαν talk of the town εβδομάδες πριν και μετά τη διεξαγωγή τους. Στις αναμνήσεις που καταγράφονται στο παρόν έργο περιλαμβάνονται οι συναυλίες του Johnny Hallyday και της Sylvie Vartan το 1968, των Ολλανδών Shocking Blue το 1971, των Osibisa το 1976, των Ούγγρων Omega το 1981 και των Police το 1980.

Ζώντας με τα είδωλα

Ακόμα πιο σημαντικές είναι οι αναμνήσεις του συγγραφέα από τον συγχρωτισμό του με υπέρλαμπρα αστέρια του ροκ, κάτι που μπόρεσε να ζήσει μιας και σε αρκετές περιπτώσεις ζωντανών εμφανίσεών τους στην Ελλάδα, ο Ντίνος Δηματάτης ήταν ο οργανωτής συνεντεύξεων Τύπου ή ο υπεύθυνος για την ξενάγησή τους κατά την εδώ παραμονή τους. Μεγάλα ονόματα του ροκ όπως ο Eric Burdon των Animals, ο John Kay των Steppenwolf, o σπουδαίος Σκοτσέζος κιθαρίστας Alex Harvey, ο σπουδαίος αλλά άγνωστος στο ευρύ κοινό τραγουδιστής Graham Bell κ.ά. παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια τού –διψασμένου για επαφή με τα είδωλά του– Ντίνου Δηματάτη. Κάθε ιστορία του είναι μια μοναδική εμπειρία, την οποία μοιράζεται με αναγνώστες που θα επιθυμούσαν να τη ζήσουν και οι ίδιοι.

Ο Δηματάτης εκφράζει μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο του ροκ και μια χαρακτηριστική σχολή δημοσιογραφίας, όταν ακόμα ο «μύθος» ήταν ισχυρότερος από την πραγματικότητα και η προσωπική επαφή του δημοσιογράφου με τους καλλιτέχνες ήταν σημαντικότερη από ένα βίντεο ή μια ανάρτηση στα social media. Είναι πράγματι πολύ όμορφο να βλέπει κανείς (να διαβάζει, για την ακρίβεια) το πάθος με το οποίο περιγράφει συναντήσεις του με μουσικούς παγκόσμιου βεληνεκούς, κερδίζοντας γρήγορα την εμπιστοσύνη τους.

Ύστερα από τεσσερισήμισι δεκαετίες στον συγγραφικό χώρο, πάντα με άξονα αναφοράς το ροκ, ο Ντίνος Δηματάτης καλεί τον σύγχρονο αναγνώστη σε ένα ταξίδι στον απρόβλεπτο και ατελεύτητο κόσμο της μουσικής… μυθολογίας. Με το νέο βιβλίο του μπορεί και πρέπει να κάνει νέους φίλους, ανθρώπους που δεν έχουν εντρυφήσει στο προηγούμενο έργο του και θα ξεκινήσουν το δικό τους (συναρπαστικό, το δίχως άλλο) ταξίδι στο ροκ μέσα από τα δικά του μάτια. Μάτια που είδαν πολλούς και πολλά...

 

It’s only Rock ’n’ Roll
Ντίνος Δηματάτης
Εκδόσεις Όγδοο
192 σελ.
ISBN 978-618-86949-1-0
Τιμή €18,00

Θανάσης Αντωνίου δημοσιογράφος

https://diastixo.gr/kritikes/diafora/25145-its-only-rock-n-roll

https://diastixo.gr/ 

Bernard Malamud: «Το καπέλο του Ρέμπραντ»

 

 Μαρία Δριμή

 

 

Ο Μπέρναρντ Μάλαμουντ γεννήθηκε το 1914 στη Νέα Υόρκη από Ρωσοεβραίους γονείς. Μαζί με τους Σολ Μπέλοου, Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, Φίλιπ Ροθ, Νόρμαν Μέιλερ ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς Αμερικανοεβραίους συγγραφείς του 20ού αιώνα. Βιοποριζόταν αρχικά από τη διδασκαλία σε διάφορα σχολεία, ενώ αργότερα δίδαξε δημιουργική γραφή σε πανεπιστήμια. Η σύζυγός του, που ήταν Αμερικανοϊταλίδα ρωμαιοκαθολική, δακτυλογραφούσε και διόρθωνε τα χειρόγραφά του. Εξέδωσε οκτώ μυθιστορήματα και τέσσερις συλλογές διηγημάτων. Η πεζογραφία του Μάλαμουντ συγκεντρώνει ένα μωσαϊκό ανθρώπινων χαρακτήρων και γεγονότων με επιρροές από τα μέρη όπου έζησε ο συγγραφέας (Μπρούκλιν, Όρεγκον, Βέρμοντ, Ιταλία). Το 1967 τού απονεμήθηκε του Βραβείο Πούλιτζερ για το μυθιστόρημα Ο μάστορας.

Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν οι δύο τόμοι των διηγημάτων του με γενικό τίτλο Μπέρναρντ Μάλαμουντ – Άπαντα τα διηγήματα. Ο πρώτος τόμος, με τίτλο Το μαγικό βαρέλι και άλλες ιστορίες, κυκλοφόρησε το 2020 σε μετάφραση Σταυρούλας Αργυροπούλου. Τον Οκτώβριο του 2024 κυκλοφόρησε ο δεύτερος τόμος, με τίτλο Το καπέλο του Ρέμπραντ και άλλες ιστορίες, σε μετάφραση Τόνιας Κοβαλένκο.

Στον δεύτερο τόμο των διηγημάτων, Το καπέλο του Ρέμπραντ και άλλες ιστορίες, το συγγραφικό σύμπαν του Μάλαμουντ παρουσιάζεται πολύχρωμο, ηχηρό και συναρπαστικό. Η συλλογή περιέχει ιστορίες πολύ διαφορετικές σε ύφος και πλοκή, ξεκινώντας από έναν στιβαρό ρεαλισμό και αγγίζοντας τα μονοπάτια του μοντερνισμού. O Μάλαμουντ αγαπά τους αντιήρωες, πρόσωπα χαμένα πίσω από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα του 20ού αιώνα, που ζουν τις μικρές ζωές τους παλεύοντας με τους δικούς τους δαίμονες. Τον απασχολούν τα αιώνια πανανθρώπινα ζητήματα, ο έρωτας και ο χωρισμός, τα γηρατειά και ο θάνατος, η φθορά του σώματος και της ψυχής, και παράλληλα η τέχνη και η δημιουργία, οι εμπορικές συναλλαγές, ο βιοπορισμός σε δύσκολους καιρούς. Το περιβάλλον όπου εκτυλίσσονται οι ιστορίες είναι κυρίως ο αμερικανικός αστικός ιστός, σπίτια, μικρά καταστήματα, χώροι διασκέδασης, νεκροταφεία.

Πρόκειται για έναν συγγραφέα ιδιαίτερα γενναιόδωρο τόσο απέναντι στους ήρωές του, όσο και απέναντι στον αναγνώστη.

Ο Μάλαμουντ στήνει με μαεστρία τα σκηνικά των δραμάτων του, σμιλεύοντας με ευαισθησία τις μικρές λεπτομέρειες, ενώ δεν διστάζει να πειραματιστεί σκαρώνοντας ήρωες που είναι ζώα και πουλιά με ανθρώπινες ιδιότητες («Το εβραιοπούλι», «Βίοι Παρ-άλογοι»). Ένας άνδρας και μια γυναίκα που πενθούν τους συζύγους τους συναντιούνται στο νεκροταφείο και οι δρόμοι τους ενώνονται για λίγο («Πιο καλή η ζωή απ’ το θάνατο»), ένα μαύρο κοκαλιάρικο πουλί που μιλάει και σκέφτεται σαν άνθρωπος αναστατώνει τη ζωή μιας οικογένειας («Το εβραιοπούλι»), ένας λευκός άνδρας ελεύθερος φυλετικών προκαταλήψεων εξιστορεί τις δυσκολίες και την καχυποψία που αντιμετωπίζει στις σχέσεις του με μαύρους («Το μαύρο είναι το αγαπημένο μου χρώμα»).

Σε τρία διηγήματα («Το δικό του γυμνό», «Ο φυσητής γυαλιού της Βενετίας» και «Απεικονίσεις του καλλιτέχνη») εμφανίζεται ο ίδιος πρωταγωνιστής, ένας ανεπρόκοπος καλλιτέχνης, ο ζωγράφος Φίντελμαν. Στο πρώτο διήγημα, δυο απατεώνες τού αναθέτουν να ζωγραφίσει ένα πιστό αντίγραφο ενός πίνακα του Τισιάνο, ενώ στο δεύτερο τον συναντάμε ως βαρκάρη στη Βενετία, μεγαλύτερο σε ηλικία και έχοντας εγκαταλείψει τη ζωγραφική, να μαγεύεται από μια άγνωστη επιβάτιδα και να αρχίζουν μια σχέση που περιπλέκεται με τη συμμετοχή του συζύγου της γυναίκας. Το τρίτο διήγημα με τον Φίντελμαν, που έχει τίτλο «Απεικονίσεις του καλλιτέχνη», είναι μια περιπλάνηση στο καλλιτεχνικό παρελθόν του ζωγράφου. Εδώ η αφήγηση συχνά αποδομείται από παρεκβάσεις με σκέψεις, αναμνήσεις, περιγραφές έργων, φράσεις περίφημων δημιουργών και σε κάποια σημεία κατακερματίζεται τελείως, σαν να εξερευνούμε το περίπλοκο, ίσως και κάπως διαταραγμένο μυαλό του Φίντελμαν. Όχι μόνο η αφηγηματική τεχνική, με εμφανείς επιρροές από τον μοντερνισμό, αλλά και ο ίδιος ο τίτλος, που θυμίζει το «Πορτρέτο του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία», παραπέμπουν, τουλάχιστον στη δική μου ανάγνωση, στον Τζέιμς Τζόις, σαν να κλείνει ο συγγραφέας το μάτι στον πρωτοπόρο ομότεχνό του.

Στο διήγημα με τίτλο «Στο Κιου Γκάρντενς», ο Μάλαμουντ αναφέρεται στην άλλη ιέρεια του μοντερνισμού, τη Βιρτζίνια Γουλφ, παρουσιάζοντας πραγματικά και επινοημένα γεγονότα της ζωής της με γνώμονα την ψυχική της διαταραχή. Στο τελευταίο διήγημα του τόμου, με τίτλο «Η Άλμα δικαιώνεται», o Μάλαμουντ ασχολείται με την περιπετειώδη ερωτική ζωή του ζεύγους Γκούσταφ και Άλμα Μάλερ.

Οι ιστορίες του είναι ευφάνταστες, χαρακτηρίζονται από ανατροπές, άλλοτε χιουμοριστικές και άλλοτε τραγικές, περιέχουν ερωτικές σκηνές, φρικώδεις και θανατερές εικόνες, ήρωες απόλυτα συνηθισμένους και καθημερινούς, καθώς και παρίες με περίεργα ήθη και εξεζητημένη συμπεριφορά. Τον Μάλαμουντ τον απασχολεί ιδιαίτερα η θέση των Εβραίων στο ιστορικό συνεχές και η συνύπαρξή τους με τους άλλους λαούς μέσα στο αστικό περιβάλλον, με οπτική περισσότερο ανθρωπολογική παρά πολιτική. Οι ήρωές του είναι επίμονοι μαχητές, αισιόδοξοι ακόμα και μέσα στην αρρώστια και το πένθος, αγωνίζονται για μια καλύτερη επόμενη μέρα. Σε κάποια διηγήματα η ιλαρή ατμόσφαιρα και οι παραιτημένοι χαρακτήρες μού θύμισαν κάτι από τον τσεχοφικό κόσμο. Οι συχνές αναφορές σε λογοτεχνικούς ήρωες, ποιητές, ζωγράφους και άλλους εικαστικούς φανερώνουν την ευρυμάθεια του συγγραφέα και την αγάπη του για το δημιουργικό κομμάτι του ανθρώπινου πολιτισμού. Όλες αυτές οι αναφορές είναι αξιοζήλευτα χωνεμένες στον ιστό των αφηγήσεων, δεν περισσεύουν ούτε κουράζουν τον αναγνώστη.

Ο Μπέρναρντ Μάλαμουντ ένας είναι στιλίστας της μικρής φόρμας. Χρησιμοποιώντας κατά βάση ρεαλιστικές αφετηρίες, απλώνει το σύμπαν των ηρώων του σε μια πολύχρωμη πανανθρώπινη βεντάλια με αναφορές σε μύθους και ιστορικά γεγονότα, στις τέχνες και τους δημιουργούς τους, πάντα με ανθρωπιστική οπτική και ευαισθησία. Πρόκειται για έναν συγγραφέα ιδιαίτερα γενναιόδωρο τόσο απέναντι στους ήρωές του, όσο και απέναντι στον αναγνώστη. Ο δεύτερος αυτός τόμος των διηγημάτων του αποτελεί μια αξιομνημόνευτη αναγνωστική εμπειρία.

 

Το καπέλο του Ρέμπραντ
και άλλες ιστορίες
Μπέρναρντ Μάλαμουντ
μετάφραση: Τόνια Κοβαλένκο
Εκδόσεις Καστανιώτη
512 σελ.
ISBN 978-960-03-6975-5
Τιμή €24,00

Μαρία Δριμή  ιατρός εντατικολόγος και ασχολείται με την πεζογραφία και το θέατρο

https://diastixo.gr/kritikes/xenipezografia/25155-to-kapelo-tou-remprant

https://diastixo.gr/ 

Χριστίνα Ανδρέου: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

 

 

Η Χριστίνα Ανδρέου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές της πάνω στο θέατρο και τις τέχνες στο Πανεπιστήμιο Royal Holloway στο Λονδίνο. Για πάνω από μία δεκαετία εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο πολιτιστικό ρεπορτάζ σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Η συγγραφή για παιδιά προέκυψε αναπάντεχα, όταν το ψηφιακό-διαδραστικό της βιβλίο (bookapp) Μπέτση, η μικρή μάγισσα-σεφ: Υπέροχα αηδιαστικό!, που δημιούργησε μαζί με τον αδερφό της και την εικαστικό Μάρια Μπαχά, βραβεύτηκε με το TigerCreate Adventure Book Competition Award 2015/2016 στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στην Μπολόνια και έπειτα κυκλοφόρησε στη χάρτινή του εκδοχή από τις Εκδόσεις Πατάκη. Στη συνέχεια, έγραψε ένα βιβλίο για τον κόσμο της τέχνης και της ζωγραφικής, με τίτλο Η Λίζα και οι επτά ζωγράφοι (Καλειδοσκόπιο, 2022). Το νέο της βιβλίο, Το αγόρι που ταξίδεψε με ένα κοπάδι πουλιά και μια ομπρέλα (Καλειδοσκόπιο, 2025), μας έδωσε την αφορμή για την ακόλουθη συνέντευξη.

Τι σας ενέπνευσε να γράψετε την ιστορία του μικρού Παύλου, που πάσχει από «βιβλιοναυτία»; Πιστεύετε πως τα παιδιά σήμερα δυσκολεύονται να χτίσουν μια καλή σχέση με τον κόσμο του βιβλίου;

Δεν ξέρω απαραίτητα γιατί γράφουμε, όσοι γράφουμε, ή τι είναι αυτό που μας εμπνέει. Φαντάζομαι όλα ξεκινάνε από τη βιωματική μας ματιά πάνω στη ζωή. Έτσι, αυτό που μπορώ να σας πω είναι πως η ιστορία του Παύλου, που σταματάει το διάβασμα ανήμερα των ένατων γενεθλίων του (γιατί απλά ζαλίζεται και πρασινίζει σαν αχλάδι κάθε φορά που αντικρίζει τις απαίσιες μαύρες κουκκίδες, τις λέξεις, στις ατέλειωτες λευκές σελίδες) είναι μια προσωπική μου ιστορία. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι… βιβλιομανών βιβλιοφάγων, όπως οι γονείς του Παύλου, με μια μαμά πράγματι να τηγανίζει κουτσομούρες και γαυράκια διαβάζοντας ακριβώς δίπλα στο τηγάνι «βαριά» λογοτεχνία, έτσι ώστε να θεωρώ πως το διάβασμα είναι κάτι ιερό. Όποιος λοιπόν σπίτι μας δεν ήταν μυημένος στην τέχνη της ανάγνωσης, τα υπόλοιπα μέλη τον κοιτούσαν με μισό μάτι. Όμως εγώ μέχρι αρκετά μεγάλη ηλικία δεν απολάμβανα το διάβασμα, ήταν κάτι σαν αγγαρεία, ήταν κάτι που απλά «έπρεπε». Και αυτό λειτουργούσε αντιδραστικά στην ψυχή μου, όπως νιώθω πως συμβαίνει και σε πολλούς μικρούς αναγνώστες, οι οποίοι προσλαμβάνουν την τέχνη της ανάγνωσης ως καταναγκαστικό έργο. Οπότε ναι, θεωρώ πως το χτίσιμο της σχέσης των παιδιών με τα βιβλία είναι δύσκολο, θέλει επιμονή, υπομονή και κυρίως όμορφες εικόνες-παραδείγματα, ξεκινώντας από το σπίτι και συνεχίζοντας στο σχολείο, ώστε τα παιδιά να εμπνευστούν και μετά να πειραματιστούν –και δεν είναι τυχαίο το ρήμα που χρησιμοποιώ– με τα βιβλία.

Υπάρχουν ενίοτε φιέστες και υποκριτικές εκδηλώσεις αγάπης από την Πολιτεία για τη σημασία του βιβλίου, αλλά καμία οχύρωση, κανένα όραμα.

Όμως, τα παιδιά έχουν μπροστά στα μάτια τους περισσότερο την εικόνα ενός κινητού στο χέρι, παρά την εικόνα ενός βιβλίου. Πώς μπορεί να ανατραπεί αυτό;

Έχετε απόλυτο δίκιο. Η σκιά της τεχνολογίας απλώνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ στις ζωές όλων μας. Οι ενήλικες σερφάρουμε σε οθόνες, οι έφηβοι κάνουν τσατ σε οθόνες, τα παιδιά παραμυθιάζονται πάνω σε κονσόλες gaming, οι άνθρωποι εκφράζουμε συναισθήματα με ένα emoji… Και ξεχνάμε πως είναι πιο όμορφο να σερφάρουμε πάνω στα κύματα, να μιλάμε κοιτώντας στα μάτια, να παραμυθιαζόμαστε με όνειρα και προσδοκίες, να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με λέξεις και φιλιά… Δεν πιστεύω, όμως, αν θέλω να είμαι απόλυτα ρεαλίστρια και ειλικρινής, πως την τεχνολογία πρέπει να τη βλέπουμε ως εχθρό. Δεν φταίει αυτή, όσο και να κερδίζει έδαφος συνεχώς στις ζωές μας, που τα παιδιά δεν διαβάζουν. Η τεχνολογία πρέπει να ιδωθεί από γονείς και εκπαιδευτικούς ως σύμμαχος, γιατί είναι το μέλλον. Και τα παιδιά ανήκουν στο μέλλον. Οπότε νομίζω πως αν καλλιεργηθεί η κουλτούρα του διαβάσματος από τους υπεύθυνους φορείς και αποτελέσει το διάβασμα έναν φάρο γνώσης και ψυχαγωγίας που η Πολιτεία, ο πολιτισμός ο ίδιος το προωθεί και το αγκαλιάζει ως κάτι ιερό, τότε ίσως ανατραπεί η φθίνουσα αυτή πορεία που έχει πάρει ο κόσμος του βιβλίου. Να κάνουμε, λοιπόν, την τεχνολογία σύμμαχο στο διάβασμα και να πράξουμε τα δέοντα για να διατηρήσουμε ζωντανή τη «μνήμη» αυτής της μοναδικής τέχνης.

Στην ιστορία σας, ο Παύλος ταξιδεύει στον πλανήτη των βιβλίων προκειμένου να γιατρευτεί, βρίσκοντας το βιβλίο που έχει γραφτεί για κείνον. Πιστεύετε πως για κάθε άνθρωπο υπάρχει ένα βιβλίο που μπορεί να του αλλάξει τη ζωή;

Το πιστεύω ακράδαντα! Εγώ η ίδια, όπως σας είπα, μέχρι τα δώδεκα, με μπαμπά και μαμά εκδότες [Σ.τ.Σ.: Εκδόσεις Στοχαστής] δεν είχα διαβάσει κανένα βιβλίο. Ναι, καλά ακούσατε, κανένα βιβλίο, τουλάχιστον απ’ όσο εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου. Μέχρι που μια φωτισμένη δασκάλα στην έκτη δημοτικού μού πρότεινε ευγενικά να διαβάσω την Αιολική Γη του Ηλία Βενέζη. Δεν ξέρω γιατί μου το πρότεινε και γιατί την άκουσα, πράγματι όμως όταν γύρισα στο σπίτι ζήτησα από τον πατέρα μου να μου το φέρει για να το διαβάσω. Φυσικά και υπήρχε στη βιβλιοθήκη μας σε περίοπτη θέση! Όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα, ένας χείμαρρος από δάκρυα ξέσπασαν κυριολεκτικά μέσα από τα μάτια μου, αιφνιδιάζοντάς με. Ένα βιβλίο με έκανε να κλαίω στα δώδεκά μου με λυγμούς – από συγκίνηση, από δέος; Δεν ξέρω... Έκτοτε δεν έπαψα ποτέ μου να διαβάζω. Κυνηγώντας εκείνο το βιβλίο που θα με αιφνιδιάσει ξανά! Φυσικά, κατά καιρούς, έχω κάνει και εγώ τις απιστίες μου – διαλείμματα ως αναγνώστρια... Πιστεύω, λοιπόν, πως αν τα παιδιά μεγαλώνουν ανάμεσα σε βιβλία, κάποια στιγμή το χέρι τους θα αγγίξει στη βιβλιοθήκη εκείνο το βιβλίο, που για έναν άγνωστο λόγο θα τους αλλάξει τον τρόπο που σκέφτονται και θωρούν τα πράγματα, κατ’ επέκταση λοιπόν και τη ζωή.

Με λυπεί που στη χώρα μας υπάρχουν μόνο μεγάλα λόγια και μεγάλα στόματα, μικρά έργα και στενά βλέμματα.

Τι συμβουλή θα δίνατε στους γονείς που θέλουν να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να διαβάζουν;

Να αγοράζουν βιβλία, να διαβάζουν οι ίδιοι βιβλία, να δώσουν στο παιδικό μάτι την ευκαιρία να εξοικειωθεί με την παρουσία των βιβλίων στο σπίτι του, να καταλάβει τι σημαίνει βιβλιοθήκη. Δεν χρειάζεται να ξοδεύουμε όλο μας το είναι για να γεμίζουμε τα ράφια στις ντουλάπες. Υπάρχουν και τα ράφια στις βιβλιοθήκες. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη απόλαυση στη ζωή, όπως το διάβασμα, που το αποτέλεσμα να είναι πάντα τόσο κερδοφόρο, τόσο πολυσήμαντο, τόσο γενναιόδωρο, τόσο καθαρό.

Πόσο σημαντική είναι η συμβολή της εικονογράφησης στα παιδικά βιβλία;

Όταν μιλάμε για ένα εικονογραφημένο βιβλίο, προφανώς και καθοριστική. Εγώ κοιτώντας το βιβλίο μου αυτό, δεν μπορώ να σκεφτώ ποιο βιβλίο ήταν πριν από τις εικόνες που φιλοτέχνησε η Ντανιέλα Σταματιάδη. Είναι ένα βιβλίο το εικονογραφημένο βιβλίο. Δεν είναι ένα κείμενο και είκοσι εικόνες που το συνοδεύουν. Είναι ένα σύμπαν με λέξεις, χρώματα και σχήματα. Ο συγγραφέας είναι «κουτσός» χωρίς τον εικονογράφο, ο εικονογράφος είναι «κουλός» χωρίς τον συγγραφέα. Είναι θέμα αρτιμέλειας.

Το βιβλίο σας θα μπορούσε να διαβαστεί ως παραμύθι από παιδιά, αλλά και ως ονειρική ιστορία για μεγάλους;

Η αλήθεια είναι πως είμαι φανατική αναγνώστρια παιδικών βιβλίων. Βρίσκω σε αυτά όσα δεν βρίσκω στων ενηλίκων. Βρίσκω τις εικόνες, βρίσκω τη μαγεία, βρίσκω το έλα να σε πάρω από το χέρι να ταξιδέψουμε παρέα… Το αγόρι που ταξίδεψε με ένα κοπάδι πουλιά και μια ομπρέλα νομίζω πως μπορεί να αγγίξει και το ενήλικο κοινό, γιατί όλη η περιδιάβαση που κάνει στον κόσμο των βιβλίων είναι με βιβλία «σταθμούς» για τον καθέναν από εμάς, σίγουρα κάποια από αυτά, βιβλία που πρέπει και τα παιδιά μας κάποτε να γνωρίσουν. Ποιος δεν ρίγησε μπροστά στο καμάκι που κυνηγάει τον Μόμπι Ντικ; Ποιος δεν ερωτεύτηκε τα νιάτα και την αθωότητα στις Μικρές κυρίες της Λουίζας Μέι Άλκοτ; Ποιος δεν φοβήθηκε να έχει τη μοίρα του Εμπενίζερ Σκρουτζ από τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Ντίκενς; Ποιος δεν άκουσε το τραγούδι των τζιτζικιών, λίγο πριν αποκοιμηθεί το μεσημεράκι μετά το μπάνιο, εκείνα τα ατελείωτα καλοκαίρια διαβάζοντας Το καπλάνι της βιτρίνας;

Ποιο βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα και σας εντυπωσίασε;

Λοιπόν, από παιδικά διάβασα το Μαθήματα σπασίματος πινιάτας από τον Φώτη Δούσο, σε εικονογράφηση Στέλλας Στεργίου, που με ενθουσίασε με την αμεσότητα, το χιούμορ και την ανάταση συναισθημάτων που μου προκάλεσε – πολλές φορές δεν χρειάζεται να γράφουμε για να νιώθουμε απίστευτα σημαντικοί, αλλά να γράφουμε για αυτήν τη γλυκιά ανάταση. Και στην ενήλικη πίστα, αναμετρήθηκα με τον Πετρίτη του Τζ. Α. Μπέικερ, ένα λογοτεχνικό αριστούργημα, ένα βιβλίο-ύμνο στην τέχνη της παρατήρησης, ένα φιλοσοφικό μανιφέστο για τα όρια μεταξύ του ανθρώπου και της φύσης. Και με υποδειγματική μετάφραση από τη Μαργαρίτα Ζαχαριάδου.

Πιστεύετε ότι η Πολιτεία στηρίζει επαρκώς την παιδική λογοτεχνία; Ως δημιουργός νιώθετε πως υπάρχει ένα πλαίσιο στρατηγικής από τους διάφορους φορείς;

Προφανώς, από όσα προλέχθηκαν, αντιλαμβάνεστε ότι μόνο αρνητικά σχόλια μπορεί να κάνει κανείς σε μια τέτοια ερώτηση. Οπότε δεν θα ήθελα να γίνω σαν τους haters στα social media και να σύρω τα εξ αμάξης στους εμπλεκόμενους φορείς. Δεν υπάρχει στρατηγική για το βιβλίο. Υπάρχει η προσωπική πρωτοβουλία κάποιων πεφωτισμένων εκπαιδευτικών. Αυτό και τίποτα άλλο. Και αυτό με τα χίλια ζόρια και εμπόδια. Υπάρχουν ενίοτε φιέστες και υποκριτικές εκδηλώσεις αγάπης από την Πολιτεία για τη σημασία του βιβλίου, αλλά καμία οχύρωση, κανένα όραμα, καμία αν το θέλετε θέληση να επενδύσουν σε αυτό το… αγαθό «προϊόν». Δεν γνωρίζω τους λόγους. Και όλοι οι άνθρωποι του χώρου κρατάμε στα χέρια μας ένα κεράκι με μια φλογίτσα που τρεμοπαίζει στη θύελλα μέχρι να σβήσει. Με λυπεί που στη χώρα μας υπάρχουν μόνο μεγάλα λόγια και μεγάλα στόματα, μικρά έργα και στενά βλέμματα.

 

Το αγόρι που ταξίδεψε με ένα κοπάδι πουλιά και μια ομπρέλα
Χριστίνα Ανδρέου
εικονογράφηση: Ντανιέλα Σταματιάδη
Καλειδοσκόπιο
40 σελ.
ISBN 978-960-47-1292-2
Τιμή 15,90€

Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης είναι συγγραφέας

https://diastixo.gr/sinentefxeis/ellines/25151-xristina-andreou

https://diastixo.gr/ 

Χριστουγεννιάτικη συναυλία Παναγιώτη Καρούσου με Ζήνα Κουτσελίνη

 Την Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2025 ο Όμιλος για την UNESCO Πειραιώς & Νήσων σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό International ACTION ART παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία συναυλία του διεθνούς φήμης μουσικοσυνθέτη Παναγιώτη Καρούσου στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πολυχώρου Πολιτισμού και Εκπαίδευσης "Μαριάννα Βαρδινογιάννη" του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων στον Πειραιά. Στην συναυλία συμμετείχαν η σοπράνο Ρέα Βουδούρη, η γνωστή τραγουδίστρια Νάντια Καραγιάννη, η δημοσιογράφος Ζήνα Κουτσελίνη παρουσιάστρια της εκπομπής «Αλήθειες με τη Ζήνα», η ηθοποιός Τίσσα Βασιλάκη, ο Δημήτριος Καρύδης Αντιδήμαρχος του Δήμου Πειραιά, η χορωδός-θεολόγος Νίκη Ζαχαροπούλου, και η πιανίστα Χριστιάνα Μάνου. Στην εξαιρετική συναυλία παρουσιάστηκαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια μελοποιημένης ποίησης από τον μουσικοσυνθέτη Παναγιώτη Καρούσο και παραδοσιακά κάλαντα Χριστουγέννων και πρωτοχρονιάς. Ερμηνεύτηκαν τα τραγούδια «Χριστούγεννα» του Κωστή Παλαμά, «Πνοή Αγία» του π. Ραφαήλ Βουγιούκας, «Ηλιαχτίδα» της Νίκης Ζαχαροπούλου, και η άρια της Ωκεανίδας από την όπερα Προμηθέας Δεσμώτης του Παναγιώτη Καρούσου που ερμήνευσε υπέροχα η σοπράνο Ρέα Βουδούρη εντυπωσιάζοντας τους παρευρισκόμενους στην κατάμεστη αίθουσα που την καταχειροκροτήσανε φωνάζοντας μπράβο. Χαιρετισμό και παρουσίαση έκαμε ο Ιωάννης Μαρωνίτης, Πρόεδρος του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ομίλων, Συλλόγων και Κέντρων της UNESCO (WFUCA) για την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Επίσης δόθηκαν δώρα και προσφέρθηκαν χριστουγεννιάτικα παραδοσιακά εδέσματα και γλυκά.